Schaal of deceptie

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Het team van Dekker mocht eindelijk aantreden voor de enige echte kraker van het seizoen. In Kampen tegen Go Ahead 4 stond het kampioenschap op het spel. De opdracht voor het derde was simpel, alleen bij winst mocht de schaal mee terug naar Hattem. Dat het een speciale wedstrijd was, werd al snel duidelijk door het aantal aanwezige spelers. Al dan niet fris en fruitig. Ook de koppies stonden iets strakker dan gewoonlijk, maar gelukkig was daar weer Schmutzi die op de voor hem zo bekende wijze de spanning volledig van de groep haalde.

Met een flinke stoet werd afgereisd naar Kampen. Daar aangekomen begon een voor het derde gebruikelijke voorbereiding. Want als u nu dacht dat de mannen van Dekker de zaakjes voor zo’n belangrijke wedstrijd wel op orde zouden hebben, dan heeft u het goed mis. Want aangekomen in Kampen werd al snel duidelijk dat de spelerspassen nog in Hattem lagen.

Gelukkig kon de nodige social media ingezet worden en werd Andy, u weet wel die lange (inmiddels) kale kampioen van het vijfde, bereid gevonden om met gevaar voor eigen leven en dat van anderen de pasjes op tijd in Kampen te krijgen. En ja hoor zo’n twee minuten voor het eerste fluitsignaal waren daar de pasjes en kon, na een indrukwekkende minuut stilte voor het overleden erelid Jaap Brugman, begonnen worden aan deze topwedstrijd. Andy bedankt!

Dekker startte met een zowel degelijke als creatieve opstelling, zijn gedachte was. Achterin de boel op slot en dan ervoor lekker ballen. Maar voordat het derde eindelijk lekker kon ballen moest eerst en Kwet storm overleefd worden. Nadat die storm was gaan liggen en de mannen in het veld een paar kleine tactische aanpassingen hadden gedaan was het dan eindelijk het derde dat de controle over de wedstrijd over nam. Dat was het overigens ook wel verplicht aan de vele (o.a. uit Hattem) meegereisde supporters, die met bengaals vuur en het nodige kabaal de mannen van Dekker een hart onder de riem probeerde te steken. Dat is zeker gelukt en het derde was daar ook heel blij mee. Namens de spelers en begeleiding dank ik u/jullie daarvoor.

Nadat het derde het middenveld in handen had gekregen begon de machine bij vlagen aardig te draaien en al snel werd duidelijk dat Go Ahead niet goed wist wat ze hier mee aan moest. Na wat kleine plaagstootjes was er dan eindelijk de opluchting. Via een goeie aanval over rechts werd uiteindelijk Ono gevonden en middels een simpele voetbeweging klopte hij de keeper en zette hij de voorsprong op het bord. Dit gaf de burger moed en dus bleef het derde, ondanks de soms onbenullige en smerige overtredingen van Go Ahead, lekker combineren en domineerde het spel. Helaas lukte het niet om voor rust de voorsprong uit te breiden, maar echt in de problemen kwam het derde ook niet. Otti, Herminator, Esknaider en Paulus konden de spitsen van Go Ahead aardig in de tang houden en als ze er dan eens doorheen glipten, was daar wel weer Merchandiser die zijn ploeg op de been hield.

In de rust besloot trainer Dekker om Wessie Wassie eraf te halen, hij had het in de laatste minuten voor rust een aantal keren flink aan de stok gekregen met de niet al te snuggere, maar wel intens gemene, rechtsback. Bassie werd bereid gevonden om de aanvalslinie met Ono en Minime te completeren.

Vol goede moed begon het derde aan de tweede helft, maar al snel werd duidelijk dat de moed het derde weleens in de schoenen zou kunnen zakken. Go Ahead begon furieus aan de tweede helft en het derde kreeg geen grip meer op de tegenstander. Het ene hachelijke moment na het andere werd afgewisseld voor de goal van Merchandiser. Alle aanwezigen hadden wel in de gaten dat het niet lang kon duren of de tegentreffer zou ik het doel liggen. Eén keer kroop het derde nog door het oog van de naald. Een goal van Go Ahead werd terecht afgekeurd vanwege buitenspel. Helaas trokken de mannen van Dekker onvoldoende lering uit dit moment, dat was overigens geen onwil maar de krachten vloeiden langzaam aan weg uit de benen. De bij de tegenstander ingebrachte nummer 9 was ongrijpbaar voor de mannen van het derde. En ondanks weer een tactische omzetting binnen de lijnen was het leed al geschied. Eitje, Schmutzi en Vlo moesten zoveel meters afleggen op het middenveld, dat het niet meer te belopen was voor ze. De nummer 9 van Go Ahead zou het pleit beslechten. Na een mooie aanval van Go Ahead, laten we eerlijk zijn, was hij het die de stand weer in evenwicht bracht.

Er leek iets te knakken bij het derde, maar frisse spelers (Jerommeke en Skuurtien) brachten nieuw elan. En zo knokte het derde zich toch nog weer in de wedstrijd, die inmiddels een echte kampioensstrijd was geworden. Van echt goed voetbal was in de tweede helft geen sprake meer. Maar nadat de schaal om hoog gehouden mocht worden zou niemand daar meer om malen.

Verschillende keren probeerde het derde nog gevaarlijk te worden, een enkele keer reglementair gestuit, een enkele keer niet. Af een toe terecht afgevlagd voor buitenspel, heel vaak niet. Maar alle pogingen ten spijt lukte het de mannen van Dekker niet om nog een goaltje te maken. En na een mooie middag voetballen, knokken en beuken volgde eerst de berusting al snel gevolgd door een flinke deceptie.

Na een goed seizoen, waarin het derde 50 punten haalde uit 20 wedstrijden en het de meeste goals van alle teams in haar klasse maakte, stond het derde met een flinke drup aan de neus. Voor de derde keer op rij ging de kampioensschaal aan haar neus voorbij, dit keer met 1 goal verschil in het doelsaldo. Zoals het er nu voor staat, moet het derde volgend seizoen weer in de 4^e klasse uitkomen, terwijl Dekker en zijn mannen toch nog graag één keer de stap omhoog hadden willen maken. Nacompetitie schijnt er niet te zijn in de 4^e klasse, dus de mannen van Dekker moeten verplicht lang met vakantie. Gelukkig belooft het een mooie sportzomer te worden, dus alle mogelijkheden zijn aanwezig om deze deceptie te boven te komen en zich te richten op het nieuwe seizoen.

Rest mij niets dan alle lezers te bedanken voor de tijd die ze hebben gestoken in het lezen van onze verslagen. Wij begrijpen dat het soms een ware beproeving moet zijn geweest. Maar gezien alle positieve reacties hebben jullie er wel van genoten. Het volgende seizoen zullen wij daarom weer ons best doen om na elke wedstrijd een verslag voor jullie te maken, wel iets korter dan………misschien.

Uwe, Uwe en nog eens Uwe

Zoals bij u bekend is moest het derde afgelopen zaterdag aantreden tegen Nunspeet 4, een ploeg uit de onderste regionen van de res. 4^e klasse. Voetballend gezien zou het dus moeten kunnen, ware het niet dat het een jonge ploeg is met veel snelheid en diepgang.

Dekker hield een bewogen speech voorafgaand aan de wedstrijd en dus zagen zijn manschappen het treffen met Nunspeet vol vertrouwen tegemoet. Al lag er wel de nodige druk op, zo was het derde het laatste team van de SV Hatto Heim dat op het echte gras van het hoofdveld mocht spelen. Een emotioneel gebeuren dus, een wedstrijd die winnend afgesloten moest worden. Sowieso moest gewonnen worden om kans te blijven maken op de titel.

Met bijna complete selectie, Skuurtie, Sammie en de Plisie ontbraken vanwege een blessure, Camaro, Hessel vanwege werk  en Jerommeke omdat hij weer vader is geworden. Hierbij namens het derde nogmaals van harte gefeliciteerd daarmee.

Het was weer een heel gepuzzel voor de trainer dus, hij wil niemand teleurstellen. Maar ja een wedstrijd mag je nu eenmaal maar spelen met 11 spelers, dus dan zit er weleens een teleurstelling in hier en daar. Dit keer gold dat voor Bassie en Herminator, die laatste ging de vlag bemannen. Die dit keer op tijd aanwezig waren. Hulde voor Ono, die een tweede week dienst wel perfect georganiseerd had. Chapeau, een goede planning is het halve werk hoorde men hem nog zeggen. Wijze woorden van een man die wel wat weg heeft van de Dalai Lama. Als beloning mocht hij starten in de punt van de aanval.

Het derde begon furieus aan de wedstrijd, de spelvreugde spatte er vanaf. Aan alles konden de aanwezigen zien dat de mannen van Dekker het deze middag snel wilden beslissen.

Er werd heerlijk gecombineerd en het balletje ging goed rond en iedereen nam deel aan het spel. Zoals gebruikelijk werd zowel over links als over rechts de aanval gezocht. Dit leidde al snel tot de nodige kansen, welke met de minuut groter werden. Het eerste doelpunt kon niet lang uitblijven en dat bleef het dan ook niet.

Schmutzi, wederom de motor van het middenveld, speelde zichzelf vrij en zag in zijn ooghoek Ono weglopen uit de rug van de tegenstander. Met een mooie voetbeweging stuurde die kleine Ono alleen richting de keeper. Ono bleef koel als hij is en betaalde het vertrouwen van de trainert al vlot terug. Na de 1-0 bleef het derde vol op de aanval spelen, daarbij Nunspeet opjagend tot in alle hoeken en gaten van het veld (en dat zijn er nogal wat). De ene kans was nog groter dan de ander, maar de echte scherpte ontbrak om de score verder uit te breiden. Het lukte Vlo, Wessie en Ono en enkele anderen maar niet om de keeper van de tegenstander nogmaals te passeren.

De oplossingen die gezocht werden, werden steeds moeilijker en daardoor kreeg Nunspeet de kans om in de wedstrijd te komen. Omdat bijna alles wat blauw/blauw was (Nunspeet speelde vandaag in gele shirts, waardoor het derde in de inloopshirts van Schildersbedrijf Eikelboom moest aantreden) naar voren liep kreeg Nunspeet alle ruimte om messcherpe counters te plaatsen. Esknaider en Paulus hadden er hun handen vol aan om de snelle spitsen van Nunspeet te beteugelen. Waar dat niet lukte stond Merchandiser gelukkig weer uitstekend opgesteld. Hij heeft in een stuk of vijf  1 op 1 situaties het derde behoorlijk gered.

Verder was Uwe zaterdag ook een opvallende verschijning binnen de lijnen. De Tank van de Koestraat, zoals ie ook wel genoemd wordt, ging voorop in de strijd en mengde zich nadrukkelijk in de opbouw van het derde. Hij maakte gretig gebruik van de ruimte die hem werd geboden, bovendien stond ie meer dan z’n mannetje in verdedigend opzicht. Applaus is zeker op zijn plaats voor deze jonge gast, die uit de jeugd is overgekomen. Ik geef het u te doen om als jongeling in te moeten stromen in een team vol “oudjes” waarin de een nog een hoger woord heeft dan de ander. Maar Uwe heeft zich perfect aangepast, laat zich niet gek maken en komt af en toe droogjes uit de hoek waarmee hij de lachers weer op z’n hand weet. Het derde en Uwe zijn drukdoende om hem klaar te stomen voor een treetje hoger en als ie zo doorgaat, gaat dat helemaal goedkomen.

Met hangen en wurgen werd door het derde de rust gehaald, het spel van de mannen van Dekker ging van de hemel naar de hel. Maar schade was vooralsnog uitgebleven.

In de rust voerde Dekker een gewaagde wissel door, die in het kleedlokaal nog wel tot enige discussie leidde. Paulus ging in de punt van de aanval spelen en Bassie mocht zijn snelheid en slimheid gebruiken om de spitsen te beteugelen. Zoals gewoonlijk ging hem dat weer goed af.

Het spel van het derde werd weer beter en beter en zo kwamen ook weer de kansen, alleen de onnauwkeurigheid voorin bleef helaas. Ook Nunspeet rook kansen en probeerde steeds via supersnelle counters het doel van Merchandiser te slechten. Alleen was Merchandiser deze middag niet voornemens om het geelblauwe net achter hem te laten bollen. In deze fase hielden hij en Uwe het derde op de been.

Na een kwartiertje in de tweede helft mocht ook Herminator het heilige gras nog betreden. Het veld waarop hij in de hoofdmacht zoveel successen had behaald, de emotie spatte eraf bij de doorgaans koele Sleener. Door deze wissel schoof de Tank door naar de rechtsbuiten positie en dat bracht net dat extra stukje stootkracht dat het derde tot dan toe ontbeerde.

Als die jongen eenmaal een duel aangaat is, nadat de stofwolken zijn opgetrokken, zijn route nog duidelijk te zien. De gevolgen (tegenstanders die met angst in de ogen verdwaasd om zich heen kijken over wat hen zojuist is overkomen) zijn duidelijk zichtbaar. Met grote passen en grote vastberadenheid zette hij de lijnen uit. Met dit nieuwe elan kantelde het spel weer de goede kant op.

Niet veel later kreeg het derde een vrije trap op een meter of 25 van de goal. De Vlo leek dit wel een mooie locatie om zich over deze trap te ontfermen. Hij dirigeerde Paulus en de bal naar de tweede paal, Paulus kon de bal met het hoofd voorgeven en Eitje zag kans om net voor Schmutzi de 2-0 aan te tekenen. Dit tot blijdschap er ergernis van die kleine Schmutzi.

Een minuut of tien voor tijd zette Uwe de kroon op zijn werk. Door doortastend in te grijpen stond hij aan de basis van de laatste goal op het heilige gras van ’t Achterveen. Na de bal te hebben veroverd speelde hij Paulus goed vrij, die zag Schmutzi in volle vaart richting goal lopen en gaf de bal aan hem mee. En met een handig balletje met de buitenkant van  de voet liet hij de keeper kansloos en tekende hij voor de allerlaatste goal op echt gras op het hoofdveld.

Door deze overwinning heeft het derde nog steeds kans op de titel. Volgende week mag het aantreden voor de kraker tegen directe concurrent Go Ahead 4. Om 15.00 uur zal worden afgetrapt in Kampen.

Poldervogels, altijd lastig

Afgelopen zaterdag speelde het team van Dekker de thuiswedstrijd tegen BAS 5. Wederom een lastige opgaaf, niet zozeer door de kracht van de tegenstanders als wel door de praatgraagte van de Poldervogels. U kent ze misschien wel die mannen, een accent alsof ze uit Amsterdam komen en een babbel groter dan hun mond. Op een hele vervelende manier zijn ze verbaal aanwezig. Overcompensatie heet dat in de volksmond, je moet toch wat als je uit een daar komt waar je alle dagen nog gewekt wordt door een stuk of wat ijdele hanen en waar ze nog een speciale overgang hebben voor een tractor. Op zich niets mis mee hoor, maar bescheidenheid siert de mens dus verwacht je wat meer rust van zo’n tegenstander.

Maar nee hoor, de ene na de andere platte nietszeggende tekst werd uit de klei getrokken en over de prachtige Veluwe uitgeschald. Het derde moest dus vooral voorkomen dat ze zich niet lieten irriteren en intimideren door dit geraaskal.

Met een ruime en kwalitatief goede selectie werd begonnen aan de wedstrijd, die gewonnen moest worden om in de race te blijven. Alleen voordat de wedstrijd kon beginnen had de voorbereiding nog heel wat voeten in de aarde. Dit keer lag het probleem niet zozeer bij de warming-up, al wordt de wandeling naar het trainingsveld door de mannen van Dekker als steeds zwaarder ervaren. Nee het probleem zat hem dit keer in het dienstteam. De gebroeders van Van ’t Ende hadden deze zaterdag de eer om de dienst te draaien. Niet dat er iets mis is met deze gebroeders, in tegendeel het zijn graag geziene gasten binnen het team en binnen de club. Maar wil je iets met een beetje snelheid gedaan hebben, dan ben je bij deze mannen aan het verkeerde adres.

Eerst was er het wachten op de ballen en trainingsjacks, het duurde een eeuwigheid voordat Ono die kwam bezorgen in de kleedkamer. Van Camaro ontbrak helemaal ieder spoor, enfin, de ballen waren er dus de warming-up kon op tijd (er was nog zeker een kwartier tot de aftrap) beginnen.

Na wat baantjes trekken stiefelden de manschappen van Dekker richting veld drie, daar aangekomen stonden de poldervolgels en ad interim scheids dhr. M. Schuurman uit H, onze thuisfluiter kon niet dus we moesten met iemand anders op de proppen komen. En aangezien dhr. M. Schuurman doorgaans niet op zijn mondje is gevallen, leek dat een goede zet met het oog op de babbels van de tegenstander.

De gebruikelijke rituelen werden uitgevoerd, u kent ze wel (tossen, kant kiezen, succes wensen, etc.), en alles en iedereen was klaar om te beginnen. Tot Ad interim tot de conclusie kwam dat de vlaggen voor de assistenten ontbrak, nou had die van de tegenstander er toch geen een nodig zo bleek later (want of hij kende de regels niet, of hij lapte ze aan zijn laars). Dus Ono werd op pad gestuurd om vlaggen te scoren, een hattems kwartiertje kan lang duren als ergens op gewacht moet worden. Wat bleek, Ono was afgeleid want op het hoofdveld was net de ceremonie met betrekking tot het einde van het echte gras en begin van het kunstgras begonnen. En die jongen is bezeten van kunstgras. Hij eet, slaapt, denkt en ademt kunstgras, sterker nog hij is van kunstgras. Dus hij was helemaal van de kaart. Schmutzi en Esknaider moesten er aan te pas komen om hem weer op het rechte pad richting veld 2 te krijgen. En nadat hij vlaggen had geleend van de wolf in schaapskleren, kon de wedstrijd dan eindelijk beginnen.

Het derde begon zeer stroef aan de wedstrijd, de combinaties liepen niet lekker en de vrije man kan maar mondjesmaat gevonden worden. Daarbij kwam nog dat de poldervogels naast vervelend babbelen ook nog vervelend uitdelen kunnen. De ene charge na de andere werd uitgevoerd door de mannen uit de klei. De uitstekend leidende Ad interim stond er kort op en oordeelde de ganse middag vakkundig en rechtvaardig (al zullen de poldervogels daar anders over denken, heeft te maken met de welbekende roze bril). Alleen zijn sterkste punt werd af en toe ook zijn zwakte, hij praatte er wat af, vooral met de aanvoerder van de poldervogels. De aanvoerder; de speler die voorop gaat, toonbeeld van respect en rechtvaardigheid, hij die het goede voorbeeld geeft, die altijd netjes blijft zowel verbaal als fysiek, alles eigenlijk wat de aanvoerder van de poldervogels niet was.

Smerige overtredingen van achteren waren bij hem meer regel dan uitzondering, continu de belachelijkste dingen de ether in knallend. Een voorbeeld van hoe het niet moet. Dieptepunt was nog wel een overtreding op Eitje, doelbewust zocht hij de kuit van Eitje geen enkel oog voor de bal. Triest, vooral op het niveau waarop het derde acteert. Reserve 4^e klasse, waar hebben we het in vrede over, maar deze man maakte overtredingen waar zelfs Pepe van Real schande van zou spreken. Ach hij zal zelf wel plezier beleeft hebben die middag.

Maar goed het spel was niet om over naar huis te schrijven en Dekker begon z’n wenkbrauwen al aardig te fronsen, toen Wessie wassie rond de zestien meter van BAS een vrije trap kreeg. Als Arjen Robben eiste hij de bal op en als een echte specialist, en met hulp van Bassie die een krater in de muur brak, krulde hij de bal onhoudbaar (tenminste voor deze keeper) in de goal. Een opsteker voor het derde, dat wel het een en ander probeerde maar dat er moeizaam doorheen kwam.

Via kleine mogelijkheden probeerden de poldervogels wat terug te doen, maar door onvoldoende scherpte, aan Merchandiser lag het niet deze keer (verjaardag op vrijdag), lukte het ze niet om tot scoren te komen in de eerste helft.

Vlak voor rust veerde Dekker nogmaals van de bank, Wessie Wassie zette met een mooie steekbal Paulus, die de buitenspelval van de poldervogels keurig omzeilde (schijnt dat de grens van BAS nu nog met de vlag omhoog staat, de knooiert), alleen voor de keeper en die laatste wist netjes af te ronden en zijn ploeg met een mooie marge richting de thee te sturen.

Trainer Dekker had alle reden om in te grijpen, dat deed hij dan ook. Een handvol spelers ging eraf en eveneens een handvol spelers kwam er weer in. Zo ook de gebroeders Van ‘tEnde, aan wie je kon zien dat ze het debacle van de dienst graag wilden wegpoetsen. Camaro joeg op zijn tegenstander als een cheetah op zijn prooi en de rechtsback van de poldervogels schrok daar zo van dat ie de bal zo klaar legde voor Camaro. Die hoefde niet lang na te denken, want z’n broertje Ono was keurig meegelopen en kon de bal simpel met z’n linker binnen tikken. Dat deed hij dan ook en daarmee zette hij het derde op een 3-0 voorsprong en was alles weer vergeven en vergeten.

In de tweede helft liep het spel van het derde iets beter en snel na de 3-0 volgde ook de 4-0. Na een mooie combinatie over rechts over een stuk of wat schijven was het Wessie Wassie (Man of the Match inmiddels) die een balletje breed van Ono slim aan zich voorbij liet gaan. Daar had de tegenstander niet op gerekend en dus kon sluwe vos Otti, die stilletjes mee naar voren was geslopen, zijn leer tegen het leer zetten. Keeper kansloos.

Na de 4-0 bediende het derde zich van iets teveel frivoliteiten en liet het niveau weer naar de bedenkelijke waarden zakken. De poldervogels dachten toen toch nog hun kans te ruiken en gingen steeds meer aandringen, mentale weerbaarheid hebben ze wel die mannen uit de klei.

Na een korte schermutseling voor de goal van Merchandiser kwam Uwe in contact met zijn tegenstander, die daardoor tegen de grond ging. Op zich logisch gezien het postuur van Uwe. Maar in de ogen van Uwe zeer onterecht, zeker de strafschop die werd toegekend door de, ik zeg het nog maar eens meer dan uitstekend leidende Ad interim. De Ravanelli van de polder mocht achter de bal plaatsnemen om dit klusje te klaren. Hoewel Merchandiser de bal nog toucheerde, slaagde Ravanelli met vlag en wimpel voor deze test.

Ietwat ontdaan door deze onverwachte tegentreffer zwalkte het derde over het veld, dit keer had drank daar overigens niets mee van doen, en liet daardoor de poldervogels min of meer terugkomen in de wedstrijd. Even later slaagde de enige goede speler, geen nare kerel ook, van de poldervogels erin om via de linkerflank van het derde door te komen. Paulus, die inmiddels voorstopper stond, dacht zijn voorzet wel te kunnen laten lopen, omdat Merchandiser had bewezen dat hij zich van zijn taak weet te kwijten. Bassie dacht daar echter anders over een beroerde de bal met de hand in het strafschopgebied. De meer dan uitstekend leidende Ad interim kon niets anders dan wederom een strafschop toekennen.

En dus kwam de uit de klei gewassen Ravanelli weer naar voren gelopen om dit buitenkansje te benutten. Dit deed hij wederom met verve (niet te verwarren met verf). 4-2 met nog een hattems kwartiertje te gaan. Het zal toch niet?

Nee inderdaad het zal toch niet. Het derde herpakte zich en zocht via moeizame combinaties, dat wel, het doel van de tegenstander weer op. In eerste instantie resulteerde dit in enkele corners, waarbij Schmutzi zich in het belang van het team telkenmale liet terug zakken zodat de luchtmacht positie kon kiezen voor de goal. Toch kriebelde het behoorlijk bij Schmutzi, want in het verleden had ie al vaak laten zien dat hij ondanks zijn beperkte lengte een uitstekende kopper is. Maar ja in het verleden behaalde resultaten bieden nu eenmaal geen garantie voor de toekomst  en dus moest hij zijn heil achterin zoeken. Volgende keer beter wellicht.

Vlak voor tijd werd nog eenmaal een glimlach op de gezichten van de aanwezigen getoverd, want via toch nog een sublieme aanval over tig schijven werd de wedstrijd besloten op 5-2. Na een mooie aanval over rechts penetreerde Esknaider in de zestien van BAS en ondanks een overtreding van de keeper wist hij Hessel te bereiken. Die met zijn voet, knie, borst en hoofd de bal het doel in werkte, en zo zijn eerste treffer voor het derde mocht aanteken.

Al met al een moeizame maar zeer te rechte overwinning op de poldervogels. Door deze overwinning zijn alle kansen nog open voor het derde. Komende zaterdag mag het team thuis aantreden tegen Nunspeet 4, wellicht spelen zij dat voor de laatste keer op het echte gras van het hoofdveld.

De boertjes op bezoek.

Afgelopen zaterdag moesten de mannen van Frank Dekker aantreden tegen de
uit de klei getrokken jongens uit Oldebroek. Aangezien ze hier nog een rekening mee te vereffenen hadden, uit werd er met 4-1 verloren en ze moesten winnen om aansluiting te houden met de koploper uit kampen (ko-wet), beloofde dit een mooie wedstrijd te worden.
De goed afgetrainde jongens van Dekker begonnen in de volgende opstelling:
Merchandiser op doel, op rechts Esknaider, in het centrum Otti en Hermanitor en op links Jerommeke.
Op het middenveld de driehoek bestaande uit Schmutzi, Eitje en Vlo.
Voorin Robin, Ono en Wessie wassie.
Op de bank zaten Skuurtie, Minime en Wolfje en Bassie mocht de scheidrechter assisteren.
De mannen van Dekker begonnen redelijk goed aan de wedstrijd. Voor het eerst sinds maanden begonnen ze met een echte spits. Paulus lag namelijk met een zeer hoge koorts op bed, volgens Annemarie was het op het hoogtepunt wel 38,2. en dan weet je dat het serieus is bij de Prorails.
Het spel golfde wat op en neer, maar na wat speldenprikjes van Owios was het de beurt aan de mannen van Dekker. Na een schitterende aanval van het derde werkte Owios de bal schitterend in eigen doel, onhoudbaar voor hun
eigen gelegenheidsdoelman. Wessie probeerde dit doelpunt nog te claimen, maar helaas zonder resultaat.
Toch was het 1-0 voor de geelblauwen.
Niet lang daarna wist Robin eindelijk te ontsnappen aan de buitenspelval die was deze middag zijn directe concurrent (ook de buitenspel val) te slim af, en na een lange sprint schoof hij de bal langs de keeper en de 2-0 was een feit.
Owios probeerde om voor rust nog wat te forceren, maar het enige wat ze forceerden was het respect van de scheids en wat enkeltjes. Dat kunnen ze dan wel goed.

In de rust werd er behoorlijk gewisseld. Skuur kwam erin voor Kniereman, Wolfje kwam erin voor Ono en Kniereman nam de vlaggestok over van Bassie.
Zo werd er begonnen aan de tweede helft. Het was weer een genot om naar te kijken, de ene aanval na de andere aanval werd uitgevoerd volgens het boekje. En het duurde dan ook niet lang of Wolfje wist het net te vinden. Na
een goede aanval van Wessie over links stond hij alleen voor het doel om het laatste zetje tegen de bal te geven, 3-0 en geen wolkje aan de lucht.
Toch deed Owios nog wat terug. Schmutzi, die voor deze gelegenheid even linksback mocht staan, liet zich verassen door een aanvaller van Owios, die de bal strak in de bovenhoek ramde. Onhoudbaar voor Merchandiser en de 3-1 stond genoteerd. Meteen werd Skuurtie gewisseld die last had van zijn hak, die ook geforceerd was door zo één uit Oldebroek. Bassie kwam er voor hem in en schoof door naar linksback. Schmutzi kon weer terug naar het middenveld waar hij niet zoveel schade aan kan richten.

Owios voelde dat er toch nog wat te halen viel in hattem en pakte de bal uit het net en rende snel naar de middencirkel zodat de mannen van Dekker snel konden aftrappen. Dit deden ze ook en in de aanval die daarop volgde werd het 4-1 door weer
een mooie schuiver van Wolfje.
Het spel golfde daarna weer heen en weer en na een poosje wist Owios toch de uitstekende keeper van Hatto Heim 3 te passeren
4-2. Weer rende de spelers van owios naar het doel om de bal te pakken en om die lange weg terug naar de middencirkel te maken. De mannen van dekker waren nog fit en renden vrolijk mee naar de middencirkel met die gedachte dat ze toch weer
binnen een minuut een goal zouden maken. En wat ze al dachten werd uitgevoerd op het veld en binnen een minuut kon owios weer aftrappen.
Ono, die weer in het veld was gekomen voor Robin, huppelde vrolijk door (rennen kan hij niet meer) en tikte de bal over de keeper de goal in. 5-2 en de grote jongens uit oldebroek waren geknakt en lieten de koppies hangen.
Daarna was het de beurt aan Minime die, na een paar wedstrijden droog te hebben gestaan, weer een doelpunt wist te maken en zo de eindstand van 6-2 op het scorebord plaatste.
Zo konden de mannen van Dekker weer rustig naar de kleedkamers gaan om daar te genieten van een heerlijk pilsje van de Plisie die jarig was.

Volgende week zijn de mannen vrij maar komen ze bijna allemaal in actie op vrijdagavond bij de voetbalquiz in de kantine. Alleen Paulus niet, want die heeft nog geen team. Dus als iemand met hem in een team wil kan die zich bij hem aanmelden.

Was getekend Sjef Penseel.

Stilte en wederopstanding

Afgelopen zaterdag moest het derde aantreden tegen WHC 5. Een duik in het recente verleden leerde dat het een lastige kluif zou worden voor het derde. Al werd thuis met ruime cijfers gewonnen, echt makkelijk was het niet gegaan toen. Vooral de scherpe counters van de jonge tegenstander waren een plaag voor de defensie van het derde.

Met hulp van het tweede, Arnold ten Katen, Richard van Hoorn en Rene Bultman completeerden de selectie van Dekker. De Plisie, Sammie en Esknaider waren geblesseerd, alsmede Ono die door een klein tikkie op trainen (boze tongen spraken van een bewuste aanslag, maar daar was uiteraard geen sprake van) een blauwe voet had opgelopen. De lezing van Schmutzi was echter dat Ono met de oogschaduw van Marion in de weer was geweest, om zo te verhullen dat ie conditioneel en voetballend niet echt in vorm was door al z’n trips naar het buitenland. Otti en John waren voor hun werk afwezig, Skuurtie was op vakantie en Pepie vond het te koud, al is ie zaterdagavond wel gespot in z’n trainingspak en bijna hardlopend.

Met een prima selectie werd dus de reis richting Wezep gemaakt. Aangekomen op het sportpark Mulderssingel werd al snel duidelijk dat het stille zaterdag was. Het sportpark was haast uitgestorven. Toch waren er voldoende mensen om een team te vormen, zodat de wedstrijd gespeeld kon worden.

Nog voordat de warming-up begonnen was, sloeg Dekker de schrik om het hart. Ono, leider van dienst, kwam met de mededeling dat de spelerspas van Merchandiser niet in het mapje zat. Dat was een probleem, want Mechandiser is zoals u inmiddels weet een kei in 1 op 1 situaties. En de voorwaartsen van WHC waren/zijn iets of wat sneller dan onze verdedigers (dan heb ik het over de spelers van 3, niet die van 2 uiteraard), de dodelijke counters van de wezepers stonden de hattemers nog scherp op het netvlies.

Trainer Dekker begaf zich dus weer in de mini van Schmutzi, waar overigens meer ruimte in zit dan men denkt (als je de achterklep open laat tenminste), naar ’t Achterveen om het pasje op te halen. Klokslag half 3 was hij weer terug en kon begonnen worden aan de wedstrijd.

Interim aanvoerder Vlo verloor de tos en dus mochten de geelblauwen aftrappen. Van meet af aan werd de aanval gezocht en werd de druk op de wit blauwe muur stevig opgevoerd. Dit resulteerde direct in enkele mogelijkheden, waarvan er zeker een stuk of drie gepromoveerd hadden moeten worden tot doelpunt. Noch Paulus, noch Minime, noch Arnold (Oinkie) kregen het voor elkaar om de keeper van 150 kg te kloppen. In de eerste helft deelde WHC af en toe een plaag stootje uit, maar echt gevaarlijk konden zij niet worden. Mede dankzij de degelijk in elkaar gestoken verdediging uiteraard. De wezepers hadden ook niet de behoefte om tot het gaatje te gaan, want 2^e paasdag wacht de halve finale van de beker op hen.

Paulus probeerde een minuut of tien voor rust met een bekeken bal de keeper te slim af te zijn, maar het bleek dat deze gezette meneer ook nog kon springen en dus plukte hij de bal eenvoudig uit de hoek. Bassie deed nog een poging met een snoekduik, maar ofwel de bal was te scherp, of de duik tekort, evenwel ging de bal er niet in.

Vlak voor de thee stormde Bassie, die het toch weer op z’n heupen had naar eigen zeggen kwam dat omdat ie een goede vrijdag had gehad, nog eens naar voren en drong diep door in de zestien. Hij kreeg het voor elkaar om de bal strak voor langs te spelen, maar Minime en Paulus waren andermaal niet scherp genoeg om de score te openen.

De thee smaakte goed al moesten de spelers wel voorzichtig doen, want de thee was zo heet dat het niet ondenkbaar was dat bij enige onvoorzichtigheid een ritje naar Beverwijk nodig zou zijn geweest.

Na de rust, waarin Wessie werd gewisseld, was het van een zelfde laken een pak. Hatto Heim domineerde de wedstrijd en bepaalde het ritme van het spel. Dit leidde wederom tot vele mogelijkheden, maar echte grote kansen werden niet gecreëerd door de mannen van Dekker. Het was hopen dat er eens een balletje voor een goede voet zou vallen, maar vooralsnog lukte dat niet.

De wit blauwen hadden ook gewisseld en gokten volledig op de ingebrachte super snelle (vergeleken bij onze rechtsback dan, wiens naam verder niet genoemd zal worden (maar hij is blond en schilder)) en groot gelijk hadden ze. Via die gast werd WHC regelmatig zeer gevaarlijk. Het was dan ook maar goed dat Dekker het pasje van Merchandiser had opgesnord, want anders had het derde zomaar 3 of 4 goals om de oren kunnen krijgen. Een dikke pluim derhalve voor Merchandiser, die ondanks een uitstapje naar twee en één zijn oude niveau had vastgehouden.

Wat het derde ook probeerde, het lukte maar niet om de chinese muur van Wezep te slechten. Nou zijn ze in Wezep natuurlijk ook goed met stenen, dus zo heel raar is het ook niet.

Het laatste kwartier richtte het derde zich nog eenmaal op en besloot tot een flink slotoffensief. Onder aanvoering van Eitje werd de zestien van WHC regelmatig bezocht door geelblauwen en nog weer de nodige mogelijkheden gecreëerd. In de slotminuut volgde nog de grootste kans voor Hatto Heim toen Paulus een voorzet terug kon koppen op Bassie. Deze kwam helaas net te kort om doel te treffen en eerlijk is eerlijk, dan zou Hatto Heim ook wel iets teveel hebben gekregen. 80 minuten balbezit, maar de tegenstander had de grootste kansen. Deze remise kwam wel even aan bij de mannen van Dekker, maar goed voor het eventuele kampioenschap hebben ze alle kaarten nog in eigenhand. Al wordt het er niet makkelijker op natuurlijk.

Gelukkig komt deze gevoelige tik in het weekend van de wederopstanding, dus daar gaan de spelers en staf van het derde komende dagen ook aan werken. Om zo met goede moed aan te treden tegen OWIOS 5, die komende zaterdag op bezoek komen in Hattem.

Het jacht seizoen is geopend en het derde zal moeten jagen op de prooi Go Ahead 4, die wel wisten te winnen en nu met 2 punten voorsprong aan de leiding gaan in de res. 4^e klasse.

Een storm van kanaries

Afgelopen zaterdag speelde het derde de lastige uitwedstrijd tegen VSCO 4. Het deed dat zonder trainer en zonder keeper. De eerste had thuis de deur open en de tweede moest met het tweede en eerste mee.

De reden waarom Merchandiser mee moest met het tweede kon niet rekenen op al te veel begrip binnen de derde selectie. Het schijnt dat de vaste sluitpost van het vlaggenschip een wedstrijd in het buitenland aan het bekijken was. Op zich gunden de mannen van Dekker die jongen zo’n uitje wel, het is alleen zo jammer dat niet nagedacht wordt over de problemen  die daardoor kunnen ontstaan bij andere teams. Zeker in de kampioensrace waarin het derde verwikkeld is, kunnen dat soort dingen vervelende consequenties hebben.

Gelukkig was Bassie bereid gevonden om z’n atv-tje in te leveren en als ballenvanger te fungeren. In het verleden heeft ie al vaker bewezen dat ie daar wel talent voor heeft.

Met een verder redelijk complete selectie werd begonnen aan de wedstrijd. VSCO gaf op het slecht bespeelbare veld meteen vol gas en wist daarmee het team van interim speler coach Wessie behoorlijk te overrompelen. Het scheelde niet veel of de geelblauwen stonden binnen twee minuten achter met één nul. Het was te danken aan de aarzeling van de spits van VSCO dat de brilstand nog even gehandhaafd bleef.

Na een minuut of tien toen de ergste storm van VSCO was gaan liggen kwam het team van Wessie beter in het spel. Vanuit het centrale blok achterin (Herminator en Paulus (nieuwe trainer, nieuwe inzichten)) werd de opbouw steeds vaker en steeds beter verzorgd. De magische driehoek, eindelijk weer in ere hersteld, deed de rest.

Zowel over de flanken als door het centrum werd gepoogd om de zwarte kanariemuur te slechten. Wessie en Minime probeerden uit alle macht om spits Johnnie Camaro in stelling te brengen. Ook dit ging lopende de wedstrijd steeds beter en na een minuut of 20, 25 was het dan eindelijk raak. Na een listig balletje vanuit de driehoek werd Minime richting vijandelijk doel gestuurd, alleen was die kleine wat besluiteloos de afgelopen zaterdag waardoor hij teveel tijd nodig had.

Toch zag hij nog kans om Camaro vrij te spelen, die wist wel raad met dat buitenkansje en rondde beheerst af en zette de terechte voorsprong op het bord. Hoewel het derde het betere van het spel had, gooide VSCO de nodige energie in de wedstrijd en trachtte zo Bassie te verschalken. Maar deze stond zeker zijn mannetje en wist de spaarzame keren dat ie getest werd steeds zijn doel schoon te houden. En als ie dan een keer gepasseerd werd, was daar weer een verdediger die hem op de been hield.

Na het nodige zuurstof verbruikt te hebben, het leek wel op een titanenstrijd, mochten de mannen van Wessie eindelijk pauzeren en genieten van een bakkie suiker met thee.

In de rust voerde trainer Wessie twee tactische aanpassingen door. Hij haalde zichzelf en Jerommeke (die wederom een sterke indruk achterliet) eraf en bracht Hessel en de Plisie in het veld. Vol goede moed nam het derde de aftrap voor de tweede helft. Echter Herminator had nog niet gezegd dat dit de laatste keer zou zijn dat het derde zou aftrappen, of de bal lag alweer op de stip.

Minime had wat moeite om een bal te controleren en verloor deze aan een tegenstander, Paulus vond dit nogal sneu voor die kleine en wilde de bal direct terugveroveren. Dit lukte ook, alleen kreeg hij het om onverklaarbare redenen niet voor elkaar om die kleine Vlo te bereiken. Een tegenstander ging met de bal aan de haal en lepelde de bal naar de zeer vrijstaande (de openhuizen route had zich uitgebreid naar de achterhoede van de geelblauwen) tegenstander van Schmutzi. Deze melde na afloop van de wedstrijd dat dit afgesproken werk was, zijn tegenstander wilde graag scoren en Schmutzi is de beroerdste niet en liet de jongen begaan. Bassie deed nog een uiterste poging om het lullige balverlies van zijn maatje te herstellen, maar moest helaas in het duister tasten. De 1-1 viel het derde nog al rauw op het dak, maar de mentale weerbaarheid zat wederom goed en dus werd er met passie getracht om de volle winst te pakken. Dat was nodig ook, want de concurrent had de ogenschijnlijk simpele wedstrijd tegen SEH 3 op het programma staan.

De driehoek draaide weer op volle toeren en stond aan de basis van de nodige aanvallen, maar de scherpte ontbrak voorin vooralsnog om weer aan de goede kant van de score te komen. Ook die twee langen achterin gingen zich steeds nadrukkelijker bemoeien met de aanvallen. De Jan Vertongen van de Veluwe (Herminator) stak met grote regelmaat en dito passen het middenveld over in de hoop een doelpuntje mee te pikken. Hij kwam steeds dichter bij, dus dit seizoen zal het nog wel een keer lukken.

Na een minuut of 20 in de tweede helft dook ineens die andere lange op. Met even grote passen als Herminator stak hij het middenveld over. Hessel legde de bal perfect voor hem klaar en Camaro kruiste pal voor hem langs zo twee tegenstanders meelokkend. Het gapende gat dat ontstond was een gewillige prooi voor Paulus en met de bal aan de voet liep hij zo de zestien in. Camaro deelde nog even wat tactische tips uit en mede daardoor rondde Paulus netjes af en wij hij uitermate blij dat hij zijn foutje van net na rust kon herstellen.

Na deze opsteker bleef het derde vol druk geven op de tegenstander, in de hoop de score verder uit te breiden. De kansen kwamen wel, maar de scherpte voorin bleef een probleem. De anders zo koele Minime was zaterdag wat onrustig (naar eigen zeggen kwam dat door de stevige wind die over het veld gierde). Hessel stelde hem een aantal keer in staat om te scoren, maar het lukte hem niet.

Na een zoveelste aanval werden de spelers opgeschrikt door een gil die door merg en been ging. De Plisie was na een kopduel verkeerd terecht gekomen en door zijn knie gegaan. De toegesnelde verzorger van het eerste van VSCO , waarvoor dank, constateerde al vlot dat het waarschijnlijk een gescheurde of verrekte binnenband was. Zijn seizoen lijkt helaas al vroeg ten einde. De voor de moegestreden Camaro in het veld gekomen Skuurtie kon meteen aan de bak aan de draagbaar. En aan zijn blik te zien, marchandeert de Plisie nog weleens met de weegschaal. Eén brok beton die man.

Na dit nare voorval bleef het derde aandringen, VSCO overigens ook. Maar gescoord werd er niet meer. Met de terechte maar moeizame overwinning werd de terugreis naar Hattem ingezet. Ook de concurrent heeft weer gewonnen. Dus de mannen van Wessie/Dekker hebben nog vijf finales te gaan in de kampioensrace. Volgende week wederom een lastige uitwedstrijd. Het derde gaat dan op bezoek bij WHC 5.

Lente loomheid
 
Afgelopen zaterdag speelde het derde elftal van de Geel-Blauwen thuis tegen IJVV. De uitwedstrijd werd nog jammerlijk verloren. Er moest dus het een en ander recht gezet worden. Vanwege technische storingen bij ProRail was het helaas niet mogelijk om een uitgebreid verslag te schrijven.
 
Het derde begon erg slap aan de wedstrijd en het tempo was ontzettend laag. Ook de tegenstander was deze middag liever op het terras gaan zitten. Kot samengevat: Er was niks aan om naar te kijken. Gelukkig maakte Wessie na ongeveer een kwartier spelen een wereld goal, zoals alleen Wessie dat kan. Maar wat maakt het uit, de 1-0 stond op het scorenbord. Helaas werd het snel daarna alweer 1-1. Dit was ook de ruststand.
Na rust kabbelde de wedstrijd rustig voort, al waren de geelblauwen wel iets feller.
Al snel werd het 2-1 door minime, die dus ook deze week weer z’n doelpuntje mee pikte.
Pas na een slimme tactische ingreep van trainer Dekker begon het weer wat te lopen. Paulus werd uit de spits gehaald en naar achter verplaatst. Eitje had nog geen goed gevoel bij de voorsprong en zorgde met een prachtige lob voor de 3-1. Eitje bleek gelijk te hebben want in de laatste minuut zorgde Camaro via een snoeiharde carambole voor de 3-2 eindstand. Door deze overwinning blijven de kampioensaspiraties van het derde nog volop in leven, alleen jammer dat de concurrent ook de volle winst haalde. Het blijft dus onverminderd spannend.
 
Volgende week speelt het derde een lastige uitwedstrijd in Oosterwolde tegen het vierde van VSCO

Expeditie Balkan

Afgelopen zaterdag moest het derde de immer lastige uitwedstrijd tegen SEH 3 spelen. Niet zozeer lastig gezien het niveau van de tegenstander, maar meer door de barre omstandigheden waaronder gepresteerd moet worden.

Allereerst is daar de gang naar de kleedlokalen, het lijkt wel de green mile uit de gelijknamige film waarin een ter dood veroordeelde een laatste wandeling mag maken alvorens hem de stoel wordt aangeboden. Doorgaans valt het niet mee voor het derde om in een dergelijke desolate omgeving te moeten presteren. Eenmaal vanuit de catacomben weer in het daglicht gekomen wacht dan nog het sportpark met de minste uitstraling van de veluwe. Of je vanuit de kleedkamer zo de Balkan in stapt. Ik geef het u te doen om dan het gebruikelijke frivole spel van het derde ten tonele te brengen.

Maar goed trainer Dekker weet inmiddels hoe het werkt in de koppies van zijn mannen, dus liet hij ze nog maar even begaan rond de tafeltennistafel en voetbaltafel in de kantine van SEH. Alles trok hij uit de kast om de koppies maar fris te krijgen voor deze belangrijke wedstrijd. Zoals de trainer zei (zegt ie overigens bijna elke week): “de weken van de waarheid zijn weer aangebroken”. Willen we mee blijven doen voor de prijzen, of blazen we in die strijd vervroegd de aftocht.

Met een degelijke selectie werd begonnen aan de wedstrijd. Enkele spelers waren druk met het bezoeken van profwedstrijden in het buitenland en enkele andere waren druk in of rondom hun (net)  gekochte huis. Daarom had de trainer met klem verzocht of Sammie weer eens zijn opwachting wilde maken. Dat wilde hij en ook Richard Ansmink was op de uitnodiging van de trainer ingegaan, dus kon met de nodige routine gestart worden aan de wedstrijd.

Voor aanvang werd nog wel een waarschuwing afgegeven door de tegenstander, want vlak voor aanvang van de wedstrijd stond de tegenstander in een kring een vergadering te houden en in het voorbijgaan werd opgevangen dat zij ons niet moesten onderschatten. Zou het dan toch een betere tegenstander geworden zijn dan in de thuis wedstrijd, want als je de koploper al niet moet onderschatten, dan heb je waarschijnlijk toch heel wat in je mars.

Vijf minuten na de aftrap was duidelijk dat het derde zichzelf niet moest overschatten, want van enige tegenstand van SEH 3 was geen sprake. Het niveauverschil was aanzienlijk en dan speelde het derde nog niet eens de pannen van het dak.

Van meet af aan was duidelijk wat de plannen waren van het derde, de wedstrijd zo snel mogelijk beslissen en dus werd met de nodige drift de aanval gezocht. Vanaf links en rechts werd de verdediging van SEH bestookt en vooral die geslepen ouwe vos Richard was een plaaggeest voor z’n tegenstander. Ook vanuit het middenveld doken regelmatig spelers op tussen de linies, dus de spelers van SEH wisten af en toe niet waar ze het hadden. Helaas mondde dit, zoals de mannen van Dekker al vaker hebben gemerkt in deze klasse, uit een ware schoppartij van de zijde van de tegenstander. Het is weer een wonder dat de spelers van Dekker zonder al te veel kleerscheuren van het veld konden stappen.

Maar ook Sammie kan er wat van hoor. Op een gegeven moment schoot een onverlaat van SEH de bal een meter of wat de lucht in en Sammie had daar lucht van gekregen en dacht ik spring daar wel even naar toe. Zonder naar de bal te kijken, hij heeft een natuurlijk gevoel voor de bal en weet dus in 9 van de 10 gevallen waar die terecht zal komen, maakte hij een dartele sprong in de richting van de bal. Met 1 voet iets vooruit, tegenstander op 5 meter, werd dit door de scheids gezien als gevaarzetting en dus kreeg Sammie tot zijn eigen verbazing een vrije bal tegen. Had ie naar de bal gekeken, dan was er niets aan de hand geweest zo was de lezing van de scheids. In de loop van de wedstrijd zou de man in het zwart nog wel vaker beslissingen nemen waarvan alle aanwezige geelblauwen (incl. supporters)niets begrepen.

Sammie was door die beslissing een beetje giftig in de botten geworden en penetreerde steeds vaker het middenveld in om zo een voorsprong te forceren. Daar hoefde men niet lang op te wachten.

Richard werd diep gestuurd en met een pasklare voorzet wist hij Eitje, die naar eigen zeggen de voorbije week was uitgebroed, te bereiken. Tot ieders verbazing kopte Eitje de bal en nog goed ook. Helaas voor hem belandde deze op de lat, maar die ouwe rot in het vak Sammie, was dichterbij geslopen en wist wel raad met dit buitenkansje. Zeer beheerst en dit keer met oog voor de bal knikte hij de 0-1 binnen.

Het derde bleef hierna voetballen, al was het niet zo goed als het in het verslag misschien lijkt, en wilde voor rust echt doordrukken om zo SEH voor de thee al de geestelijk knockout toe te brengen. Tussen de charges van SEH door lukte dat aardig en vlak voor rust zag Paulus Vlo kijken naar een maagdelijk stukje groen dat leidde naar de goal van SEH. Paulus begreep direct de intenties van die kleine en zetten het op een lopen. Het balletje op maat was aan Paulus wel besteed en met een bekeken schuiver liet hij de keeper van SEH andermaal kansloos. Met een 0-2 voorsprong werd de Green Mile weer opgezocht en werd genoten van net iets te weinig thee.

Na een tweetal wissel, Jerommeke en de Plisie kwamen voor Uwe en Bassie, werd aangevangen met de tweede helft. Deze verliep als de eerste, alleen creëerde het derde nog meer kansen dan in de eerste helft. Met vloeiende aanvalsgolven werd de keeper van SEH onder vuur genomen, maar als gevolg van de scherpte van de aanvallers werd er geen monsterscore op het bord gezet.

Halverwege de tweede helft was het dan toch nog een keer raak. Eindelijk weer het tikkie takkie voetbal zoals we dat gewend zijn van het derde. In de zestien van SEH lieten ze de bal rustig rond gaan en nadat Esknaider en Paulus het combineren zat waren werd Minime gezocht en gevonden en in alle rust kon hij de eindstand op het bord zetten.

Na dat doelpunt waren er verder weinig hoogtepunten te vinden, en Merchandiser leek met een schoon pak de kleedkamer op te gaan zoeken. Dit was hem echter te gortig dus hij besloot om toch maar één keer te duiken deze middag , anders is het ook zo wat zei hij na afloop.

Al met al een eenvoudige zege die groter uitgepakt had moeten worden. Komende zaterdag hebben de mannen van Dekker de tijd om daar over na te denken, want zoals het nu lijkt zijn ze vrij. Tenzij Skuurtie besluit om zijn team in te huren voor een verhuisklusje natuurlijk.

Een week later komt de roodwitte brigade uit IJsselmuiden op bezoek, tegen die ploeg zal Dekker zijn mannen nog even flink op scherp willen zetten, want uit werd jammerlijk verloren.

Schoonheid, noodlot en granaatinslagen

Na maanden van winterstop mocht het derde gisteren eindelijk weer eens aantreden voor een competitiewedstrijd. De voorbije maanden hebben de mannen van Dekker niet stilgezeten uiteraard, zo werd er door een aantal mannen volop genoten van de ijspret. Het schijnt dat Wessie nu nog ‘plezier’ beleeft aan zijn eigen tocht der tochten in de omgeving van Beltschutsloot en Eitje is nog steeds zeer content met z’n nieuwe oren met anti-vries.

Verder is er natuurlijk flink doorgetraind door het derde om zo goed mogelijk aan de tweede competitie helft te kunnen starten. Ook hebben de mannen van Dekker hun creatieve geesten de vrije loop gelaten voor het bedenken van acties om geld te genereren voor het nieuwste project van de SV Hatto Heim. Zo kunt u voor het bedrag van 5 euro een leuke DVD kopen (Kuifje) bij de mannen van het derde. Een leuke film voor het gezin, dus schroom niet om de spelers van het derde te benaderen voor de aanschaf van een DVD. Alle opbrengsten komen te goede aan kunstgras.

Voor aanvang van de wedstrijd was het weer behoorlijk puzzelen voor de technische staf, er was weer een waslijst aan afwezigen en de beide keepers waren/zijn geblesseerd. Dit noopte de trainer tot het nemen van een gewaagde beslissing. Hij hees zichzelf in het keeperstenue en besloot daarmee de opstelling te completeren. Voor zijn spelers is hij geen vreemde eend in de goal en vol vertrouwen traden de geelblauwen hun tegenstander van deze middag tegemoet.

ESC 3 moest deze middag worden bestreden.  De uitwedstrijd werd vrij eenvoudig gewonnen, dus het derde moest in staat zijn om een goed resultaat neer te zetten.

De eerste tien minuten was het spel nog behoorlijk slordig aan de kant van de geelblauwen en de jonge honden uit Elburg dachten bloed te ruiken, want ze gingen er direct vol op. Nadat de stramme spieren dan eindelijk uit hun winterslaap waren ontwaakt, begon het weer te lopen bij het derde. Het balletje werd weer rond gespeeld alsof het een lieve lust was en de tegenstander ging van kastje naar de muur en vaak weer terug.

Vooral op de flanken lag er een zee van ruimte en daar wisten onze lichtvoetige backs Bassie en Uwe wel raad mee. Veelvuldig stoomden zij op naar voren, Bassie op rechts nog gesteund door Jerommeke. Zij draaiden met geregisseerde aanvallen de linkshalf van ESC helemaal dol. Die arme jongen wist niet hoe hij het had, aan alle kanten werd hij voorbij gelopen.

De ene na de andere aanval vond zijn oorsprong bij Bassie, die niet te houden was gisteren. En na een minuut of 25 werd zijn inzet eindelijk beloond. Met een bekeken bal vond hij Jerommeke, die de bal in één keer doorkopte op de doorgelopen Paulus. Deze ging alleen op de keeper af en dacht deze ook te verschalken, niets was echter minder waar. Met een uiterste krachtinspanning wist de keeper de bal met de vingertoppen tegen de paal te tikken. De bal stuiterde via het aluminium achter de keeper langs en daar stond, niet toevallig, de koning van de rebound alweer klaar om de bal het laatste zetje te geven. Hoe die kleine dat toch altijd voor elkaar krijgt is voor iedereen een raadsel, maar hij heeft er een neusje voor om op de juiste tijd op de juiste plaats te zijn om de bal binnen te schuiven. Een prima bekroning van een mooie aanval.

Na de 1-0 ging het derde op zoek naar een tweede treffer, want men wilde voorkomen dat door een onachtzaam moment punten gemorst zouden worden. Met fris aanvalsspel werd de tegenstander zoek gespeeld, het duurde echter tot iets voor rust totdat de score werd verdubbeld. Ono werd vrij gespeeld en kneep de oogjes nog eens wat verder dicht, het schijnt dat hij dan nog beter de ruimtes in kan schatten (hij is de enige mens op aarde die zonder helm een apache helikopter kan besturen), en zag dat Minime en Paulus de verdediging van Elburg volledig openreten. Eitje die een neusje heeft voor het bespelen van vrije ruimtes dook op in het gapende gat dat was ontstaan in de zestien van ESC. Met een nauwkeurigheid van een warmte geleidingsraket wist Ono de bal op de borst van Eitje te positioneren. Deze controleerde de bal op Bergkampiaanse wijze en liet de keeper kansloos op zijn inzet.

De eerste helft liep op rolletjes en er was dan ook geen vuiltje meer aan de lucht voor het derde. En met de vuiltjes in het bos achter de goal was al afgerekend door Schmutzi. Die jongen heeft een gigantisch schot in zijn rechterpootje, neemt u dat maar van mij aan, echter slechts één keer in de vijf jaar als de maan en sterren in de juiste lijn staan en wij toevallig net dan moeten voetballen weet hij dat schot ook te benutten voor het maken van een doelpunt. De rest van de tijd wordt ie lastig gevallen door het WNF omdat ie onschuldige eekhoorns en spechten uit de boom staat te joekelen. Verder is er nooit wat aan te merken op de motor van het derde hoor, die jonge blijft maar gaan en maakt in 1 wedstrijd meer meters dan menig supporter in z’n hele leven.

Met goed gevoel werd de kleedkamer opgezocht, alwaar werd afgesproken om op dezelfde voet verder te gaan en om te proberen om het doelsaldo nog wat verder op te krikken. Want dat kan in de titelrace, waarin het derde nog steeds is verwikkeld, van eminent belang zijn.

Direct vanaf de aftrap werd de tegenstander weer bij de strot gegrepen, figuurlijk uiteraard want de lieve jongens van het derde hebben een hekel aan geweld, en werd de druk flink opgevoerd. Na een minuut of tien spelen in de tweede helft stuurde Bassie Jerommeke voor de zoveelste keer diep en deze zag wederom heil in deze bal. Hij legde de bal even goed en plantte zijn maatje 43 zorgvuldig achter het leder. En met een granaatinslag zoals die de laatste tijd in Homs Syrië helaas aan het orde van de dag zijn wist hij de 3-0 op het scorebord te zetten. Zelden zo’n mooi doelpunt gezien op de velden van ’t Achterveen.

Door een noodlottig ongeval moest Schmutzi de strijd helaas staken, hij ging door zijn enkel en kon niet verder. Wessie was zijn vervanger en ook de Plisie die samen met Vlo aan de apres-ski was geweest kwam in het veld. Ono mocht het even rustig aan gaan doen. Niet veel later kwam ook die kleine Vlo in het veld het was goed te zien dat de frisse berglucht hem en de Plisie goed hadden gedaan. Vlo had zelfs al een half uurtje mee gedaan met het 5^e (helemaal volop in de race voor het kampioenschap) en was zichtbaar blij dat ie weer met het derde mocht ballen. Eitje mocht z’n nieuwe oren even laten bijkomen van alle drukte die middag.

Het derde bleef vrolijk doorcombineren en de ene aanval was nog mooier dan de andere, steeds ontbrak echter één ding. Een doelpunt.

Met nog een kwartiertje op de klok sloeg het ‘noodlot’ nogmaals toe voor de geelblauwen. Die lange achterin, de Herminator, sloeg het recente vaderschap (3^e dochter) op de spieren. Kramp. Ongelofelijk dat dat kan op het niveau van de reserve derde klasse, maar zo ziet u maar weer de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Ono, die net bekomen was van zijn wisselbeurt mocht zijn opwachting andermaal maken. En hij bracht nog net even dat beetje extra dat nodig was om de score verder uit te bouwen.

Het bekende recept. De oogies weer samen, sommige toeschouwers dachten dat ie stond te slapen, maar niets was minder waar. Met een bekeken balletje vond hij  Paulus op een vrije positie in de zestien van ESC. Deze bleef kalm en schoof de bal weer langs de keeper, deze keer kon die laatste er niet meer bij met de vingertoppen en mocht Paulus zijn armen juichend in de lucht slingeren.

Een derde maal sloeg het ‘noodlot’ toe. Wessie, die net koud in het veld stond, schoot het in de rug, waardoor hij geparkeerd stond. Merchandiser, gelegenheidscoach, besloot om in zijn goeie kloffie de vlag ter hand te nemen en om Esknaider als vervanger in het veld te sturen.

Esknaider,  tegenwoordig met net zulke longen uitgerust als Schmutzi, het schijnt dat ie in z’n vrije tijd ‘lekker’ gaat hardlopen, zette het meteen op een lopen. Het laatste beetje gevoel dat er nog was aan de zijde van ESC zo helemaal aan gort spelend. Veelvuldig dook die spring in ’t veld op in het vijandelijke doelgebied, zo ook vlak voor tijd.

Bassie, weer hij (hij solliciteerde openlijk naar de titel Man of the Match en kreeg die wat mij betreft ook), vuurde een streep af op Esknaider. Deze wist de bal met zijn fluwelen techniek te controleren en draaide de kont erin, zoals hij al vaker had gedaan dit seizoen. Nadat hij even rustig had bekeken wat de keeper van plan was schoof hij de bal gedecideerd binnen en zette de eindstand op het scorebord. 5-0.

De toeschouwers, in vele getale op deze wedstrijd afgekomen, waren op hun wenken bediend. Het derde legde een prima wedstrijd op de mat en wist met, bij vlagen, mooi aanvalsspel de tegenstander op de knieën te krijgen. Een zeer terechte overwinning derhalve, waardoor de mannen van Dekker nog steeds meedoen om het kampioenschap. Die laatste verdiend nog een compliment, want ondanks zijn slechte rechterknie wist hij zijn doel keurig schoon te houden. Hij was daarbij zo fanatiek dat hij zelfs naast zijn doel over de bal heen dook. Wat een klasbak is dat toch. In de kleedkamer gingen zelfs al stemmen op om hem voor vast……

Komende zaterdag reizen de mannen van SV Hatto Heim 3 af naar het pittoreske Heerde, om het daar op te nemen tegen het derde van de SEH.

Fijne vent die verslaggever.

Zondag middag, een sms van onze verslaggever; of ik hem even wil matsen en het verslag wil schrijven. Hij heeft zelf geen tijd en het zou leuk zijn als het in gedicht vorm kan, is weer eens iets anders (Denkt zeker dat Sinterklaas nog moet komen). Daar ben ik lekker mee dan, aangezien een “normaal” verslag van het derde toch al gauw zo’n twee à drie uur in beslag neemt. Maar goed, in het derde doet iedereen alles voor elkaar. Dus hierbij het gedichtverslag van de wedstrijd Hatto-Heim 3 tegen DSV’ 61.

Onze soms scorende spits, Paulus Sietse van der Kolk.
Zat de afgelopen dagen op een grote roze wolk.
Hij kreeg er opnieuw een prachtige dochter bij.
Met vier vrouwen thuis is het over met zijn heerschappij.

Paulus scoorde de 1-0 van deze middag en speelde verder een goede degelijke wedstrijd.
Maakte veel meters en werkte hard.
Cijfer: 7

Onze Minime was er ook weer bij deze middag.
Liep over het veld met een grote glimlach.
Hij was deze middag weer goed in vorm.
Laat hem maar mooi acteren in het derde, een ideaal platvorm.

Mini scoorde ook deze middag, als ik het goed heb de 4-1.
Speelde een puike wedstrijd en had zelf wel een goaltje meer kunnen maken.
Cijfer: 7

Wessie zag haar deze zaterdag alweer van ver aankomen.
Het was Simone de vrouw van z’n dromen.
Zwagertje Vlo hield hem daarom ook goed in de gaten.
Maar Wessie was deze keer niet in alle staten.

Wessie steeg deze week weer niet ver boven zijn normale niveau uit.
Maakte net als vorige week weer een goal, de 6-1 dus niet echt van belang.
Coach Dekker ziet toch enige positieve puntjes om hem volgende week weer op te stellen.
Cijfer: 7

Onze Schuurman krijg je op zijn leeftijd maar niet kapot.
Een belangrijke speler in het derde, met een snoeihard schot.
De voetbal was er eerder dan jou schat.
Dat staar bij Skuurtie thuis op de deurmat.

Schuurman was zoals gewoonlijk weer één van de dragende spelers deze middag.
Hij was maker van de 5-1. Zodat hij ook weer z’n doelpuntje mee pikte.
Cijfer: 7

De Vlo, in het derde de enige echte generaal.
Altijd op het middenveld en dan het liefst centraal.
Heeft het liefst wat lopers en werkers om hem heen.
Zodat hij het spelletje kan sturen, als een waar fenomeen.

Vlo had deze middag de bal opnieuw aan zijn befaamde touwtje.
Speelde verder een prima wedstrijd. Maakte alleen geen goal, waar hij erg van baalde.
Cijfer: 7

Schmutzi, één van de leden van de driehoek.
Kreeg tijdens de wedstrijd een verzoek.
Schuur en Vlo waren het lopen achter nummer zes aan zat.
Geen probleem dan doet de Schmutzi dat.

Schmutzi liep weer de nodige meters deze middag.
Maakte zowaar weer een goal, de 2-1, en bracht daarmee zijn totaal op twee goals dit seizoen. Al twee meer dan vorig seizoen.
Cijfer: 7

Links achterin stond deze week onze Edgar Knier
Regelt achterin alles op de beste manier.
Maakt veel meters en laat het team nooit in de steek
Elke donderdag en zaterdag weer, week op week.

Knier was zaterdag een van de betere van het veld.
Is inmiddels bijna van onschatbare waarde en was ook maker van een doelpunt. De 3-1. Vreemd is het dan ook dat hij ook gewoon een zeven als cijfer krijgt.
Cijfer: 7

Otti is de man die de boel achterin bepaald.
Er is niemand die van zijn strakke lijn afdwaalt.
Leeftijd en ervaring daar heeft hij geen gebrek aan.
Staat in het veld vlak voor zijn zwager Mark (lekkende) Kraan.

Opnieuw weer een degelijk pot van deze ervaren rot.
Zou mits er en paar kilootjes af gaan, nog makkelijk mee kunnen doen in het eerste elftal. Was zaterdag op geen foutje te betrappen.
Cijfer: 7

Harmen speelde vorig jaar nog op het eerste niveau.
Speelt nu in het derde, dus op een heel ander plateau.
Dat was in het begin wel even wennen voor deze lange vent.
Die elke week de regels wel een keer schendt.

Was weer ouderwets op dreef zoals we Harmen kennen.
Had iets op z’n scheenbeen zitten wat iedereen deze middag moest zien. Verder niks dan lof over deze wedstrijd.
Cijfer: 7

Achterin bij het derde voetbalt onze chef penseel Bassie
Heeft op de zaterdag middag maar één passie.
Doet wat hij kan en heeft praatjes zat.
Na de wedstrijd is hij vaak te vinden bij het bierkrat.

Bas zorgde weer voor de nodige gezelligheid.
Schoot weer een paar ballen wild naar voren en wordt daarom opnieuw beloond met een dikke voldoende.
Cijfer: 7

Sammie, aan ervaring ook bij hem geen gebrek.
Je kunt alles bij hem doen, je krijgt hem echt niet gek.
Speelde weer met twee vingers in de neus.
Met Sammie erbij heeft Dekker extra veel keus.

Speelde alleen de tweede helft en mede door zijn toedoen liep het als een trein.
Ziet het spelletje als geen ander en geeft ook de nodige bruikbare aanwijzingen.
Cijfer: 7

Onno houdt het balletje voorin altijd vast als geen ander.
Dit zorgt voor een hoop ergernis bij de tegenstander.
Was ook zaterdag weer erg bruikbaar en balvast.
Iets wat in het derde niemand meer verrast.

Vlagde de eerste helft foutloos en voetbalde de tweede helft ook nog eens foutloos.
Hij had zaterdag weinig tot geen kansen om zijn doelpuntje mee te pakken, maar speelde toch weer een prima wedstrijd.
Cijfer: 7

Mark Kraan, de sluitpost van het geheel
Is als keeper erg professioneel.
In zijn mooie paarse tenue.
Is hij als keeper geen individu.

Mark kreeg deze middag een doelpuntje tegen.
Dit kwam mede door Vlo, die weigerde de bal van de lijn te halen. De rest van de middag heeft Mark weinig moeilijkheden gekend.
Cijfer: 7

Dan nog onze enige echte trainer Frank
Hij kijkt de wedstrijd geamuseerd vanaf de bank.
Eigenlijk luistert er niemand naar wat hij zegt.
Maar iedereen in het derde is erg aan hem gehecht.

Dekker had ook deze zaterdag weer weinig in de melk te brokkelen.
In het veld doet iedereen toch wat hij zelf wil. Desalniettemin, een echte leider en voorbeeld voor de hele groep.
Cijfer: 7

De wedstrijd eindige uiteindelijk in 6-1 voor de Geel-Blauwen. Met zaterdag nog een inhaal wedstrijd op het programma tegen het altijd makkelijke IJVV, kan Hatto-heim 3 de titel Herbstmeister niet meer ontgaan. Nog een extra dankbetuiging aan de invalscheids deze middag; Pieter Koridon. Namens het hele derde bedankt voor een uitstekende wedstrijd.

Polderboys uit, altijd lastig !!!

Zaterdag 3 december 2011 was het dan zover. Het derde elftal van de plaatselijke trots mocht zich in de polder opmaken voor de wedstrijd tegen BAS. Nee het betreft hier niet de volgevreten vedette alias de winterschilder van het derde maar de plaatselijke voetbalvereniging van het mooie oord in de Flevopolder nl. BAS Biddinghuizen.

Nadat er donderdag met 16 man zeer scherp getraind was onder de bezielende leiding van coach Frank Dekker met zeer uiteenlopende oefenstof op het goed bespeelbare maar natte trainingsveld moest deze klus toch zeker te klaren zijn. Echter er speelt met wedstrijden in de polder toch ook andere facetten mee zoals de hardheid van de polderboys en de weersomstandigheden. Vandaar dat er om 12:00 uur toch na telefonisch contact gehad te hebben met de polder, waar de weersomstandigheden meevielen en de velden goed waren, het groene licht werd gegeven om te voetballen. We hadden onze bedenkingen toen we om 13:00 uur afreisden maar eenmaal aangekomen bij het sportpark bleek al gauw dat de meeste spelers van het derde wel onder mindere omstandigheden punten hadden verspeeld aan vooral de nep Amsterdammers die de polder bewonen.

Eenmaal omgekleed en na een goede warming up werd het startsignaal om 14:30 uur gegeven en begon het derde er lustig op los te combineren en werden al gauw de eerste kansen gecreëerd. Echter wisten Camaro met een hard schot, Robbin van de Worp ( lat ) en Westing met een niet te missen kopbal ( hoefde er alleen maar tegen de bal aan te lopen ) niet te scoren. BAS kon hier niet veel tegenover stellen en gooide er fysiek nog een schepje bovenop maar de uitstekende leidende scheidsrechter hield alles keurig binnen de perken en trad waar nodig kordaat op. Halverwege de eerste helft vond het derde het welletjes en zette nog maar eens aan voor een flitsende aanval over rechts waar Robbin van de Worp, die zeer bevlogen speelde, de bal voorzette en Westing de afgeslagen bal met RECHTS……………Jawel met RECHTS de knikker in een keer vol op zijn pantoffel nam en hiermee de keeper verschalkte met een streep zoals we Arie Haan ( de meeste jongens van het derde zijn al boven de 35, dus die kennen m nog wel ) in zijn vroegere jaren zagen doen.

Deze stand werd ook de ruststand en het derde kon in de mooie nieuwe kleedkamers ( vroeger waren het barakken in de asielzoekerstijl ) van BAS genieten aan de welverdiende thee. Echter duurde de rust wel een beetje lang want de juffrouw in de kantine vond het nodig om de thee zo heet te maken dat we er wel 20 minuten voor nodig hadden om die naar binnen te werken.

Voor de tweede helft stond het derde voor de taak om de 1-0 te verdedigen of om de voorsprong uit te breiden maar al gauw werd duidelijk dat de reden van de hete thee was dat de polderboys van BAS zoveel tijd nodig hadden om de messen extra scherp te slijpen en de scheidsrechter in te fluisteren dat zij toch echt graag van de koploper in de derde klasse wilden winnen. De scheidsrechter nam deze taak zeer serieus op zich ( misschien iets voor in zijn dagboek ) en waar de polderboys het derde hun messen op de keel ( en vooral voeten ) zetten deed de scheidsrechter net alsof zijn neus bloede en waar het derde kleine overtredingen maakte werd dit gelijk bestraft met een vrije schop. Hier ging oa. Westing niet mee akkoord en liet dit dan ook verbaal merken aan de scheids. Met als gevolg dat hij een afkoelingsperiode van 5 minuten kreeg aangeboden van de scheids.

Kort hierna vond Camaro het ook welletjes dat hij als spits een echte plakker annex schopper bij hem had staan en schoffelde maar eens een keer man en bal tegen de vlakte. Nadat hij de klaargelegde bal 4 meter terug had geschopt kon ook hij voor 5 minuten naar de kant. Met negen man wist het derde toch het doel schoon te houden en kwam Mark Kraan de subliem keepende maar slecht uittrappende Bassie vervangen in het doel en Mark bewees 5 minuten voor tijd toch zijn waarde voor het derde door een ingeschoten bal van 3 meter voor hem op miraculeuze wijze uit het doel te ranselen en zo de 3 punten veilig te stellen. Toch kreeg Minieme nog de uitgelezen mogelijkheid om de stand naar 2-0 te tillen toen hij in de diepte werd weggestuurd en alles en iedereen het nakijken gaf maar de slap ingeschoten bal werd alsnog van de lijn gehaald.

Met dit resultaat staat het derde nog steeds aan kop in de derde klasse en kan zich met nog 2 wedstrijden voor de winterstop al bijna Herbstmeister noemen.

Het dagboek van de scheidsrechter van Nunspeet 4

Lief dagboek,

Vandaag een spannende dag. Ik mag het vierde elftal van de VV Nunspeet fluiten en zij spelen tegen de koploper van hun klasse. Een belangrijke wedstrijd dus, want tot nog toe heeft het vierde al haar thuiswedstrijden nog verloren. Niet dat mij dat te verwijten is, want ik heb alle wedstrijden altijd mijn beste beentje voor gezet en heb de wedstrijden altijd beken door mijn geel blauwe bril. Maar daarin schuilt vandaag juist het gevaar lief dagboek, want vandaag komt het derde elftal van de SV Hatto Heim uit Hattem op bezoek. En die spelen ook met gele shirts en blauwe broeken en kousen.

Ik moet dus goed op m’n qui-vive zijn, bovendien is mij ter ore gekomen dat die gasten nog al eens een beslissing van de scheidsrechter ter discussie willen stellen. Dat zal bij mij wel meevallen, omdat ik altijd de juiste beslissingen neem. Maar toch, ik zal de boel maar goed kort houden. Laten zien wie de baas is in het veld, om wie het draait. Want laten we wel wezen, voetbal is een leuk spelletje hoor, maar zonder bezielende leiding wordt het een zooitje natuurlijk. Ik zal laten zien dat ik de touwtjes goed in handen heb. Tot later…

Lief dagboek,

Het was een heerlijke middag. Ik was weergaloos. In het begin was het nog wel wat wennen, want Nunspeet 4 speelde met zwart-rood gestreepte shirts. In het begin floot ik dus helaas iets te vaak in het voordeel van Hatto Heim, het was ook zo spannend dat de koploper op bezoek kwam. Ik moest natuurlijk wel zorgen dat kost wat kost de eerste thuisoverwinning van Nunspeet 4 gehaald zou worden.

Toch was het lastiger dan ik dacht, want die lui uit Hattem speelden best goed. Ik begrijp wel dat zij ergens bovenin het klassement staan. Maar toen dacht ik terug aan de wedstrijd van het 4^e tegen Go Ahead Kampen, ook van die mannen die denken dat ze alles beter zien. Ik voelde dezelfde verbetenheid weer op komen, dat was het zetje dat ik nodig had.

Ik heb direct één van de grotere mannen van Hatto Heim aangepakt, als je die grote gasten klein krijgt heb je met de rest niks meer te schaffen. Wat dacht hij wel niet, als ik zeg dat er een overtreding is gemaakt hoeft hij niet te menen dat ie ongestraft kan zeggen dat het slechts een schouderduw was. Via de aanvoerder, want dan pak je ze het hardst (niks recht in het gezicht zeggen, alleen via de aanvoerder dan laat je zien dat je ze niks waard acht een nobody is het dan), heb ik meteen gedreigd met vijf minuten straf bij de eerste de beste kick. Een keer hoesten en hij kon douchen. Kleineren moet je die gasten, dan breken ze vanzelf.

Daarna heb ik bij een aantal overduidelijke overtredingen op spelers van Hatto Heim lekker laten lopen. Je moet onder hun vel gaan zitten, dan gaan ze zich irriteren en maken ze vanzelf een foutje. En dan kan je keihard toe slaan, heerlijk op je strepen gaan staan en er één van het veld sturen.

Toch waren die gasten best slim, want ze lieten zich maar moeilijk uit de tent lokken. En helaas kon ik op een gegeven moment niet anders dan een vrij bal toekennen aan Hatto Heim 3. Het was wel op een vervelende plaats, meter of 20 van de goal en recht ervoor. Ik kon echt niet anders en ik kon toch niet weten dat de keeper van Nunspeet 4 die bal niet zou pakken. Ok die lange kale aanvoerder (Skuurtie noemden ze hem steeds, zo’n rare naam) schot de bal wel aardig hard in, maar wel recht door het midden. Volgens mij had de keeper de bal wel kunnen hebben. Maar goed dan moest ik nog maar beter m’n best gaan doen.

Op een gegeven moment liet ik een forse overtreding van één van de voorwaartsen van Nunspeet lekker lopen. Dat die jonge jongen van Hatto Heim daarbij geblesseerd raakte was een geluk bij een ongeluk, met die belachelijke duitse naam van hem. Uwe of zoiets, gek he voor een jongen uit Hattem?

Hij moest gewisseld worden. Dat was wel even slikken hoor, kwam er weer zo’n grote kerel binnen de lijnen. Hij kon nog wel aardig voetballen ook. Het vierde had er eerst geen antwoord op, dus ik moest ze daar maar weer bij helpen. Wat zou het toch fijn zijn als die gasten van het vierde ook eens op eigen kracht tot een resultaat zouden komen, kan ik ook eens rustig aan doen. Aan de andere kant, in dit soort wedstrijden kan ik natuurlijk wel mijn ongekend grote klasse ten tonele brengen.

Met die nieuwe grote kerel leek Hatto Heim nog wel beter te gaan spelen, ze voerden de druk aardig op. Helaas kwamen ze toen ook nog met een schitterende aanval op de proppen, het leek wel of ik naar Messi en co stond te kijken. Een stuk of zes zeven schijven en bijna allemaal één keer raken. Ik betrapte mezelf erop dat ik best wel kon genieten van die aanval. Helaas kwam het vierde door die aanval wel 2-0 achter. Eitje ofzo, weer zo’n rare naam (vreemde mensen daar in Hattem hoor), raakte de bal met z’n hoofd en schouder en door het effect dat de bal daardoor kreeg kon de keeper de bal niet stoppen.

Dat kon natuurlijk zo niet door gaan, ik moest nog meer mijn stempel gaan drukken op de wedstrijd. Maar je kent me lief dagboek, dat ik voor mij geen probleem. Ik heb dat natuurlijk met verve gedaan.

Met enkel dubieuze beslissingen heb ik tot de rust het spel van Hatto Heim behoorlijk ontregeld, dus ze kwamen niet meer tot scoren. Ik was blij dat ik even thee kon drinken, want ik merkte dat het behoorlijk veel energie kostte om deze gasten klein te houden. En nu kon ik mooi ook nog even met het vierde overleggen hoe we dit varkentje konden wassen.  Want voor mijn gevoel zat er toch veel meer in.

Tot mijn blijdschap zag ik dat die twee lange gasten gewisseld waren, die irritante aanvoerder en die lange spits met de bijdehandte verhalen van hem. Die twee heb ik toch maar mooi klein gekregen, nu zou de rest van de wedstrijd een stuk eenvoudiger worden. Ik had bedacht dat ik zoveel mogelijk alleen maar voor het vierde zou fluiten en dan vooral ook als de overtredingen van Hatto Heim bijna niet met blote oog waarneembaar waren.

Dat zou die gasten wel leren. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten op een goed moment. Een nare overtreding op één van de middenvelders van Hatto Heim had ik zogenaamd niet gezien en toen een verdediger van Hatto Heim iets tegen de spits van het vierde aanliep zag ik mijn kans schoon. Ik kon de bal op een mooie positie neerleggen en tot mijn vreugde werd middels een rebound in het goal gewerkt. Ik moet eerlijk bekennen dat me bijna een kleine vreugde dans ontschoot, maar ik kon me net op tijd inhouden. Het vierde kreeg zichtbaar vleugels door de goal en Hatto Heim ging zich steeds meer irriteren aan mijn show. Ik had ze bijna op de knieën.

Toch lief dagboek bleken die gasten hardnekkiger dan ik gedacht had. Hoewel ze flink geïrriteerd raakten, vooral ook de trainer. Maar die heb ik consequent genegeerd, schitterend gezicht was dat. Hij maar roepen dat er twee ploegen in het veld stonden en dat ik twee kanten op moest fluiten. En ik nog maar vaker overtredingen van het vierde laten lopen.

Helaas wisten ze toch nog een derde doelpunt te maken. Weer volledig buiten mijn schuld om natuurlijk, maar die prutsers van het vierde bakten er achterin soms ook niks van hoor. Wat hoop ik dat ik binnenkort eens bij een hoger team mag fluiten, zodat ik  mijn kwaliteiten niet hoef te verdoen aan deze verliezers. Die kleine die voorin stond bij Hatto Heim, minime werd ie geloof ik genoemd (normale namen zijn er niet bij in Hattem blijkaar), wist de bal na knullig verdedigend werk binnen te schieten. 3-1. Kon ik weer van voren af aan beginnen.

Gelukkig duurde het niet lang tot ik mezelf bij Nunspeet onsterfelijk kon maken. Die kale aanvoerder van de eerste helft stond de tweede helft te vlaggen. Helaas had ik hem nog niet kunnen betrappen op een foutje, maar lang zou dat niet meer duren. Ik voelde het gewoon aankomen en als het zo ver was, dan zou ik hem wel krijgen.

Niet lang na de derde goal van Hatto Heim vlagde hij onterecht voor buitenspel, vol overgave gaf ik natuurlijk aan dat hij mis zat en dat Nunspeet door mocht gaan met de aanval. Een seconde later stond de spits van het vierde wel duidelijk buitenspel, maar mooi niet dat ik op zijn vlagsignaal zou affluiten. Heerlijk heb ik die gast daar laten staan aan de zijlijn. Werd ik nog beloond met een doelpunt ook, 3-2. Er zat nog meer in. De kale lange heeft nog een paar minuten gestaan met de vlag in de lucht en maar roepen dat ik even met hem moest komen babbelen over het vermeende buitenspel geval. Nou ik dacht het niet, met wie dacht ie wel niet te maken te hebben. Ik was de koning van het veld hier, die 22 gasten binnen de lijnen en een stuk of wat ernaast waren slechts figuranten die mijn show moesten verrijken.

Na de 3-2 kwam er zowaar wat los bij het vierde en gingen ze zowaar Hatto Heim onder druk zetten. Enig probleem was dat er nog maar 5 minuten te spelen was, ik heb het nog maar even aangekeken. Maar lief dagboek je raadt het al, die prutsers kwamen niet meer tot scoren. Nou ja toen zat er natuurlijk niets anders op dan flink wat tijd bij te trekken. Ik moest er alles aan doen om het vierde eindelijk een punt of meer te laten winnen, want al die verliespartijen hadden natuurlijk ook hun weerslag op mijn reputatie. Als ze nu maar eens een succes zouden halen, al was het maar een kleintje. Dan zou iedereen van de VV Nunspeet wel begrijpen dat ik die punten had binnen gesleept.

Maar hoe groot de kansen ook waren, het vierde zag maar geen kans om de gelijkmaker te maken. Ik kon mezelf nog net inhouden om de bal er niet zelf in te schoppen, maar dat zou natuurlijk net iets teveel van het goede zijn geweest. Nu kon ik alle commentaar van Hatto Heim nog wel wegwuiven, al hadden ze groot gelijk natuurlijk. Toen ik zelf nog speelde, voor m’n blessure, had ik een scheids die floot zoals ik vandaag floot allang even duidelijk gemaakt hoe ik erover dacht. Het viel me nog mee dat ik ze maar op twee of drie onterechte gele kaarten kon trakteren, ze bleven eigenlijk nog best wel rustig.

Na een minuut of twaalf extra tijd, moest ik wel affluiten. Er zat helaas niets meer in, die lui van het vierde zijn gewoon niet goed genoeg op één of andere manier. Het ziet er best aardig uit allemaal, maar winnen ho maar. Hoe kan ik me dan onderscheiden van de overige thuisfluiters binnen de club. Heb jij nog raad lief dagboek? Inderdaad volgende keer beter, dan doe ik m’n roze shirt weer aan. Dan gaat het vast nog beter……

 

Zoals u uit het dagboek van de scheidsrechter vast hebt kunnen opmaken, speelde het derde een moeizame wedstrijd. Bij vlagen werden er mooie aanvallen op de mat gelegd, maar bij andere vlagen zakte het spel ook wel erg ver weg. Al met al boekte het derde wel een verdiende overwinning en staat het na acht wedstrijd bovenaan van haar klasse, op drie punten gevolgd door Go Ahead en DSV. Het blijft dus spannend in de reserve vierde klasse. Komende zaterdag is het derde vrij, om een week later af te reizen naar het verre Biddinghuizen om daar tegen het 5^e van BAS te spelen.

Tot slot wil ik nog mijn oprechte excuses maken aan het adres van Henri van Beek. Hij weet wel waarom!

Schmutzi daalde af van de berg en zag dat het genoeg was

Zaterdag 12 november was een belangrijke dag voor het derde. Allereerst door de aankomst van de lieve goede Sint uiteraard, maar in de tweede plaats omdat de eerste echte kraker van dit seizoen op het programma stond.

Go Ahead Kampen 4 was uitgenodigd, nou ja gesommeerd door de KNVB, om een potje te komen voetballen op ’t Achterveen en liet dat nu net de koploper van de res. 4^e klasse zijn. De ‘k’wetters’, zoals ze zichzelf noemen hadden 3 punten meer dan het derde, maar ook een wedstrijd meer.

Zaak dus voor Dekker om z’n mannen flink op scherp te zetten voor deze pot. Maar waar de spelers ook keken, de trainert was nergens te bekennen. Het schijnt dat ie samen met drumpiet bij de intocht van de goedheiligman was.

Maar goed het derde bestaat veelal uit volwassen kerels die zichzelf prima kunnen redden, dus zo’n half uur voor aanvang wedstrijd was het tijd om de sportkleding aan te trekken.

De voorbereiding van het derde was weer als vanouds, Paulus sloopte één van de sleutels (gelukkig is Merchandiser een echte prutser en wist hij het in het slot achtergebleven stukje metaal te verwijderen, zodat met hulp van Gait v Munster toch de wedstrijdspullen gepakt konden worden) en Wessel was vergeten om de inloopshirts af te geven op het sportpark. Kortom het derde was weer in oude doen en kon dus vol vertrouwen starten aan de wedstrijd, helemaal toen het zag dat de tegenstander al stond te wachten. Dit moest wel goed komen.

Er ontbrak slechts een handje vol spelers om de gebruikelijke redenen, alleen was Hessel ziek en zat/zit Otti Totti ergens in Zuid-Amerika om daar de cultuur eens op te snuiven. Daar stond tegenover dat die Kleine Schmutzi wel weer terug was van z’n trip naar het dak van de wereld. Die kleine man met grote daden had bijna letterlijk hemel en aarde bewogen om terug naar Hattem te komen, nadat hij via de clubsite had vernomen dat het derde een wedstrijd had verloren. Dus de magische driehoek was weer compleet en dat bracht een soort van rust in het team. Ook was papa Ono weer aanwezig, nu dappere Koen flink z’n best doet om een grote kerel te worden heeft papa ook weer wat tijd voor ontspanning. Hij mocht derhalve door het nog ontbreken van Dekker en Wessie de puntjes op de i zetten bij het derde.

Vanaf de aftrap werd meteen duidelijk dat dit een stevig potje zou worden op het scherpst van de snede en met twee ploegen die probeerden te voetballen.

Toch was het de tegenstander die iets beter uit de start blokken kwam, het derde was zichtbaar verrast door het stevige spel van Go Ahead. De mannen van Dekker hadden meer gerekend om een voetballende ploeg die niet al te fysiek zou spelen. Na een aantal keren de kaas van het brood te hebben laten eten en op snelheid geklopt te zijn was het na een minuut of vijf Go Ahead die al de score opende. Door een snelle aanval over links en een goeie crossbal naar rechts wisten ze een mannetje vrij te spelen bij de eerste paal die Merchandiser het nakijken gaf.

Hatto Heim kreeg toen in de gaten dat het meer inspanningen moest gaan verrichten om dit bastion te kraken. Steeds vaker werd van achter uit diepe spits Paulus gezocht die dan de ingekomen middenvelders kon bedienen om gevaar te stichten. Steeds vaker lukte dit ook en het derde zag kans om het spel beetje bij beetje naar zich toe te trekken.

Na een zoveelste overtreding op één van de spitsen van het derde mocht de bal op rand zestien neergelegd worden. Die kleine Vlo liep alweer met een glimlach van oor tot oor naar de bal toe, want hij had van die afstand de laatste weken regelmatig doelgetroffen, dit tot frustratie van Schmutzi, die wat scoren betreft al twee jaar droog staat.

Bassie had bedacht om Vlo maar een handje te gaan helpen en ging aan de rand van de muur staan, daarmee het zicht op de bal voor de keeper flink beperkend. Met een simpele voetbeweging van Vlo en dito overstapje van Bassie was de stand via de binnenkant paal weer gelijk.

Het derde ging hierna door met het maken van het spel en Go Ahead met het maken van overtredingen en na een opstootje (waarvan de verslaggever even als de scheids de toedracht niet heeft gezien,  maar die lange Herminator was er bij betrokken) en wat gebekvecht over en weer werd doorgebald. Door dit incident werd de strijd toch wat grimmiger, vooral van kampense zijde. Het derde creëerde enkele goeie mogelijkheden, maar kwam niet tot scoren.

En ik trek maar een cliché van de plank; als je zelf de kansen niet maakt, vliegt hij er aan de andere kant wel in. Go Ahead kreeg een vrije bal op de rand van de zestien en ook hun vlo wist die te verzilveren. Kleine domper dus voor het derde. Eens te meer werd duidelijk dat ze deze middag echt tot het gaatje moesten gaan om een goed resultaat te behalen.

De mannen van Dekker gingen vol overgave op zoek naar een tweede gelijkmaker. En de derde steekbal van Vlo was scheepsrecht. Met een mooi balletje stuurde hij Paulus de diepte in, die wist zijn tegenstander op snelheid en slimheid te kloppen en zag kans om al glijdend de bal onder de keeper door te schuiven en de gelijkmaker aan te tekenen.

Met deze stand werd de kleedruimte opgezocht en mochten de mannen weer genieten van een heerlijk bakkie thee van Rikie en Jopie. Na dit verkwikkende moment en enkele wissels van de trainer (Ono voor Minime, Jeroen S. voor Bassie, Uwe voor Robin en Schmutzi voor Wessie) werd het hoofdveld weer betreden.

Het was duidelijk dat het derde veel arbeid moest leveren om deze wedstrijd winnend af te sluiten. Dat deden de mannen dan ook, vol overgave gingen de matadoren van Dekker de strijd aan met de geel rooien. Maar zo vlak na rust was het toch Go Ahead dat iets de overhand leek te krijgen, overigens zonder veel kansen te creëren.

Schmutzi moest duidelijk zijn weg nog vinden, het valt ook niet mee om van het dak van de wereld af te dalen naar zeeniveau en dan meteen weer belangrijk te zijn. Toen de scheids floot voor een zoveelste (terechte) vrije bal in het voordeel van de geelblauwen, had die kleine even tijd om tot zichzelf te komen. Wat de Dalai Lama tegen heem heeft gezegd is niet bekend, maar je kon zien dat hij zich een wijze uitspraak van de beste man herinnerde en dus hij knokte zich al gauw terug in de wedstrijd.

Samen met Ono zorgde hij voor de nodige plaagstootjes over links en aan de andere kant was het Uwe die met veel strijd zijn directe tegenstander onder druk wist te zetten. Door deze strijdwijze kreeg het derde weer grip op de wedstrijd en voelden de mannen dat er meer uit te halen viel.

Na een kwartier in de tweede helft vond er een stevig maar, in de ogen van de wederom uitstekend leidende scheidsrechter, dhr. Ruiter uit Heerde, fair duel plaats precies op het midden van het veld. Uwe ging vol voor de bal en gesteund door Paulus kon hij de bal bij Schmutzi in de voeten plaatsen.

Die liet zien dat ie niet voor niks van de berg was afgedaald, want met een bekeken bal van zeker 40 (misschien wel 60) meter afstand wist hij de keeper te verschalken. Deze goal was een exact kopie van zijn laatste doelpunt van 2 jaar geleden tegen Vios uit Vaassen, met dien verstande dat hij nu geen windvoordeel had.

Dat was dus een flinke opsteker voor Hatto Heim. Maar toch hing de overwinning nog aan een zijden draadje, dus bleven de geelblauwen de drang naar voren houden. Na een snelle ingooi aan de rechterzijde werd Paulus tegen de vlakte gelopen door zijn directe tegenstander. Die daarvoor zijn tweede gele kaart voorgehouden zag worden.

Dit bood extra perspectief voor het derde en gecontroleerd werd de aanval gezocht. De organisatie bleef intact, maar toch lieten de mannen zich stukje bij beetje terug dringen richting eigen zestien meter en ging het steeds meer opportunistisch spelen. Vooral gevaar stichtend via de magnifieke lange bal van Skuurtie. Helaas wisten de voorwaartsen de score niet verder uit te breiden, waardoor de wedstrijd tot het laatste fluitsignaal spannend bleef. Maar zo hoort dat ook bij zo’n kraker.

De achterhoede en Merchandiser bleven echter goed op hun hoede en al het gevaar van Go Ahead werd vroegtijdig de kop ingedrukt. Bovendien was de magische driehoek voortdurend bezig om het middenveld in handen te houden. En na een half uur knokken en strijden blies de scheids voor de laatste maal deze middag en mocht het derde volkomen terecht drie punten toevoegen aan hun totaal.

Het derde heeft nu net zoveel punten als Go Ahead, maar omdat ze een wedstrijd minder heeft gespeeld is ze weer fier koploper van haar klasse.

Komende zaterdag reist het derde af naar Nunspeet alwaar het vierde van die club de tegenstander zal zijn. Zaak voor Dekker dus om zijn mannen scherp te houden en wederom drie punten te pakken.

Houthakken en eerste domper

Afgelopen zaterdag mochten de mannen van het derde na een week van respectvolle rust weer aan de bak. Er stond een uitwedstrijd op het programma in Oldebroek, tegen Owios 5. Heel de regio weet dat het altijd lastig winnen is uit bij Owios, omdat zij hun credo “Overwinnen is ons streven” altijd zeer letterlijk nemen en daarvoor alle middelen inzetten. Met de sportiviteit nemen zij het doorgaans niet zo nauw en ook het hanteren van de botte bijl is de leden van Owios niet vreemd. Het hoeft bij Owios niet mooi, als het maar met strijd gebeurt (net die club uit 010 zeg maar).

Dekker wilde zijn mannen daarom goed prepareren en zorgde dat er ruim op tijd werd afgereisd naar het idyllische sportpark in Oldebroek. Zo kwam het dus dat het derde voor de 3^e keer op rij eerder op het veld stond dan hun tegenstander. Dat was natuurlijk vragen om problemen.

In verband met een flinke lijst afwezigen, die te lang is om alle namen te noemen dus ik noem slechts enkele voorbeelden: de plisie en Camaro (beiden werk), Skuurtie en Schmutzi (beiden vankantie), Henkie (geblesseerd, maar sowieso bijna nooit aanwezig), Ono (zoontje en moeders vertroetelen), Peter Nice en Sammie (onbekend), konden we een beroep doen op het tweede. Het viel dus nog mee dus ik dacht ik noem ze allemaal maar bij naam. Oh ja, en Ruben Eikelboom (spoorloos, wellicht deze week op TV. Indien u inlichtingen heeft kunt u contact opnemen met Dekker).

Enfin, Jeroen Seegers deed dus weer mee met drie. Hij begint al een aardig meubelstuk te worden, maar vooralsnog weigert hij wel dienst (te draaien zoals een goed teamlid betaamt).

Andere jeugdige talenten in ons team Uwe (Jens Kroes) en Wessel (Hessel de Haan) gaven ook acte de presence. Dat was goed om te zien, want de jeugd heeft de toekomst.

Zoals gezegd liep de voorbereiding te gesmeerd, er waren geen tassen of spelers achtergebleven in Hattem, iedereen had z’n schoenen netjes gepoetst en we waren dus (na analyse van Bassie) veel te vroeg op het veld. Maar goed de vooruitzichten waren prima. Lekker voetbalweer, we waren fier koploper van onze klasse en het veld lag er goed bespeelbaar bij. Alleen was het niet helemaal duidelijk of het veld nu te kort of te smal was (Merchandiser en Paulus konden het zoals gewoonlijk niet eens worden en besloten (ook zoals gewoonlijk) ieder hun eigen kop te volgen. Het veld was dus te smal!).

Met een op het oog prima opstelling en dito grens en bankbezetting werd vol goede moed gestart aan de wedstrijd. Zoals te doen gebruikelijk probeerde het derde de wedstrijd te domineren en om met fluwelen aanvallen de verdediging van de tegenstander kapot te spelen. Maar al snel werd duidelijk dat de tegenstander hier een stokje voor wilde steken en dat zij het derde letterlijk kapot wilden spelen. De ene na de andere stevige charge werd, als een precisie bombardement op de tent van wijlen Muammar Khadaffi, uitgevoerd op de enkels, knieën of andere buigbare lichaamsdelen van de spelers van Dekker. Vooral balvirtuozen Vlo en Eitje moesten het ontgelden, wat natuurlijk direct zijn weerslag had op de zorgvuldigheid van het spel.

Iedere keer als zij de bal aangespeeld kregen, moesten zij als een voortvluchtige dictator over hun schouder heen kijken om te zien of er niet weer een aanslag zou worden gepleegd. Heel veel keren hadden ze echter te weinig tijd om te reageren en lagen ze weer op de grond te koekeloeren. De aanvalsdriften van de geel blauwen werden dus danig ontwricht.

Maar goed geel blauwen zijn niet voor een kleintje vervaard, dus vol goede moed en intenties gingen zij “rustig” door met het opzetten van aanvallen. Of het nou kwam door het spel van de tegenstander of door de belachelijk lange warming-up, de scherpte ontbrak om echt gevaarlijk te worden. Op een gegeven moment was die ‘lange’ (Herminator)  al het gebeuk en gedoe zat en hij zette z’n stelten maar weer eens in beweging. Met grote passen en ogen snelde hij naar voren en liep hij met gemak een man of zes voorbij. Helaas voor hem en het derde is hij een wat mindere virtuoos met een bal en lukte het hem niet om zijn aanvalsdrang met een doelpunt te bekronen.

En verder dan plaagstootjes uitdelen kwam het derde eigenlijk niet.

Totdat die kleine geslepen Vlo zijn directe houthakkers in de luren legde en de bal met een loepzuivere stift o.i.d. (of iets dergelijks, red.) de keeper kansloos liet en de 0-1 liet aantekenen.

Het verzet van Owios werd steeds heftiger en zelfs Bassie, normaal niet de kinderachtigste moest eraan geloven. Hoewel hij zich kranig weerde op de rechtsbuiten positie was hij uiteindelijk toch niet opgewassen tegen zoveel geweld. Toch bleef hij vol overgave strijden voor een goed resultaat.

Nu moet u niet denken dat Owios 5 alleen maar staat voor lomp en onbenullig voetbal, want er zat toch zeker ook het nodige voetbalgogme in die ploeg. Met vlijmscherpe counters probeerden zij om de stand weer recht te trekken. En een minuut of tien voor de rust slaagden zij in die missie. En probeerden zij zelfs om aan de goede kant van de score te komen. Dit lukte niet en dus mocht met een 1-1 stand het kleedlokaal opgezocht worden.

Na wat wisselingen aan de zijde van het derde, Jerommeke ging douchen want hij moest meteen weg omdat zijn vrouw op de camping moest badmintonnen o.i.d. (of iets dergelijks, red.), Bassie was volgens de trainer moe en mocht zich opladen voor het hattems kwartiertje (liever had hij zich opgeladen voor het Hattems Stekkie, aldus Bassie) en Uwe mocht na een lastige pot proberen om met de vlag te zwaaien.

Vol goede moed trad het derde aan voor de tweede helft, immers de eerste helft waren er niet echt grote kansen gecreëerd, maar was het derde wel de bovenliggende partij geweest in deze wedstrijd.

Met minime op rechts, Wessel op links en Haarlemmer eulie Knier met z’n zes longen op rechtsmidden had het derde ook alle reden om vol vertrouwen de tweede helft af te trappen. Dus vol lef werd de aanval gezocht. Dit leverde echter niet echt het gewenste resultaat. Het derde ontbeerde geluk en creativiteit en bij vlagen ook de echte wil om een doelpunt te forceren zo leek het.

De butchers uit Oldebroek leken dit ook te beseffen en begonnen, nog meer, bloed te ruiken. Een extra dosis hak maar raak voor een knaak en een gewillige scheidsrechter deden de rest.

Een minuut of tien na rust kreeg het derde een vrije trap op een zo op het oog lucratieve plaats. Die kleine Vlo ging achter de bal staan en zag een gaatje waar die bal toch wel in moest kunnen. Hij curvde als een grote, maar de oplettende keeper wist met beide vuisten de bal uit zijn doel te houden. De linksback van Owios wist met een lange bal de spits, een man van tussen de vijftig en zestig (applaus is op zijn plaats voor zijn optreden) te bereiken. Herminator dacht dat hij nog in het eerste stond en dacht dus wel even voor de beste man te komen. Dit lukte bijna, maar via de kluts werd de ‘oude’ man door zichzelf de diepte ingestuurd en al snel stond het derde tegen een 2-1 achterstand aan te kijken.

Nu gebeurt dat wel vaker, niet zo heel vaak, maar toch het gebeurt en dus sommeerde coach Dekker zijn mannen om nog een tandje bij te schakelen. Dat deden ze dan ook, maar ondanks de wil lukte het niet om de Hibernian Wall van Oldebroek te slechten.

Een minuut of 20 voor het eindsignaal slaagde Owios er zelfs in om met een super snelle (voor zover dat mogelijk is met Dries aan de bal) counter de 3-1 op het bord te toveren. En alsof het nog niet erger kon, wist de groene vechtmachine ook nog de 4-1 te maken en was de eerste domper van het seizoen een feit. Ondanks of misschien wel vooral door het harde spel van de tegenstander moest het derde zijn meerdere erkennen in Owios 5, die eerlijk is eerlijk uiteindelijk als terechte winnaar van het veld mocht stappen. Immers het derde had haast niets gecreëerd en had geen goed antwoord op het spel van de houthakkers. Al met al een wijze les voor Dekker en zijn mannen.

En op zich kon dit verlies niet op een beter moment komen, want na een rustdag op 5 november mag het derde na de intocht van Sint Nicolaas op 12 november aantreden tegen waarschijnlijk de grootste concurrent dit seizoen. Go Ahead Kampen 4 is dan om 1500 uur de tegenstander. Kortom geen beter moment om weer met beide benen op de grond te staan.

Zon en winst, maar toch een asgrauwe dag

Afgelopen zaterdag speelde het derde op een heerlijke najaarsdag tegen VSCO 4. Op voorhand werd al verwacht dat dit een lastige pot zou worden voor het derde. VSCO staat bekend om haar fysieke stevige, maar doorgaans toch verzorgde spel. Vooral die eerste twee aspecten van het spel van de tegenstander ligt het derde niet zo.

Maar het goede weer en de prima grasmat zorgde dat de mannen van Dekker vol goede moed startte aan de wedstrijd, bovendien wilde het team zich revancheren voor het mindere spel in de wedstrijd tegen SEH.

Door afwezigheid van de thuisfluiter was de Deffer stand-in scheids en hij kweet zich prima van die taak, al denkt grens Bassie daar misschien wat anders over.

Na het eerste fluitsignaal golfde het spel op en neer en verliep de wedstrijd in hoog tempo. VSCO bracht het nodige voetballend vermogen op de mat, maar toch was het Hatto Heim dat de meeste druk op het vijandelijke doel zette. Na een stief kwartiertje mondde dat uit in de voorsprong. Na een soort van scrimmage was het wederom die kleine Vlo die met een bekeken balletje de keeper van VSCO het nakijken gaf.

Ondanks de gevaarlijke counters van VSCO bleef het derde de bovenliggende partij en ging het vrolijk door met aanvallen. Zoals gebruikelijk werd de aanvalsopzet van het derde keurig verdeeld over rechts, links en het midden. Maar toch lukte het de geelblauwen niet altijd om gevaarlijk te worden. Halverwege de eerste helft legde het derde toch een mooie aanval op de mat, vanuit de achterste linie werd de bal ingespeeld op Paulus en die lukte het om Skuurtie te bereiken, die daardoor de zestien in kon penetreren. Zijn schot ging helaas rakelings langs de verkeerde kant van de paal.

Niet veel later kwam Bassie met één van zijn befaamde verre ingooien op de proppen, Paulus kon die bal net met z’n weelderige haarbos verlengen en weer was het Skuurtie die door kon lopen de zestien meter in. Met een bekeken balletje liet hij de keeper van VSCO voor de tweede maal kansloos en zette de 2-0 op het bord.

VSCO had duidelijk niet de behoefte om het hier bij te laten zitten en de zoveelste counter was dan toch raak. Merchandiser, altijd goed in één tegen één situaties, redde in eerste instantie nog, maar moest zich toch gewonnen geven op de tweede inzet. Met een 2-1 ruststand werd de nieuwe kleedkamer opgezocht.

Net bijgekomen van de blaren op de tong van de overheerlijke thee, lag de bal voor de tweede keer achter Merchandiser. Met een vloeiende aanval werden de geelblauwen zoekgespeeld en kon het weer van voren af aan beginnen.

Esknaider had niet zo’n zin in een gelijkspel of minder en liet zien dat stoppen met roken goed voor een voetballer is. Met longen als Schmutzi vloog hij over het veld en dook steeds op in de zestien meter van VSCO. En nadat Herminator twee niet te missen kansen toch gemist had, was Esknaider er klaar mee. Jerommeke probeerde met een beken balletje alla Vlo de keeper te verassen, maar zijn inzet belandde op de lat. De kleine haarlemmer eulie stond echter precies op de juiste plaats en schoot de rebound in de dak van het doel. Een zucht van verlichting ging door het team, want voor het eerst dit seizoen had het team van Dekker te maken met serieuze tegenstand.

Esknaider vond het echter nog niet genoeg en na een goede actie van Wessie wassie en een dito voorzet was hij er als de kippen bij om de bal met een sierlijke sprong langs de keeper te werken en de 4-2 eindstand op het bord te zetten.

Op gelucht en voldaan stapten de mannen van het veld, alwaar de feestvreugde snel omsloeg in ongeloof, verbijstering en droefenis. Trainer Dekker bracht de mannen namelijk het in en in trieste nieuws van het overlijden van clubman Herman Tijssen. Plotsklaps veranderde deze dag van een schitterende najaarsdag in een asgrauwe dag. Ons werd weer eens hard duidelijk gemaakt hoe relatief het mooiste spelletje ter wereld eigenlijk maar is.

Onze gedachten gaan uit naar de familie van Herman.

Bowling is goed voor u

Op een wederom zonovergoten sportpark ’t Achterveen speelde het derde van Hatto Heim haar misschien wel beste wedstrijd van het seizoen. Met oogstrelend voetbal werden de massaal toegestroomde supporters getrakteerd op een heerlijk middagje uit. SEH 3 was de tegenstander van deze middag.

Al vanaf de aftrap waren de intenties van het derde duidelijk. Heerlijk vol op de aanval spelen en met het gebruikelijke tikkie takkie spel van een andere planeet de tegenstander helemaal kapot spelen. De ene aanval was nog mooier dan de andere, alleen ontbrak het nog wat aan scherpte bij de afronding van de legio kansen.

Ondanks de afwezigheid van een hoek van de magische driehoek, Schmutzi was niet fit en wilde geen risico’s nemen met het oog op zijn trip naar de Dalai Lama, hadden ze het middenveld volledig in handen en werd de ene splijtende pass na de andere verstuurd. Het spel van het derde tartte af en toe alle natuurwetten, de snelheid van de aanvallen en de accuratesse in de passing was van een zo hoog niveau dat het zo schijnt te zijn dat Pep Guardiola contact heeft opgenomen met de technische commissie om eens te mogen komen kijken om zo inspiratie op te doen om zijn team nog verder te kunnen perfectioneren.

Na een kwartiertje sloeg toch even het noodlot toe bij het derde, want generaal van de achterhoede Skuurtie raakte tijdens een clash met een tegenstander geblesseerd aan z’n kleine teen. Ondanks de helse pijnen die hij leed wilde hij het team niet in de steek laten en probeerde toch te blijven spelen. Maar helaas na de broodnodige drinkpauze halverwege de eerste helft moest hij zijn strijd toch staken. Hij werd vervangen door Jeroen Seegers.

Alle mooie aanvallen en goede kansen ten spijt, lukte het niet om de heerder muur te slechten en om een voorsprong op het bod te zetten. In de rust greep trainer Dekker dan ook in.

De zeer goed spelende Paulus werd verzocht om de vlag ter hand te nemen en Ono mocht van zijn favoriete linksbackpositie doorschuiven naar de punt van de aanval. Herminator werd ingebracht om de linkerflank de bestrijken. Het onmogelijke bleek toch mogelijk. Was het spel in de eerste helft al oogverblindend, het spel in de tweede helft van zo mogelijk nog van een hoger niveau. Het derde bespeelde de ruimtes zeer goed en die kleine Vlo en Eitje doken regelmatig op tussen de linies. En met veel diepgang op de flanken, Robin, Yanniek, Herminator en Minime werd de heerder verdediging volledig kapot gespeeld. Van het kastje naar de muur gingen ze. Alle aanwezigen zagen dat het niet lang uit kon blijven voordat de eerste treffer en feit zou zijn.

En inderdaad duurde het niet lang. Bassie die zoals gewoonlijk voorop in de strijd ging was met een corner mee naar voren geslopen, voor zover hij dat kan uiteraard. In ieder geval was hij haantje de voorste bij de bal die door Minime in de vijandelijke vijfmeter werd geslingerd. En met een simpele voetbeweging, ongeveer zoals hij de avond ervoor de nodige bowling ballen over de baan had gegooid,  klopte hij de keeper. De ban leek gebroken en de ruimtes werden nog groter, omdat SEH had besloten dat het misschien toch leuker voetballen is als je af en toe ook eens een bal vooruit speelt. Dit leidde overigens tot enkele kansjes voor de heerdenaren, maar Merchandiser was vast besloten om dit maal wel de nul te houden. Met enkele katachtige reflexen hield hij zijn doel schoon.

Hij had deze dag duidelijk een betere band met de bal dan de avond ervoor, toen hij met enkele ploeggenoten annex maten was wezen bowlen en een drankie doen. Overigens kreeg Merchandiser hulp van Esknaider, die zich als laatste man regelmatig opwierp als koning van het veld. Waar zo’n avondje bowling al niet goed voor is.

In de derde drinkpauze werd Paulus aan de vlag vervangen door Schmutzi, die wel keurig gekleed langs de kant van het veld stond, en mocht Paulus nogmaals opdraven in de selectie. Ditmaal als rechtsbuiten. Paulus zag dat wel zitten, want op die rechterflank was een heerlijke schaduwplek waar hij wel mogelijkheden zag om zich te onderscheiden.

Omdat de 1-0 die op het bord stond absoluut geen recht deed aan de krachtsverhoudingen in het veld schakelde her derde nog een tandje bij. Dit tot frustratie van de heerdenaren, die zichzelf na 25 minuten spelen al volledig kansloos hadden gemaakt voor een overwinning. Na een grove tackel op Bassie kreeg zijn tegenstander een gele kaart, die het daar klaarblijkelijk niet mee eens was en een openlijke sollicitatie beloond zag worden met een rode prent.

Enfin, de ploeg van Dekker ging lekker door met aanvallen en creëerde de nodige kansen. Toen een minuut of 15 voor het einde van de wedstrijd ook Camaro van veld wisselde, hij had op veld 3 ook al met het 7^e gespeeld, was het voor alle aanwezigen duidelijk dat de wedstrijd op slot gedaan zou worden door het derde.

Na een mooi steekballetje van Vlo of Eitje (ze gaven er zoveel dat het soms niet meer bij te houden is wie de passjes verstuurd) speelde Ono zich goed vrij en met z’n rechter, die hij normaal alleen gebruikt om op te staan, schoof hij de bal achter de keeper. Zoals hij de avond ervoor de nodige ballen door de pins had gegooid.

Camaro slingerde weer de nodige bananenflankers de zestien meter in, maar door de hitte zagen noch Ono noch Paulus kans om daar tegen aan te lopen.

Vlak voor tijd zag ook Paulus kans om zijn bowling activiteiten van de avond ervoor te bekronen met een doelpunt. Na een handig balletje van Eitje kon Paulus de zestien in lopen en met een handige chip en sierlijk sprongetje zette hij de eindstand op het bord. Na deze overwinning blijft het derde koploper in haar klasse en doet het dus nog volledig mee voor de prijzen.

Volgende week speelt het derde een latertje in IJsselmuiden tegen IJVV 5. Het schijnt dat we op de vrijdag met z’n allen gaan bowlen, want Bowling is goed voor u zo is wel gebleken in deze wedstrijd.

Een sterke bank is het halve werk

Afgelopen zaterdag reisde het derde af om de eerste ‘kraker’ van het seizoen te spelen. ESC 3 stond namelijk tweede op de ranglijst. Evenveel punten, iets minder doelsaldo.

Trainer Dekker kon na de nodige moeite een behoorlijke ploeg op de been brengen. Van Bassie, Skuurtie en Ono werd het weekend verlof ingetrokken en zo kon zijn team met 4 wissels aan de wedstrijd beginnen. Esknaider mocht daarentegen zijn bijnaam “Haarlemmereulie” eer aan doen en meespelen bij het 7^e. Verder was Camaro een weekendje aan de kust en de plisie nog met vakantie en waren enkele andere spelers ook hun waarde aan het ten toon spreiden bij diverse teams.

Nu de competitie alweer enkele weken aan de gang is, komt de routine voor aanvang van de wedstrijd ook steeds beter in de ploeg. Dus geen vergeten trainingspakken of zoek geraakte sleutels, maar alle spullen netjes bij elkaar gepakt en onderweg. Al zijn sommige spelers nog steeds wat onwennig. Peter was voor de derde achtereenvolgende keer aanwezig, dat is vast een PR voor hem, en was daardoor waarschijnlijk wat in de bonen. Bassie had hem gevraagd om de tas met shirts mee te nemen naar de parkeerplaats, maar door een misverstand door het thermopane kwam Pepie aanlopen met een tas van één van de jeugdspelers van Hatto Heim.

Maar netjes als onze notaris is, bracht hij de tas weer terug naar de plaats delict en reisde toen in z’n eentje, niet zijnde een auto, af naar Elburg.

Aldaar aangekomen bleek dat er in het pittoreske stadje een evenement aan de gang was en het was dus een ware beproeving om een plekje te vinden op de parkeerplaats.  Kortom, een kwartier voor aanvang van de wedstrijd stonden de geelblauwen, of tenminste een deel ervan, op het veld.

Geen probleem natuurlijk voor het team van Dekker. Zij zijn wel gewend aan een korte warming-up. Eerste verassing van de middag was dat Vlo aanvoerder was, doorgaans is hij liever dirigent achter de coulissen, maar als de trainer er om vraagt zegt die kleine captain natuurlijk geen nee. Hij stond te stralen als een pauw. Dekker was tot zijn vraag gekomen omdat Otti niet wedstrijdfit was. Op de één of andere mysterieuze wijze was hij geblesseerd geraakt aan zijn enkel. Al snel werd de conclusie getrokken dat hij tijdens het dansen op de tenen van een lieftallige dame was gaan staan en zo door z’n enkel was gezwikt. Maar hij wist toch zeer overtuigend te brengen dat het dat niet was en dat het een onopgelost raadsel zou blijven.

Dat dit een prima middag zou worden werd al duidelijk voor het fluitsignaal. De scheids, Mario genaamd (hij had ergens ook wel wat weg van mooie Mario), zorgde ervoor dat Vlo de tos verloor. Tegenwoordig betekent dit dat je mag aftrappen. En in tegenstelling tot de voorgaande wedstrijden, waarbij de tegenstander steeds dit genoegen had en het derde dus eerst achter de bal aan moest lopen alvorens aan aanvallen gedacht kon worden. Deze middag was dat dus anders en kon direct de aanval gezocht worden. Zo gezegd zo gedaan.

Nadat Paulus en Yanniek het balletje aan het rollen hadden gebracht werd de eerste aanval van de middag direct ingeleid. Skuurtie gaf met een prima pass Wessie (hersteld van z’n zoveelste meltdown) de mogelijkheid om op te stomen aan de linker kant. Dat was iets wat hij veelvuldig liet zien die middag overigens. Na een korte één twee met Paulus slingerde Wessie de bal in ene achter de defensie van ESC en met een briljante volley zorgde de nieuwbakken Capitano Vlo voor de 0-1 voorsprong. Er waren spelers op het veld die nog geen bal geraakt hadden.

Een goed begin is het halve werk leek het derde te denken en dus werd de druk op de ketel gehouden. De spelers moesten ook wel, want wie een blik op de bank wierp had al snel door dat er gepresteerd moest worden. Het team is zo sterk als de sterkte van de bank luidt het cliche en nu wil het geval dat de sterkte van de bank behoorlijk goed was, het gewicht ook trouwens, maar dat daargelaten. Ono, Bassie, Peter Nice, Minime en de Herminator bevolkten de plank aan de zijlijn.

Dus de ene aanval na de andere werd op de goed bespeelbare mat gelegd. Dit resulteerde in een groot aantal 100% kansen, maar Yanniek, Robin M., Robbin vd W en Eitje slaagden er niet in om de voorsprong uit te breiden en zelfs Schmutzi die het met enkele afstand schoten probeerde zag niet kans om de keeper nogmaals te passeren.

ESC, toch geen slechte ploeg, probeerde af en toe wat terug te doen. Maar de achterhoede, met gelegenheidsvoorstopper Eitje, gaf geen krimp en neutraliseerde elk gevaar.

Na een minuut of 35 was het dan toch weer raak. Robin Metselaar zag eindelijk kans om de keeper kansloos te laten. Met de 0-2 op het scorebord werd het kleedlokaal opgezocht en mocht genoten worden van de thee, die plusminus 150 graden celsius was.

Hoewel het vertoonde spel vakkundig te noemen was, koos de trainert er toch voor om 4 maal te wisselen. Wessie moest vanwege last van z’n rug zijn strijd helaas staken, Yanniek had last van z’n knie gekregen en werd dus ook gewisseld.  Jeroen en Paulus mochten van de trainer ook gaan genieten van de heerlijke nazomer. Respectievelijk Ono, Minime, de Herminator en Peter Nice mochten hun geluk gaan proberen in de tweede helft.

ESC wilde het er toch niet bij laten zitten en probeerde serieus werk te maken van de aansluitingstreffer. Het was dat Merchandiser alert was, anders had het ze maar zo kunnen lukken. Ondanks enkele benarde momenten bleef de ploeg van Dekker toch fier overeind. Het zag zelfs kan om de voorsprong te vergroten.

Het derde had een corner versierd en het leek een koud kunstje voor Minime om die bal eens lekker voor de pot te slingeren. Maar wat er met die jongen aan de hand was wist weer eens niemand, maar het leek wel alsof ie met z’n ziel onder z’n arm liep. Of hij was met z’n kop bij Juliet natuurlijk, dat kan ook. Enfin, nadat de voltallige bank achter uit de keel riep dat ie wakker moest worden deed ie dat ook en krulde de bal volgens verwachting voor de goal.

Pepie zag wel heil in dit buitenkansje en knikte als de Zwarte Tulp in de EK finale van ’88 (nou ja, bijna op die wijze) de bal achter de keeper.

ESC leek hierdoor te knakken en Hatto Heim leek juist meer zin te krijgen om nog meer goals te maken. Dit lukte uiteraard ook, alleen wie die bal uiteindelijk maakte is tot op de dag van vandaag  nog onduidelijk. Er zijn  twee lezingen.

1.  1. Minime ging met een prima actie om zijn directe tegenstander heen en schoot de bal via de onderkant van de lat achter de kansloze doelman achter de lijn.

2.  2. Minime ging met een prima actie om zijn directe tegenstander heen en schoot de bal via de onderkant van de lat achter de kansloze doelman, maar niet achter de doellijn. Bassie inmiddels in het veld gekomen voor de moegestreden Schmutzi gaf de bal het beslissende zetje, met links dat wel.

Hoe het ook zei, de 0-4 stond op het bord en deze mooie zaterdag leek steeds mooier te worden. Toch kreeg ESC uiteindelijk waar het recht op had. De ere treffer. Pepie kon het blijkbaar niet meer aanzien dat die jonge gasten continu stuk liepen op Merchandiser. Nadat die laatste de bal bij een corner niet lekker de zestien uit kreeg, zag pepie een speler van ESC vrij staan bij de tweede paal. Met een simpele voetbeweging stelde Pepie de jongen instaat om zijn moyenne wat op te vijzelen en de 1-4 te maken.

Toch was dit niet het laatste wapenfeit van de wedstrijd. Na een overtreding op Bassie op de rand van de zestien van ESC legde Ono de bal klaar om die erin te doen. Het was een goed staaltje acteer werk wat Ono liet zien, want alle aanwezigen dachten dat hij de bal wel over de muur zou trappen. Iedereen behalve Ono en Vlo. De keeper richtte zich vooral op Ono en daardoor zag Vlo zijn kans schoon en lepelde de bal op schitterende wijze in de linker bovenhoek. Daarmee bracht de natural bron leader van deze dag de eindstand op 1-5.

Het derde blijft hierdoor lijstaanvoerder, op basis van doelsaldo laat het Go Ahead Kampen 4 net achter zich. Komende zaterdag staat de thuiswedstrijd tegen SEH 3 op het programma en gaat het derde proberen om de koppositie vast te houden.

Terugkeer van de sleutels en een gouden linker

Zoals in het vorige verslag al aangegeven mocht het derde afgelopen zaterdag aantreden tegen WHC5. In tegenstelling tot wat mijn bron had aangegeven was dit niet het team van oude bekenden, maar was dit een jonge ploeg met ambitie.

Doorgaans houdt het team van Dekker daar niet van, want dat betekent jonge gasten met dadendrang en dus veel meters makend. Terwijl de mannen van Dekker, behalve Schmutzi dan, niet echt fan zijn van veel lopen.

In aanloop naar de wedstrijd was alweer het nodige gebeurd, zo waren afgelopen donderdag na de training de sleutels op raadselachtige wijze ineens beland op een sleutel haakje in de keuken van ons sportcomplex. Uit zeer betrouwbare bron heb ik begrepen dat Bassie ze daar had opgehangen om zo te verhullen dat de sleutels, zoals ook vorig seizoen, bij hem thuis in de fruitmand waren beland. Op zich geen probleem,  alleen wel jammer dat ie z’n maatje Paulus twee weken lang in de rats had laten zitten. Maar goed de sleutels zijn weer terug, dus de twee reserve sleutels die we hadden gekregen van Gait van Munster konden retour afzender.

Het derde kon deze wedstrijd starten met een sterke selectie. Uit de eigen ploeg waren afwezig  Knier (familiedag in het zuiden), de Pliesie (vakantie), Uwe (ook ergens in het zuiden), Herminator (uitje van het werk) en Jerommeke  (in Roemenië op een bruiloft, volgens Schmutzi een poolse bruid aan het opscharrelen voor Schmutzi’s nieuwe business in onze hoofdstad). Daarentegen waren Minime en Eitje wel weer aanwezig en zou Camaro de tweede helft aansluiten, het schijnt dat hij eerst nog enkele konijnen moest verkopen en dus niet op tijd aanwezig kon zijn. En als sluitpost hadden we vandaag Henk, ik ga lekker snel naar de grond, van Gelder, omdat Merchandiser, waarschijnlijk ivm zijn verbouwing, ook niet op tijd present kon zijn.

Na het eerste fluitsignaal van de scheids werd begonnen aan de op het oog lijkende eenvoudige klus. Onderschatting is de raadgever van problemen en dat bleek ook al snel. Na de gebruikelijke warrige warming-up moest het derde vanaf het begin vol aan de bak, want WHC liet al snel zien om niet naar Hattem gekomen te zijn om slechts als figuranten op het veld te gaan staan.

Het tempo lag, zo voelde het tenminste in het veld, behoorlijk hoog de eerste helft. Het spel golfde op en neer. En al snel werd duidelijk dat WHC een gevaarlijke counterploeg was, een beetje zoals PSV voetbalt. Met de kont tegen eigen zestien en dan met snelle uitvallen proberen om de zege binnen te hengelen. Niet het type spel waar de mannen van het derde doorgaans voor op de banken gaat staan, want het past niet in de Hollandse school. Maar goed ieder zijn ding. Het derde dat wel houdt van de nodige tegenstand kon deze wedstrijd z’n hart ophalen, want het was vanaf het begin duidelijk dat dit geen makkie zou worden.

Toch voordat iedereen er erg in had, had die kleine Vlo de bal alweer leep achter de doelman gelepeld. Een vrije trap vanaf buitenkant zestien legde hij met een mooie krul achter de keeper, die nog druk was met het goed zetten van z’n verdediging. Dat was een mooie opsteker voor het derde, dat zoals geschreven van meet af aan vol aan de bak moest. Ook na de 1-0 bleef WHC vol op de counter spelen en met de twee bijzonder snelle buitenspelers hadden de kompanen van aanvoerder Otti de handen vol.

Niet veel later was het toch de ploeg van Dekker dat de voorsprong kon uitbreiden. Het derde stopte vel energie in het afjagen van de bal om zo de verdediging van WHC onder druk te zetten en houden en te dwingen tot het maken van fouten. WHC speelde op de buitenspelval en daar lagen kansen voor het derde, want de voorwaartsen van Dekker houden ervan om stiekem achter de vijandelijke verdediging op te duiken. Een afgeslagen bal werd door Peter Nice, Pepie voor intimi, in één keer ingebracht en door de oplettende spits Paulus gepromoveerd tot tweede goal. Iedereen bij WHC behalve de grensrechter protesteerden tegen deze goal, maar de wederom goed fluitende scheidsechter Ruiter uit Heerde keurde de treffer terecht goed.

Ietwat gefrustreerd zette WHC een extra tandje bij, wat resulteerde in wat kleine kansjes en uiteindelijk in de gelijkmaker. Middels een snelle counter wisten de wezepers de score weer te verkleinen tot één doelpunt.

Het derde liet zich hierdoor niet van de wijs brengen en bleef vol de aanval zoeken en drukzetten op de tegenstander. Dit resulteerde in de nodige kansen voor de geelblauwen om de score verder uit te breiden.

Voor het zover was, volgde eerst nog de trieste aftocht voor Yanniek Wolf. In een duel met een tegenstander waarbij ze beiden naar de grond gingen, viel zijn tegenstander vol op het hoofd van Yanniek. Dit leverde hem in eerste instantie een bloedneus op, maar later ook een zwelling van het reukorgaan en flinke hoofdpijn. We hopen dat ie gauw weer fit is en z’n opwachting weer kan maken in het shirt van Hatto Heim. Beterschap in ieder geval!

Ono, die vandaag fungeerde als stand-in linksback, zette met bekeken balletjes Schmutzi meermalen vrij voor de keeper. Maar door pech of net iets te weinig kracht lukte het hem niet om de 3^e treffer voor Hatto Heim binnen te werken.

Vlak voor rust lukte het dan toch om een marge van twee doelpunten op het bord te zetten. Invaller Robin Metselaar zette goed druk, wat resulteerde in balbezit voor Pepie. Deze draaide naar binnen en krulde de bal met z’n linker schitterend in de linker bovenhoek. Hiermee het verjaardagsfeest van z’n vrouw verder opleukend.

Met een drie één ruststand werd de kleedkamer wederom niet opgezocht. Het derde en haar tegenstander mochten plaatsnemen in de kleedkamers onder de tribune van de VV Hattem, waarvoor wederom onze dank, en dat vonden ze toch iets te ver lopen. Zelfs Camaro, schoonzoon van het opperhoofd van Hattem, vond dat te ver en hij besloot om zich maar bij de dug-out om te kleden. Dit tot plezier van het meegereisde vrouwelijke schoon uit Wezep.

Trainer Dekker vond het nodig om eenmaal te wisselen en bracht Skuurtie in de ploeg ter vervanging van Jeroen Segers, die het overigens weer prima had gedaan. Bassie mocht als beloning voor het terugbrengen van de sleutels de vlag nog even vasthouden en de scheidsrechter assisteren.

Onder de indruk van de snelle aanvallen van WHC besloot het derde om te proberen de voorsprong nog verder uit te breiden. Net als in de eerste elft werd veelvuldig druk gezet en de aanval gekozen. Dit leidde al snel tot nieuwe mogelijkheden voor het derde. Met name Lars had de nodige pech bij zijn inzetten, en ook Paulus en Schmuzi lukten het niet om de voorsprong te vergroten. Dit lag uiteraard meer aan de keeper van WHC dan aan deze klasbakken, die zoals altijd veel inzet leverden voor het goede resultaat.

Uiteindelijk lukte het Lars Bijsterbosch dan toch om de bal achter de keeper te krijgen, na een mooie aanval gaf hij het laatste zetje en verschalkte de keeper voor de vierde maal. De trainert vond toen de tijd rijp om nog wat wijzigingen aan te brengen in zijn ploeg en bracht Camaro voor Minime en Eitje voor Ono, die op zijn beurt Bassie weer verving aan de vlag.

Het mag gezegd, de trainer had deze dag een gelukkige hand van wisselen. Met het inbrengen van deze twee creatievellingen lukte het om nog meer goed uitgespeelde kansen te creëren.  Uiteindelijk kon Lars hier van profiteren en zijn tweede van de middag maken.

Niet veel later was het Camaro die op een ogenschijnlijk eenvoudige manier en beauty van een goal maakte. Bijna achteloos nam hij de bal in de loop op de slof en krulde de bal middels een omgekeerde bananflanker strak in de bovenhoek.

Zijn ploeggenoten waren zo onder de indruk van deze schoonheid dat ze even een minuut of tien de weg kwijt waren. Bassie probeerde uit man en macht zijn teammaten weer op het rechte pad te krijgen. Hij was, tot verbazing van Schmutzi ,in de rol van verdedigende middenvelder geposteerd door de trainert en vervulde de bijbehorende taken met verve. Niet te verwarren met het hattemse woord verve/varve waar Bassie de rest van de week mee in de weer is.

Schmutzi die het zaakje niet helemaal vertrouwde, Bassie zegt wel vaker dingen die met een korreltje zout genomen moeten worden, kwam aan de zijlijn maar eens polshoogte nemen. In opdracht van de trainer had Bassie namelijk gezegd dat die kleine Schmutz op de linksback positie moest gaan spelen. In dit verslag zullen daar geen woorden aan vuil gemaakt worden, maar feit was wel dat die kleine daar speelde alsof ie nog nooit een andere positie had bezet.

Enfin. Ondanks het coachende werk van Bassie kon toch niet voorkomen worden dat WHC nog tweemaal tegen scoorde, zo de achterstand verkleinend tot slechts drie doelpunten. Enigszins verbijsterd stond coach Dekker dit allemaal gade te slaan, vooral het balspel van keeper Henk kon hem in die fase van de wedstrijd niet bekoren. Henk had wat moeite met het verwerken van een aantal ballen en mede daardoor zagen de gasten uit Wezep nog wel heil in hun missie. Het mag gezegd worden, Henk zorgde er met een aantal katachtige reflexen en door simpelweg in de weg te gaan lopen eigenhandig voor dat WHC niet vaker scoorde deze wedstrijd.

Eitje, weer terug van een naar eigen zeggen welverdiende vakantie naar een warm Ei-land, had de smaak duidelijk weer te pakken en wilde ook nog graag een duit in het zakje doen. En dat lukte. Met een fraai doelpunt zorgde hij ervoor dat de rust terugkeerde bij het derde. Dit zorgde er echter ook voor dat enkele spelers van WHC hun emoties niet meer de baas konden en begonnen te schoppen op alles wat bewoog. Vooral Bassie moest het meermalen ontgelden, evenals die kleine Vlo. Ook Schmutzi kreeg het weer even te kwaad, want het gebeurde nu al voor de tweede keer dit seizoen dat iedereen van de magische driehoek, behalve hij het net wist te vinden. Deze verslaggever heeft er echter alle vertrouwen in dat Schmutzi, voordat hij seven days in Tibet verblijft en z’n meissie naar alle waarschijnlijkheid de avances van Minime niet zal kunnen weerstaan, het stilzwijgen van z’n afstandskanon zal weten te doorbreken.

Op aangeven van de trainert werd het koppie erbij gehouden en werd sportief wraak genomen op het geschoffel van de gaste(n)(erts). Lars Bijsterbosch bekroonde zijn puike wedstrijd met een hattrick. Na een vloeiende aanval, zoals we dat inmiddels kennen van het ‘Barcelona van de Veluwe’, wist hij voor de laatste keer deze middag de goede keeper van WHC te kloppen en zo de eindstand van 8-3 op het scorebord te zetten.

Na deze overwinning is de ploeg van Dekker op basis van het doelsaldo koploper geworden in haar klasse. Komende zaterdag mag het haar opwachting maken in Elburg, alwaar het derde team van ESC en de nummer twee van de ranglijst gastheer zal zijn.

Op verzoek van een clublid heb ik geprobeerd om het verslag wat beknopter te maken, gezien het spelbeeld en wedstrijdverloop denk ik dat me dat niet helemaal gelukt is. Mijn oprechte excuses daarvoor Van Beek. ;-)

In de ban van de sleutels

zaterdag 10 september moest het derde voor haar seizoensouverture aantreden tegen DSV 3 uit Doornspijk. Omdat het derde dit seizoen in een andere klasse is ingedeeld was van te voren niet bekend van wat voor kaliber tegenstander DSV 3 was.

Bij aankomst op het voetbalveld was er de nodige consternatie ontstaan, want de sleutels van de dienstploeg waren al vanaf de vorige zaterdag zoek. Paulus was in alle staten, want hij is waarschijnlijk de oorzaak van de vermissing. Al schijnt die kleine Vlo er ook meer van te moeten weten. Klein als ie is ontkende hij weer in alle toonaarden natuurlijk. Feit is dat de sleutels met mooi fel groen/geel koord vermist zijn en node gemist worden. Het is uiteraard een spijtige zaak dat het braafste ploegje van de Club in staat blijkt om zo onzorgvuldig met deze belangrijke spullen om te gaan.

Voordat opsporing verzocht wordt ingeschakeld hierbij de oproep aan een ieder die dit verslag leest om inlichtingen te verschaffen indien die er zijn. Indien u de sleutels heeft gezien of in uw bezit heeft, of de sleutels met een persoon het sportpark heeft zien verlaten verzoeken wij u dat te melden bij Paulus of bij trainert Frank Dekker.

Met enig kunst en vliegwerk werd toch het nodige materiaal bij elkaar gesprokkeld en kon de reis naar Doornspijk aangevangen worden. Tenminste, nadat de trainert zijn fiets had omgeruild voor zijn auto en zo voldoende zitplaatsen waren geregeld voor het reisgezelschap.

Dat het geen overbodige luxe is dat het derde straks van Harry Vermeegen een bus krijgt voor de uitwedstrijd, bleek wel uit het feit dat Bassie, Ono en Paulus zichzelf moesten opvouwen in de Volkswagen Lupo van Derk, wel een 3liter automaat. Dat dan weer wel. De auto was verder van alle gemakken voorzien die je van een auto uit 1913 mag verwachten.

Aangekomen in Doornspijk werden we op het plaatselijke sportpark verwelkomd met een tekst op een sticker die zeker voor het eerste zinsdeel perfect in het straatje van het derde en onze Sjef Penseel past. De sticker gaf te lezen: “Geen paniek, de Heer leeft”. Dit gaf voldoende rust en moed om de strijd met deze tegenstander aan te gaan.

Esknaider had op het laatste moment afgezegd vanwege het uitspugen van de inhoud van zijn maag,  Skuurtie was er niet vanwege een familiedag, Wessie zat voor de verandering eens in Duitsland en Eitje zat op een Ei-land. Verder deden een aantal spelers mee met lagere elftallen, zo deelde Camaro z’n bananenflankers met het vijfde, en kregen wij aanwas vanuit het tweede. Het is wat schuiven met een eerste en tweede selectie van 36 spelers, zoals zo vaak worden de lagere teams, soms met tegenzin, geconfronteerd met problemen die elders ontstaan. Op die manier wordt het lastig om als team goed ingespeeld te raken. Maar goed het derde is niet voor een kleintje vervaard en schikt zich in haar lot en roeit met de riemen die haar geboden worden. 12 spelers in dit geval!

Zoals u wellicht gemerkt had was het weer verschrikkelijk warm en was het eigenlijk geen pretje om op het veld te staan. Interim aanvoerder Vlo won de tos, dus mocht DSV aftrappen. Het derde had bedacht om eerst maar eens rustig te bekijken wat voor vlees DSV in de kuip had. Het bleek al snel dat er een aantal spelers bijliepen die wel een balletje konden raken, maar al teveel hadden de mannen van Dekker, die erbij zat alsof ie op de camping was, niet te vrezen.

Na een minuut of vijf werd dan ook het heft in handen genomen en voorzichtig, het was echt warm, werd de aanval gezocht. Op de flanken werden Lars Bijsterbosch en Yaniek Wolf regelmatig de diepte ingestuurd en probeerden de zestien meter in te penetreren. Dit lukte de ene keer beter dan de andere en door de beperkte afmetingen van het veld werd het bij vlagen ernstig druk in het vijandelijke strafschopgebied.

Bassie die door trainer Dekker op de ausputzer-plek gezet was, had z’n benen gevonden en dook veelvuldig op rond de zestien van DSV, of DVS zoals Bassie de tegenstander tot ergernis van diezelfde tegenstander steeds noemde, en had het in de kop gekregen om maar eens een poging te wagen.

De bal werd terug gelegd en hij nam hem lekker op de slof, helaas was het vangnet niet hoog genoeg om te voorkomen dat de bal in de sloot belandde. Maar goed Bassie dacht meteen weer aan de tekst op die sticker en op z’n gemak liep ie weer naar z’n positie.

Niet veel later dook hij weer op in de tweede linie en nu had hij bedacht dat ie de bal misschien eens aan die kleine captain moest afgeven. Die bedacht zich geen moment en met een curve waar Dik Jaspers jaloers op wordt speelde hij de bal binnenkantpaal achter de doelman.

Een zucht van verlichting ging door de ploeg, dit was een mooie opsteker op deze warme middag. Maar net als een week eerder konden de geelblauwen niet lang genieten van de voorsprong. DSV werd een vrije doortocht geboden en daar wisten ze wel raad mee in Doornspijk. Merchandiser mocht dus wederom een bal uit z’n netje halen en daar werd ie zichtbaar niet vrolijk van. Terecht.

Maar wederom was het Bassie die z’n ploeg erdoor sleepte en nog maar eens memoreerde aan de tekst op de inmiddels welbekende sticker. Het derde ging dus rustig verder waarmee ze bezig waren en bleven de aanval zoeken.

Schmutzi was na een week afwezigheid gelukkig weer aanwezig, al werd Paulus wel eens moe van de niet aflatende stroom beschuldigingen aan zijn adres (je kunt het zo gek niet bedenken of het was de schuld van Paulus, de financiële crisis? Op één of andere manier de fout van Paulus. Ajax voor de 30^e keer kampioen, ook dat was de schuld van Paulus. Bedenkt u zelf een crisis en bel Schmtuzi. Hij zal u melden dat het de schuld van Paulus is) maar ook toen knipoogde Bassie naar Paulus en zei denk aan de sticker.

Schmutzi kreeg de bal op zeer vakkundige wijze ingespeeld van Paulus en begon aan een solo die deed denken aan die ene wedstrijd in de Amsterdam Arena, toen Zlatan Ibrahimovich in dat prachtige shirt een tigtal spelers uitkapte en schitterend afrondde. In alles leek deze solo op die van Zlatan, ware het niet dat Schmutzi zijn finale balaanraking gekeerd zag worden door de keeper. Iedereen had met Schmutzi te doen, want al meer dan een jaar staat hij droog (vandaar dat Minime tegenwoordig probeert aan te pappen bij Juliët) en deze actie had echt meer verdiend.

Maar die kleine zou die kleine niet zijn als hij het hierbij liet zitten. Hij gaf nog eens flink gas en verstuurde de ene naar de andere splijtende pass. Zo zag hij op een gegeven moment die jongen van Wolf opduiken voor de goal. En alsof het niets was dirigeerde hij het leder, al betwijfel ik of het echt leder was (ze hadden een echte bal langs de zijlijn liggen, onbegrijpelijk), precies op het plaatje van die jongen. En net of hij niet beter weet stuurde hij het projectiel over de keeper in de lange hoek. Daar was dan weer de terechte voorsprong.

Het derde wilde niet nog een keer in het mes van DSV lopen en besloot dus om het gas geven nog even vol te houden tot de rust.

Weer was het Schmutzi die aan de basis stond van de zoveelste mooie aanval. Met een bekeken bal stuurde hij Paulus de zestien in, die legde af op Yaniek, die op zijn beurt Lars bediende. Deze rondde beheerst af en zette een mooie 1-3 score op het bord.

Yaniek vond dit echter nog niet genoeg en hij besloot om z’n tweede van de middag te maken.

Met die 1-4 stand werd ook gerust. Met de scheids was overlegd om op het veld te blijven rusten, omdat de gang naar de kleedkamer zover was dat het haast ondoenlijk was om die gang te maken bij die temperatuur. Net toen de scheids had besloten om maar weer te starten omdat de thee maar niet kwam, kwamen daar twee heren aanlopen met de versnapering.

Tot groot genoegen van de trainert en de spelers kwam in de rust ook Peter Nice het veld op lopen. Trainer Dekker had hem, gezien het beperkte aantal spelers, bereid gevonden om zijn opwachting te maken. De trainer besloot om Bassie aan de vlag te zetten, zodat Harmen eindelijk een shirt aan mocht doen. Dit tot blijdschap van de aanwezige dames, want die hielden het bijna niet meer. Wat een torso heeft die lange toch.

Bassie had zijn shirt al uitgedaan, maar tot teleurstelling van enkele aanwezige koeien, bood Pepie Bassie een wit shirt aan, zodat hij goed gekleed als grensrechter de tweede helft mocht beleven.

De tweede helft was als de eerste, Hatto Heim in de aanval en DSV met man en macht trachtend om de score niet al te ver op te laten lopen. Af en toe probeerde DSV wel door te komen, maar Merchandiser had niet veel te doen. Naar eigen zeggen heeft hij alle bloempjes van de zestien wel gezien. En kwam DSV wel door, dan was ofwel Bassie ofwel Herminator daar om aan de noodrem te trekken.

Die twee kleintjes tikten de bal rond alsof het ze een lieve lust was en die jonge gaste bleven maar de diepte zoeken. Richard en Lars op links en Yaniek en Peter Sikkema op links. Die gasten kun je er wel bij hebben hoor.

Ono mocht tien minuten na rust even genieten van een afkoelingsperiode en Pepie kwam hem vervangen. Dit bracht weer even wat nieuw elan in de ploeg en DSV zakte de moed nu helemaal in de schoenen.

Weer was het die kleine Schmutz die met een schitterend balletje Paulus vrij zette op de zestien. Deze controleerde de bal en schoot met z’n chocolade been de 1-5 op het bord.

Hierna werd veelvuldig geprobeerd om uit de tweede lijn nog een goaltje te maken, maar dat leidde helaas niet tot succes. Ono, inmiddels afgekoeld, mocht nogmaals zijn opwachting maken deze wedstrijd en hij was voornemens om meer z’n stempel te drukken dan de eerste 55 minuten.

Dit lukte hem uitstekend. Pepie speelde Ono vrij en deze wurmde zich slim tussen twee spelers door en met een verschrikkelijke tackel werd hij tegen het gras gewerkt. Hij probeerde nog wel om in de benen te blijven, want schwalbes maken is deze jongen vreemd, maar de botte bijl van de verdediger was net even iets te hoog gegrepen voor de lichtvoetige aanvaller. Strafschop.

Nadat hij was opgelapt na deze vreselijke aanslag besloot Ono om zelf achter de bal te gaan staan. Wat een karaktermannetje is het toch. Hij nam een aanloopje en bekeek rustig wat de keeper ging doen. Die lag nog sneller op de grond dan Henk van Gelder in de zaal, dus kon Ono het balletje bekeken in de andere hoek spelen en zo de eindstand op het bord brengen.

Toch was de wedstrijd nog niet gespeeld, want er kwam nog een Hugo Walkertje aan. Of dan toch dacht Lars. Hij werd de vrije doortocht geboden en kwam oog in oog te staan met de moe gestreden keeper. Komt dat schot kon je Lars horen denken en met een mega peer loste hij een flinke pegel richting vijandig doel. Hoog in doen zegt Camaro altijd, maar dit was te hoog. Gelukkig aan die kant van het veld geen sloot!

De scheids besloot dat het beter dan dit niet meer zou worden en floot voor de laatste maal deze wedstrijd. Het team van Dekker kan terug kijken op een prima eerste wedstrijd, maar heeft wel geconcludeerd dat er nog enkele schoonheidsfoutjes weggewerkt moeten worden. Dat wordt vast weer een pittige training van die Brad Pitt van de lage landen.

Komende zaterdag is het derde te bewonderen op het eigen sportpark, waar het om 15.00 uur haar opwachting zal maken tegen WHC 5. Het team van During en Ullie, dus een serieuze test.

Geen bloed, maar wel zweet en tranen

Afgelopen zaterdag trad het derde op het mooie sportpark ’t Achterveen aan tegen een gedegen tegenstander, CSV’28 3. De jongste statistieken zagen er niet al te best uit voor het derde, maar op een mooie zomerse dag zijn de verwachtingen binnen het team altijd prima.

Na een rustige warming-up waar weer enkele spelers werden begroet na hun zomerreces werd vol goede moed begonnen aan de wedstrijd. Ook Mark Kraan, sluitpost van het eerste uur, was weer terug na een heuse bouwvak. Het schijnt dat de badkamer bijna gereed is, de planning lijkt wel verdacht veel op die van de nieuwe kleedkamers het is afwachten of ook de afwerking vergelijkingen vertoont.

De betrouwbare doelman was er weer en dat was een goede zaak voor het derde. Want hoewel Bassie zich een perfecte stand-in had getoond, is het toch fijn dat er weer een ervaren doelman onder de lat kan plaatsnemen. Enkele supporters stonden eerst echter nog wat in de ogen te wrijven, want ad-interrim trainer Wessie had Bassie gewoon weer in de goal plaats laten nemen. Mark had nog niet getraind was zijn lezing, terecht aldus een realistische Kraan. Zonder morren nam hij plaats aan de vlag, want na de zomerse transfer van Badstoever naar het tweede zullen de spelers zelf als assistent scheidsrechter aan moeten treden.

Vanaf de aftrap leken de gasten wat scherper en feller. De mannen van het derde waren op zoek naar vorm, elkaar en verkoeling. Want was het langs de lijn al niet prettig vertoeven, in het veld was het helemaal geen doen. Maar na enkele plaagstootjes van CSV zocht het derde dan toch eindelijk de aanval. Na een combinatie tussen Paulus en Robbin vd Worp (uit het tweede) bood de laatste aan Paulus een goeie mogelijkheid om de score te openen. Tot ieders verbazing (behalve die van hemzelf) deed hij dat ook en met een fraai doelpunt zette hij de 1-0 op het scorebord.

Al te lang konden de geelblauwen niet genieten van die voorsprong. Otti die , letterlijk, nog geen bal geraakt had zag de bal op zich af komen en wilde met een splijtende pass (zoals de Toby Alderweireld van het derde dat regelmatig doet) Robin Metselaar (ook tweede) de diepte insturen. Op de één of andere manier lukte dit niet helemaal en speelde hij de bal bij een tegenstander in de voeten. Een team als CSV 3 moet je zo’n buitenkansje niet bieden, want dat wordt doorgaans direct afgestraft. Zo ook vandaag. Met een korte combinatie werd de verdediging vervolgens uitgespeeld en Bassie stond als vroeger Jan Jongbloed aan de grond genageld de bal na te kijken in de hoek.

Dit was een flinke domper voor het derde en zorgde voor wat onrust binnen het team. De combinaties verliepen in deze fase wat stroef en ook positioneel was het allemaal even wat minder. CSV wist daar handig gebruik van te maken en niet lang na de gelijkmaker lag de bal voor de tweede maal achter Bassie.

Zoals zo vaak rechtte het derde de rug en knokte zich terug in de wedstrijd. Zowel over rechts als over links werd de aanval gezocht. Dit leidde tot enkele goeie mogelijkheden, maar het laatste tikje kon vaak net niet gegeven worden of het schot werd gekraakt door de verdediging van CSV. Ook de keeper van CSV wist regelmatig een aanval van het derde in de kiem te smoren.

Zo’n tien minuten voor rust leek er dan toch succes te komen voor het derde. Na een goeie combinatie zag Vlo dat Paulus uit de rug van zijn tegenstander de zestien in sloop. Zoals alleen die kleine kan bediende hij Paulus op maat. Deze nam de bal goed mee en wist de bal langs de keeper te krijgen. Helaas voor hem en het derde stuiterde de bal via de binnenkant van de paal weer terug het veld in. Menig analyticus zag in dit moment de beslissing van deze wedstrijd.

Met een kleine achterstand werd eindelijk de ‘koelte’ van de kleedkamer opgezocht. Gezien het spel van het laatste kwartier van de eerste helft zagen trainer Wessie en de spelers zeker mogelijkheden voor een goede afloop van deze wedstrijd.

Na enkele wisselingen, o.a.  Merchandiser voor Bassie, werd afgetrapt voor de tweede helft. Maar al gauw bleek dat er weinig van de goede bedoelingen van het derde terecht kwam. Na een mislukte buitenspelval liepen twee spelers van CSV alleen op Mark af en lieten hem kansloos.

Dit bleek het hek van de dam. Aan alle kanten werden de geelblauwen voorbij gelopen en de score liep dan ook al snel op in het nadeel van het derde. Het heeft dan ook weinig zin om daar al teveel woorden aan vuil te maken. In een verder sportieve wedstrijd was er helaas één speler die er alles aan deed om het spel te ontsieren. De nummer 16 van CSV leek het vooral voorzien te hebben op de Vlo. Door vies natrappen probeerde hij die kleine uit de wedstrijd te spelen, maar dat lukte hem geenszins uiteraard.

Na veel zweet en door de eindstand 1-8 ook veel tranen werd onder het genot van een drankje de wedstrijd geëvalueerd. Eén van de conclusies was dat die kleine Schmutzi in dit soort wedstrijden toch node wordt gemist. Zoals het er nu naar uitziet is hij komende zaterdag bij de eerste competitie wedstrijd wel aanwezig om het nodige werk te verzetten.

Het derde speelt dan in Doornspijk tegen het derde elftal van DSV.

Zoektocht naar shirts, vorm, doelpunten en vis

Afgelopen zaterdag speelde het derde haar eerste wedstrijd van dit seizoen. Voor de bekercompetitie moest worden afgereisd naar Berkum om aldaar tegen het 6^e elftal te spelen.

Aangekomen op het sportpark was het weer het gebruikelijke tafereel, zoals we dat kennen van het derde voor aanvang van haar seizoensouverture. De één had nog grotere verhalen dan de ander en hoe kleiner de speler hoe groter het verhaal. Uiteindelijk kwam de trainer van het tweede vragen hoe laat het derde eigenlijk moest spelen, het was inmiddels half 12 geworden en de aftrap moest om half 1 gedaan worden. Zoals gewoonlijk bleven spelers en technische staf erg rustig onder deze dreigende tijdsdruk en langzaamaan werd de aftocht richting Zwolle ingezet.

Schmutzi die zijn mini weer eens onreglementair geparkeerd had op het sportpark zag zijn karretje gebruikt worden als pakezel. Ideaal dat gebakkie. Aangekomen bij de auto’s was het maar goed dat Bassie gekscherend vroeg waar de shirts waren, want daar had natuurlijk niemand aangedacht nu trainer Dekker van  een welverdiende vakantie in het buitenland geniet.

Na enkele telefoontjes en enig speurwerk op het sportpark werden de shirts gevonden en kon dan eindelijk afgereisd worden naar Zwolle. Daar aangekomen kregen we al snel een telefoontje van de Deffer met de vraag waarom onze trainingspakken onbeheerd en moederziel alleen op het parkeerterrein stonden. Kortom een perfecte voorbereiding voor het derde. Al maakte coach Dekker zich behoorlijk druk op z’n vakantieadres, de spelers en de interim technische staf hadden nog steeds alle vertrouwen in een goede afloop deze middag.

Wegens de vakanties en andere verplichtingen kon met hulp van het tweede een team van 12 spelers op de been gebracht worden, later aangevuld met Ono die ’s ochtends eerst zijn titel moest verdedigen tijdens een viswedstrijd. Dit mislukte voor Ono helaas jammerlijk.

Toch kon interimcoach Wessie een gedegen ploeg op de been zetten, met twee backs vanuit het tweede (Seegers en van Hoorn) en nieuwe ster aan het firmament ‘Uwe Jens Mey’ Kroes, alias Uwe aan de vlag werd begonnen aan de wedstrijd. Coach Wessie begon meteen alweer met het testen van de mentale kracht van zijn team en legde een klein bommetje onder de concentratie door te zeggen dat Berkum 6 uitkomt in de 6^e klasse. Een zucht van verlichting ging door de ploeg en er werd besloten om dan toch maar te proberen om de zaak niet te onderschatten en voor de volle winst te spelen.

Nadat captain Otti de tos had gewonnen kon de wedstrijd beginnen. Hatto Heim probeerde direct druk te zetten op de tegenstander en liet het balletje (voor een eerste wedstrijd na de zomerstop) redelijk rondgaan. Dit resulteerde al snel in enkele mogelijkheden en niet veel later in de eerste kans voor de geelblauwen.

Diepe spits Paulus werd de zestien ingestuurd en na wat duw en trek werk zag hij kans om de bal af te leggen op de goed coachende Otti. Deze wist wel raad met deze kans en schoot de bal zeer bekeken in het uiterste hoekie van de goal. Coach Wessie, die zichzelf blijkbaar zoveel druk op de schouders had gelegd dat ie last had van z’n rug en dus zelf niet kon spelen, bekeek dit alles zeer tevreden aan.

De magische driehoek, na lange tijd eindelijk weer verenigd, keek en zag dat het goed (nou ja voldoende) was. Al snel sloop er iets teveel gemakzucht in de ploeg en zag Berkum 6 kans om enkele plaagstootjes uit te delen aan het adres van gelegenheidskeeper Bassie. Bassie kweet zich zo goed van z’n taak dat er in de kleedkamer al gauw stemmen opgingen om hem een serieuze kans onder de lat te bieden. Maar goed die keus is uiteraard aan teamchef Dekker.

Vlot na de openingstreffer zag Berkum kans om Bassie te kloppen en kon het derde weer van voren af aan beginnen. Dat deed het team dan ook. Vol goede moed werd de aanval weer gezocht. Op de flanken lag steeds voldoende ruimte en Jerommeke en Richard zagen aan beide kanten regelmatig kans om goed door te komen en de bal in de zestien te brengen. Al snel leverde dit weer enkele kansen op, die aan Minime en Paulus niet besteed leken. Toch lieten die twee de moed niet zakken. Na goed doorkomen van Jerommeke werd door de verdediging van Berkum een overtreding begaan rond de zestien meter.

Die kleine Vlo zag in die vrije bal een buitenkansje om de geelblauwen weer op voorsprong te brengen en met een kurve waar wijlen Wiel Coerver (spreek uit kurver) trots op zou zijn liet hij de keeper van Berkum andermaal kansloos.

Het derde was nu voornemens om snel voldoende afstand te nemen van de tegenstander en voerde de druk verder op. Niet veel later diende zich de volgende kans aan. Nadat Jerommeke voor de zoveelste keer zijn man voorbij was geschoten alsof ie Usain Bolt in eigen persoon was, speelde hij Paulus vrij in de vijf meter. Paulus zag Eitje in komen lopen en legde de bal (gezien zijn staat van dienst als doelpuntenmaker) gelukkig af op Eitje. Die wist wel raad met deze mogelijkheid en schoot de bal gedecideerd binnen. Dit zorgde wel voor enige onrust bij die kleine Schmutzi, want hij was nu de enige speler van de magische driehoek die nog niet tot scoren was gekomen.

Hij schakelde zijn motor dan nog maar eens op en ging als een bezetene op zoek naar zijn ere treffer. Maar goed die kleine heeft nog een slechtere staat van dienst als doelpuntenmaker als Paulus, het schijnt dat ie vorig jaar ook al niet tot scoren kwam, en alle aanwezigen hadden er dan ook weinig vertrouwen in dat hij zou slagen in zijn missie. En hoe mooi Paulus de bal ook voor die kleine klaarlegde het lukte Schmutzi maar niet om de bal in het doel te krijgen.

Dit in tegenstelling tot Minime, die zoals van hem bekend is weer eens op de juiste tijd op de juiste plaats terecht was gekomen. Eitje legde de bal af op hem en hij joeg met z’n chocoladebeen nog wel de bal in de touwen. 1-4, geen vuiltje aan de lucht zou je denken.

Maar de verder redelijk leidende clubscheidsrechter kreeg blijkbaar een vuiltje in zijn oog, want hij zag in de eerste correcte sliding van de Plisie in zijn leven een overtreding en legde de bal tot verbazing van alle aanwezigen op de stip.

Bassie niet voor een kleintje vervaart, zeker niet gezien zijn ‘de Beer van de Meer’ look, ging vol zelfvertrouwen op de doellijn staan. En tot ieders verbazing zweefde hij als was ‘Flappie’ (red. Edwin van der Sar) in de goede hoek. Helaas heeft hij niet de armlengte van Flappie, dus met een 2-4 stand werd de darkroom van Berkum opgezocht. Minime voelde zich hier geenszins op z’n gemak, want hij had de beelden van zijn douchemomenten met Bassie van vorig jaar nog scherp op het netvlies staan.

In de rust sprak coach Wessie zijn tevredenheid uit en zei dat op dezelfde voet verder gegaan moest worden. Ook Uwe kreeg zijn kans om zijn kwaliteiten ten toon te spreiden. En er mak gezegd worden dat deed ie met verve. Die ouwe nummer 14 zal ’s nachts nog wel een keer schreeuwend en badend in het zweet zijn wakker geworden. Want je kan zeggen van Uwe wat je wilt, maar als ie voor de bal gat, dan gaat ie ook voor de bal!

De Plisie kreeg rust en mocht de vlag ter hand nemen. De inmiddels gearriveerde visser had ook kans gezien om zich om te kleden en stond te popelen om binnen de lijnen te komen. Maar hij werd door de strenge Wessie te verstaan gegeven dat ie eerst maar eens moest gaan warmlopen.

Direct vanaf de aftrap gaf de geelblauwe machine flink gas en zette de tegenstander stevig onder druk. Dit resulteerde in enkele grote mogelijkheden die vaak stierven in schoonheid of langdradig gebrei. Toch zagen de geelblauwen kans om de voorsprong weer op 3 te brengen. Na een vloeiende aanval bood Paulus (zou het indringende gesprek met de trainer dan toch geholpen hebben?) Minime de mogelijkheid om zijn moyenne direct weer op te krikken. Koelbloedig als altijd rondde hij dit zonder franje af, 2-5.

Enigszins hoogdravend speelde Hatto Heim door. Maar Berkum wilde het er niet bij laten zitten en maakte veelvuldig gebruik van de ruimtes die ze door het derde werd geboden. Nadat Bassie al een aantal keer meesterlijk had gered (hij zou echt niet misstaan al keeper) werd ie toch nog voor een derde maal geklopt. Na dom balverlies sneed de spits van Berkum door de verdediging en liet ie Bassie kansloos op zijn inzet, 3-5.

Trainer Wessie en aanwezige supporters (enkele leuke dames die klaarblijkelijk bij onze jeugd horen) fronsten de wenkbrauwen en spoorden de mannen van het derde nogmaals aan om de marge toch weer terug te brengen naar drie.

Schmutzi, die inmiddels zijn zesde set longen begon aan te spreken, wilde toch nog eens proberen om eindelijk weer eens zijn doelpuntje mee te pikken. Maar ondanks enkele goede pogingen slaagde hij niet in zijn missie. Naar verluid stond ie iedere keer te dicht bij het doel van de tegenstander. Want wie herinnert zich niet meer zijn streep van bijna 60 meter tegen VIOS Vaassen van enkele jaren geleden. In de kantine wordt hierover door menigeen nog regelmatig met grote bewondering gesproken. Hij heeft het wel in huis, dus met z’n allen hopen we dat ie binnenkort toch weer eens doeltreffend mag zijn. Zodat ie met goed gemoed kan afreizen naar de Dalai Lama.

Inmiddels had trainer Wessie,  Ono ingebracht en gunde hij Minime een publiekswissel vanwege zijn 2 doelpunten. Ono oogde fris, hij had schijnbaar erg ontspannen zitten vissen ’s ochtends, en liet zijn directe tegenstander regelmatig achter het net vissen. Hij stond ook aan de basis van de laatste treffer van de geelblauwen. Hij veroverde keurig de bal en zocht de combinatie met Paulus, die Jerommeke diep zag lopen en hem netjes bediende. Jerommeke beloonde zichzelf door zijn goede speel van deze middag te besluiten met een doelpunt. En hoe hij joeg de bal zoals je dat vaak in de Arena ziet strak in de kruising, 3-6. Het derde vond het nu wel welletjes en nam weer wat gas terug.

In de allerlaatste seconde probeerde Paulus met een balletje via de lat Eitje te bereiken bij de tweede paal. Dit mislukte jammerlijk en hij tikte de bal net over. Op zich had hij die bal er misschien beter zelf in kunnen doen, maar goed het samenspel zit er weer in dit seizoen. Zoveel is wel duidelijk geworden.

Komende zaterdag speelt het derde weer voor de beker, dan thuis tegen oud bekende CSV ’28 3. Het is te hopen dat de meeste vakanties dan zijn afgelopen en dat ook de nieuwe spelers Herminator(het lulletje van deze week, latje trappen is niet zijn ding), Ruben en Hessel (niet die van Terschelling) aanwezig zijn, zodat met het hele team een goed begin van dit seizoen kan worden bewerkstelligd.