Terwijl heel regio Oost de voetbalschoenen afgelopen weekend bij de kachel moest laten staan vanwege afgelastingen door het slechte weer, mochten de noeste arbeiders van coach Clemens wel aan de bak. Bij winst in de bekerwedstrijd tegen Be Quick 6 zou Hatto Heim overwinteren in de beker en, zoals de frêle technicus Hans het mooi samenvatte voor de wedstrijd, “bekerwinst is nog altijd de kortste weg naar Europa!” De mouwen werden dus opgestroopt.
Op het Zwolse kunstgrasveld waren beide teams de eerste helft redelijk aan elkaar gewaagd, al leek Be Quick met iets meer regelmaat gevaarlijk op te duiken voor doelman Jarno (vervanger van de afwezige Nicky). Het waren dan ook de Zwollenaren die de score openden. Een lage voorzet vanaf de rechterflank leek een prooi te zijn voor Jarno, maar de communicatie tussen de hersens en handschoenen van vriendje Visser bleek niet helemaal optimaal, waardoor hij de bal richting eigen doellijn tikte. Een alerte spits gaf de bal het beslissende zetje: 1-0 voor Be Quick. Voor zover mogelijk werden de mouwen nog een stukje verder opgestroopt om deze achterstand zo snel mogelijk weg te werken.
Selles ging voorop in de strijd. Hij voelde dat het deze zaterdagmiddag zijn wedstrijd kon worden. Een Zwolse verdediger stak hier maar al te graag een stokje voor, waardoor Steven voor rust nog sierlijk door het luchtruim vloog en kermend ter aarde zeeg op de rand van de zestien. Hij werd in volle vaart lafjes van achter gehaakt op het moment dat hij de bal richting het vijandelijke doel wilde krullen. (Zijn teamgenoten weten wel hoe mooi die jongen ballen kan krullen, maar of het aan zijn technische inzicht, zijn kromme pootje of zijn driedubbel ingesnoerde enkels ligt weet niemand precies.) Steven stond na de overtreding gelijk op, pinkte een traantje weg en liet verontwaardigd zijn verwondingen zien aan de scheidsrechter. Die wilde echter niet met geel zwaaien, HH4 moest genoegen nemen met een vrije trap. Platinho mikte de bal via de Be Quick-muur in de voeten van Steven die gelijk zijn gram haalde: een droge, harde knal in de verre hoek buiten het bereik van de keeper die (door de kou?) enigszins stijfjes naar de grond ging. Wellicht speelde die kou ook mee bij de matige duik van Benno bij de 1-0.
Hatto Heim had dus veerkracht getoond door nog voor rust 1-1 te scoren. Er kon met optimisme een paar slokken thee gedronken worden in de goddelijk verwarmde kleedkamers van Be Quick. Een enkeling nam ook wat te drinken uit de nieuwe bidons van HH4. Sommigen hadden hun eigen naam op de bidon geschreven: een zeer matige grap, vond uw nederige reporter. Toen werd hem echter verteld dat de ‘persoonlijke bidons’ juist nieuw Hatto Heim-beleid zijn tegen, jawel daar issie weer!, de Mexicaanse griep. Een lichte zucht van teleurstelling ontsnapte mijn mond. Gaat men in Hattem, het nuchtere Hattem, nu ook al mee in de hype? Ik mag hopen dat dit uit een of ander subsidiepotje van de overheid komt en dat ik hier als Hatto Heim-lid niet aan meebetaald heb. Maar genoeg over de nieuwe en verrekte moeilijk te openen bidons, er moest een bekerwedstrijd van Be Quick gewonnen worden. Benno werd in de rust overigens aangeraden de suikerklontjes niet in zijn thee te deponeren, maar te reserveren voor zijn keeperhandschoenen. Wellicht zou de uitgesmeerde suiker zijn handschoentjes plakkerig maken en situaties zoals de pijnlijke 1-0 kunnen voorkomen.
Clemens schreeuwde iets van “Kom op Hatto Heim!” en zijn team antwoordde met “Hatto Heeeiiim!” (Harold, Jan), of “Kom oooop!” (Arjan, Rik, Kees) of iets primitiefs in de trant van “Hooee-aaah hééééé!” (Simon) voordat de kleedkamer verlaten werd. Clemens had besloten Steven, John en Japie van Heerde** te wisselen. Hans kwam rechtsback te spelen, Harrie kwam in de spits en Harold op rechtsvoor. De mannen waren opgefokt, klaar om te strijden, klaar om de Be Quickers het snot voor de ogen te spelen. Vol goede moed stapten ze het veld op en maakten ze zich klaar voor de aftrap. De wind trok nog eens aan, spelers rilden en klappertandden, Benno wreef een laatste suikerklontje tussen zijn handschoenen en twee Be Quickers verrichtten de aftrap.
Wat volgde was een knotszotte eerste tien minuten. Kersverse spits Harrie, met indianen-betaping in het gezicht vanwege een wenkbrauwpiercing, plukte een balletje uit de lucht en stond prompt alleen voor de keeper. In de afgelopen twee wedstrijden had hij driemaal weten te scoren, dus menig Hatto Heimer gooide zijn armen al in de lucht en iemand riep al enthousiast “Dat is hem hè, ons goudhaantje, die weet altijd te scoren!” De doelman bleek echter lastig te passeren, waardoor de 1-1 stand op het bord bleef staan. “Blijf tafeltennissen gek!” riep een supporter, maar die werd geheel terecht door Clemens op de vingers getikt. Ook Harold, onze topscorer die de hete adem van doelpuntenmachine Harrie nu toch wel in de nek begint te voelen, kwam frank en vrij voor de keeper, maar de paal belette hem een doelpunt. Hij had ook kunnen passen naar Harrie die op gelijke hoogte meeliep, maar Rookie gaat kennelijk nog liever dood dan dat hij afspeelt op zijn concurrent. HH4 hoopt dat coach Clemens deze duidelijk waar te nemen spanningen tussen beide goudhaantjes snel weet te verminderen. Als hij tijd overhoudt, kan hij wellicht Benno nog even trainen op lage voorzetten vanaf de (bijvoorbeeld) rechterflank.
De eerste tien minuten waren niet alleen tumultueus van Hatto Heim-zijde. Ook Be Quick wist enkele levensgrote kansen te creëren en tot ongeluk van de Hattemers ook daadwerkelijk te benutten. Twee kundig uitgespeelde aanvallen resulteerden in een 3-1 voorsprong voor Be Quick. Verdorie ende potverdrie, het zat Hatto Heim niet mee. Dat bleek ook wel uit Het Incident Met De Keeper En Harold (zoals het nu al genoemd wordt). Harold wist zich vrij te spelen voor de keeper, die bedacht zich geen moment en vloerde hem hard op de rand van de zestien: een doorgebroken speler neergehaald en een honderd procent doelpoging om zeep geholpen. Wat deed de scheidsrechter? Een lullig vrije trapje en géén rood voor de keeper. Ongelooflijk. Het werd nog ongelooflijker toen de scheids na afloop wél toegaf dat hij de keeper eraf had moeten sturen. Enkel de blunder van Benno was nog ongelooflijker dan dit alles.
De rest van de tweede helft wist HH4 eigenlijk weinig meer te creëren. Wel schoot het nog twee- of driemaal op de paal (John en Edwin, klasse), maar de rest van de aanvallen liepen eigenlijk voortdurend dood doordat de lange ballen veel te lang waren. Hatto Heim wist het dozijn supporters dat uit Hattem was meegereisd in de tweede helft niet het vermaak te bieden dat ze gewend waren. Be Quick scoorde nog de 4-1 en 5-1 en de scheids vond het kennelijk zo’n belabberde pot voetbal dat hij tien minuten te vroeg afblies. (Of was het omdat de kou langzaam in zijn oude botten trok?) De verplichte handjes werden geschud, er werden wat slokjes water uit de (natuurlijk eigen!) bidons genomen en met de koppies naar beneden droop men af naar de kleedkamer. Een warme douche spoelde bij de meeste Hatto Heimers het verdriet wel weg en vol verwachting werd uitgekeken naar de avond: dan zou immers het eerste teamuitje (wokken) plaatsvinden. Enkel Benno bleef nog wat mokken in de kleedkamer, maar daar hadden zijn teamgenoten wel begrip en respect voor: zo’n gruwelijke grabbelbal gaat je niet in de koude kleren zitten. Enkele schouderklopjes, troostende woorden en zelfs wat knuffels later zag ook hij het leven weer wat zonniger in. Ook hij was klaar voor de wok!
P.S. Voor het schrijven van dit stuk had uw reporter zichzelf de opdacht gesteld om de onfortuinlijke 1-0 in iedere alinea eventjes terug te laten komen om zodoende Benno enigszins op te naaien en wellicht te straffen voor de wel erg prominente rol die hij speelde in zijn eigen wedstrijdverslagen. U moet hierdoor niet de indruk krijgen dat HH4 ongelukkig is met hem als doelman, sterker nog, wij zijn soms blij als Nicky afwezig is.
P.P.S. Nicky we love you.
** Voor iedereen van het bestuur die meeleest: dit was een hele slechte poging jullie te stangen. Japie van Heerde speelt natúúrlijk niet omdat hij nog geen spelerspas heeft. Geloof ons alstublieft op ons woord of anders op die mooie blauwe ogen van Jan. In werkelijkheid werd Jaap Zwart gewisseld.
