De geel-blauwe oorkonde staat zichtbaar in de woonkamer. Albert uit de Bulten, kortweg Appie, is trots. Zijn verhaal bij de vereniging begon in 1966. Op de dag dat hij als negenjarig jongetje naar het huis van het bestuurslid aan de Dorpsweg fietste om zich aan te melden – in die tijd de gebruikelijke procedure. Korte tijd later stond Appie op het veld, vol trots in het geel-blauwe tenue van Hatto-Heim.
Door Willem Gunneman
Appie is een echte Hattemer, geboren in de binnenstad boven de bakkerij van zijn vader, in de luwte van de Dijkpoort. Het bakkersleven werd hem met de paplepel ingegoten. Eerst hielp hij thuis, later trok hij als volleerd bakker naar de grote bakkerij van Albert Heijn in Diemen.
Als achttienjarige mocht hij meetrainen met de selectie van het eerste elftal. De combinatie met het loodzware bakkersvak bleek echter een uitdaging. “Het kostte me simpelweg te veel energie. ’s Ochtends voor dag en dauw uit de veren, werken, trainen en spelen; het ging niet samen,” vertelt Appie. Hij verruilde de selectie voor een lager elftal, maar de club verlaten was nooit een optie.
Hatto-Heim bracht Appie niet alleen sportieve hoogtepunten, maar ook de liefde van zijn leven. “Mijn vrouw Jannet speelde in het allereerste dameselftal van de club. Ze kon een aardig balletje trappen.” De clubliefde is inmiddels een echte familietraditie geworden. Hun zoon Daniël is na een uitstapje weer helemaal terug op het oude nest en hanteert dit seizoen de vlag als grensrechter bij het eerste elftal — een rol die Appie zelf maar liefst vijftien jaar lang vervulde.
De afgelopen jaren waren voor Appie fysiek niet altijd makkelijk. Met hartproblemen en een zware nekhernia kreeg hij de nodige tegenslagen te verwerken. Juist op die momenten bleek de kracht en de betrokkenheid van de vereniging. “Spelers en trainers kwamen op bezoek, niet alleen in het ziekenhuis, maar ook thuis tijdens de revalidatie. Dat is wat Hatto-Heim geweldig maakt,” zegt hij met een twinkeling in zijn ogen. “Het is een echte vriendenclub. Als er iets is, staan ze voor je klaar.”
Vandaag de dag is Appie nog vrijwel dagelijks op het sportpark te vinden. Hij is een van de kartrekkers van het Walking Football, een groep die inmiddels uit meer dan twintig enthousiaste senioren bestaat. Maar zijn grootste glimlach bewaart hij voor de woensdagmiddag, wanneer hij de ‘mini’s’ traint. “Als die kleintjes op zaterdag het veld opkomen terwijl de Champions League-hymne uit de luidsprekers schalt, dan geniet ik met volle teugen. Dat is puur plezier. Evenals de training.”
Hoewel er onlangs officieel werd stilgestaan bij zijn jubileum, kijkt Appie alweer vooruit. De club viert dit jaar zijn negentigjarig bestaan en wat Appie betreft, staat hij er over tien jaar gewoon weer voor zijn zeventigste jubileum. Gezond blijven en lekker bezig zijn, dat is het streven. Zestig jaar geel-blauw is prachtig, maar de koek is bij deze bakker nog lang niet op.
@bron de Hattemer
