• Nadat de mist was opgetrokken van een historische avond in het Estadio Santiago de Bernabeu in Madrid en voordat de mist opkwam op het sportpark ‘t Achterveen voor de hoogmis van Hattem trapte het zesde af in Dronten voor een krakertje tegen het achtste van de ASV.

    De voorbereiding liet enigszins te wensen over, de dienstploeg gaf niet thuis en er werd net iets te laat afgereisd naar de polder. Waardoor de warming-up letterlijk en figuurlijk in het water viel. Het desolate landschap de erbarmelijk slechte weide deden de rest.

    Eigenlijk kan ik het verslag hier wel bij laten, want beter wordt het niet.


    Zoals wel vaker na een slechte voorbereiding had het zesde even de tijd nodig om op gang te komen, doorgaans hebben ze daar de tijd wel voor. Maar deze zaterdag even niet. ASVD, dat naar eigen zeggen al om tien uur op het veld stond om goed van start te gaan, vloog er gelijk op en dat zorgde direct voor enkele hachelijke momenten voor het doel van Nick.
    Met kunst en vliegwerk werd het doel nog schoongehouden. Lang zou dat echter niet duren. Twee momenten van extreem laks verdedigen zorgden binnen tien minuten voor een 2-0 achterstand.

    Het beloofde een zware middag te worden in de polder. Ondanks deze tegenslag gaven de geelblauwen niet op en bonden de strijd aan met de tegenstander, het veld, de scheids en moeder natuur (die de spelers bij vlagen geselde met slagregens en hagel). Het spel werd, voor zover mogelijk op deze grasmat, zowaar wat om aan te zien en de mogelijkheden regen zich aaneen. Helaas lukte het Ono, Jordy, Wessie, Klasie, de Buurman en Otti niet om de stand gelijk te trekken.
    En dus was er in de rust een enigszins bedrukte stemming waar te nemen in de kleedkamer.
    Zelfs de wissels hadden het moeilijk, want die waren door het ontbreken van een dugout de hele eerste helft overgeleverd aan de elementen en dat was geen pretje geweest.

    Toch hadden de mannen er nog alle vertrouwen in het tij te kunnen keren en dus werd met goede moed het strijdtoneel weer betreden.
    ASVD werd teruggedrongen en kwam er eigenlijk niet meer aan te pas. De ene na de andere aanval werd opgezet en het gevaar voor het vijandelijke doel werd steeds groter, maar de bal wilde maar niet in het netje. Een
    verwendy zat er voorlopig nog niet in voor Bobbie, die overigens de tweede helft nog wel zijn opwachting mocht maken. En geheel tegen de verwachting in, maar wel tekenend voor het gebrek aan concentratie in de hattoheimse geledingen, wist ASVD de score nog verder uit te breiden. Om onverklaarbare redenen werd ASVD een vrije bal toegekend rond de middenlijn en in plaats van even slim voor de bal te gaan staan, gingen de geelblauwen met een man of zes te staan reclameren bij de scheids. Die was de Nederlandse taal nog niet zo machtig en dus begreep hij weinig van de protesten. De tegenstander was zo slim om de vrijetrap snel te nemen en zo kon het dat Nick voor de derde keer deze middag de bal uit het net moest vissen.
    Ondanks deze domper zetten Hatto Heim nog een keer aan en wist de achterstand middels een toegekende strafschop weer te verkleinen tot twee.
    Moed verloren al verloren, dus de ruggen werden gerecht en het gas werd vol ingetrapt. ASVD stond op breken, maar hield toch stand en wist bij een spaarzame uitbraak Nick andermaal te verschalken.
    Skuurtie had alles eens overzien en was er nu wel klaar mee en maakte dit met handen en voeten duidelijk aan de scheids. Deze begreep nu wel wat er werd bedoeld en zo kwam er gelukkig vroegtijdig een einde aan deze martelgang in de polder.
    Al snel waren de mannen met de kop bij de aanstaande hoogmis op ‘t Achterveen. Vol verwachting klopte hun hart en hoewel het vlaggenschip van Hatto Heim onder aanvoering van een bij vlagen weergaloze Bram Neuteboom de buren, met name in de eerste helft, volledig van de mat speelde blijf het bij die verwachting helaas.

    Volgende week speelt het zesde thuis tegen SVI, de nummer twee van de ranglijst. Ik hoop u dan positiever te kunnen berichten, of nog beter ik hoop u dan langs de lijn te zien.