• Op de laatste zaterdag van oktober toog het zevende van Hatto Heim naar polder alwaar een uitwedstrijd in Dronten op het programma stond. Wie weleens in de polder is geweest, weet dat het daar altijd waait en regent. Tenminste, wel als het zevende daar moet ballen. Deze zaterdag was dat niet anders, dus met frisse tegenzin gingen de mannen naar het land dat eens de Zuiderzee was.

     
    Daar aangekomen troffen ze een team dat qua leeftijd in de onder 23 zou kunnen spelen. Het was weer zo’n feest dus. Alle ingrediënten waren aanwezig om er een waar spektakel van te maken. Harde wind, regen, desolaat sportpark met een kleiveld en een tegenstander van gemiddeld 20 jaar oud. Je hebt van die dagen dat het maar niet op kan.
    Vanwege een midweekse transferwindow waarin het zevende de portemonnee had getrokken was het zo dat het zevende zowaar wat jong elan in het veld kon brengen.
    Stefan v Erven en Thijmen Witteveen maakten hun debuut tussen de grote mannen en deden dat met verve. Hier gaat iedereen nog veel plezier aan beleven.
     
    Nadat het papierwerk was geregeld werd afgetrapt voor de eerste helft. Het zevende ging furieus van start en zocht via de flanken (Stefan en Thijmen) direct de aanval. Aan alles was duidelijk dat ASVD hier niet op had gerekend en had gedacht een makkelijke middag te hebben tegen de oldtimers. Niets was minder waar. Zeker niet toen na een kwartier spelen een vrije bal van Vlo door Ono vakkundig buiten bereik van de keeper in de lange hoek werd gekopt. Dat was een mooie opsteker op een qua weer waardeloze voormiddag. 
    Dacht het zevende dat het al flink waaide in de polder, na deze treffer begon het pas echt te stormen op het veld.
    De polderjochies gingen volle bak op de aanval spelen en daar hadden de geelblauwen hun handen vol aan. Met name vanwege de snelheid van de gastheren, voetballend was het allemaal prima te doen. Meer blaffen dan bijten, zeg maar.
     
    Het was alle hens aan dek voor de Hattemers. Ik n dat ging prima, toch zag gelegenheidsback Buurman het op een gegeven moment niet meer zitten, zijn directe tegenstander was zo snel dat zelfs Usain Bolt er nog van zou gaan zweten. Het leek hem dus verstandig om zijn plekkie in het veld af te staan aan Martin. Een dapper besluit van de Buurman.
    Vanaf de goal van Ono was er één man die zijn stempel op de wedstrijd drukte. En gelukkig speelde die aan de kant van de geelblauwen. Bassie was de man waarover de kranten op maandag vol zullen staan. Bassie was bij afwezigheid van Henkie en Merchandiser gebombardeerd tot Torhüter. Ik n hij deed dat zo goed en fraai dat de tegenstander niet eens in de gaten had dat hij van nature geen keeper is. Aan de andere kan, misschien is hij dat ook wel, maar heeft hij dat zelf nooit in gezien.
    Enfin, hij kweet zich meer dan goed van zijn taak.
    Hij zag de ene na de andere aanval op zich af komen en hoewel het team met man en macht probeerde om deze bij het doel vandaan te houden, kwamen er af en toe toch ballen op doel.
    Na een half uur spelen kreeg hij het voor elkaar om zelfs de tijd enkele seconden stil te zetten. Er ging een bal richting de kruising en de gastheren gooiden de armen al in de lucht om te juichen voor een treffer. Maar zij hadden niet gerekend met Bassie. Hij zette af en zweefde, en zweefde, en zweefde tot hij met zijn mooie felgele handschoenen bij de hoek was aangekomen. En daar tikte hij op katachtige wijze, zoals de Zwarte Panter dat vroeger altijd deed, de bal vakkundig weg van de kruising over de achterlijn. Alle aanwezigen knepen zichzelf in de arm en stonden met open mond te kijken naar dit tafereel dat door Van Gogh op
    Een canvasdoek zou kunnen zijn gezet. Navraag bij de man in het middelpunt leerde zelfs dat hij enkele tellen het gevoel van gewichtloosheid mocht ervaren.
    Deze meer dan knappe redding gaf de Hattemers extra moed om te blijven strijden om de voorsprong te behouden en zelfs uit te breiden.
    De polderjochies echter, gooiden er nog een schepje bovenop en bleken over nog meer aanvalslust te beschikken dan ze al ten toon hadden gespreid.
     
    Het collectief uit Hattem slaagde er uitstekend in om de aanvalsdrift van de gastheren in toom te houden en de enkele keer dat ze er wel doorkwamen vloog Bassie weer naar de hoek om zijn doel schoon te houden. Aanvallend lukte het de geelblauwen maar mondjesmaat om nog gevaarlijk te worden.
    De geleverde strijd leverde in ieder geval een voorsprong op voor bij de thee. Dat bracht even een welkome afleiding in het oog van de storm.
     
    Maar nadat de prima fluitende scheidsrechter de tweede helft in gang had gefloten, trok de storm aan naar orkaankracht. Voor het zevende resteerde weinig meer dan het vrouwen en kinderen eerst principe van de plank te trekken. Mooi was het niet om naar te kijken, maar effectief wel. Aan de andere kant, als je iets dieper op de materie in gaat, kan een goede verdedigende actie ook mooi zijn om naar te kijken. JP, Broens, Martin en Paulus kweten zich keer op keer keurig van hun taak en ook op de midden werd door Klasie, Vlo en Kolkie geknokt voor elke meter. En voorin probeerden Ono, Stefan en Thijmen iedere keer dat zij de bal kregen er een slaatje uit te slaan en zo tegen de verhouding in een doelpuntje mee te pikken.
     
    De jonge gastheren werden wat ongedurig en ging dat op een gegeven moment afreageren op de scheidsrechter en de geelblauwen. Die zich daar verder weinig van aan trokken. En nadat zowel de scheidsrechter als interim Capitano Paulus even letterlijk een figuurlijk een lijn hadden getrokken, kwamen de polderjochies weer wat tot bedaren.
    Niet wat aanvalsdrift betreft helaas. De ene na de andere aanvalsgolf daalde neer op de zestienmeter van het zevende en de ene na de andere werd met veel kunst en vliegwerk afgeslagen of door Bassie op ongekende wijze uit het doel geranseld. Op een gegeven moment was Bassie zo gegroeid van zijn eigen kunnen, dat het wel leek of er een keeper van twee meter twintig op het doel stond.
    De gastheren werden er moedeloos van. En net op het moment dat iedereen dacht dat Bassie zijn doel schoon zou houden deze middag plofte er ineens toch een bal in het net. Een vreselijke scrimmage van dertig seconden voor het doel van de maestro belandde op het hoofd van een polderjochie en die knikte hem zeer beheerst in het net.
    Dat was een kleine smet op het blazoen van de geelblauwen, maar tijd om daarover te rouwen was er niet. De gastheren gingen geestdriftig op zoek naar de overwinning. Hatto Heim ging stoïcijns verder met collectief verdedigen en op zoek naar licht aan het einde van de tunnel. Een aantal keren leek dat op te doeken, maar het doofde steeds net te vroeg om er een goed gevoel aan over te houden.
    Suikert werd nog ingebracht om nog wat extra voetbal binnen de lijnen te krijgen, maar ook hij zag zichzelf te vaak gedwongen in de rol van verdedigende middenvelder komen en kon zijn gebruikelijke aanvalskunsten helaas onvoldoende ten tonele brengen.
     
    En net toen iedereen er wel over uit was dat één punt voor het zevende wel verdiend was vanwege de verzette bergen werk, sloeg het noodlot alsnog toe. Een laatste aanval over links kon niet vroegtijdig in de kiem gesmoord worden en werd snoeihard voorlangs geschoten. Paulus had hier al het oog in en had al geanticipeerd door op te duiken bij de eerste paal. Helaas lukte het hem niet om de bal te blokken, sterker nog. Doordat hij hem niet goed kon verwerken vanwege de snelheid van de bal en zijn beperkte technische vermogen, zag hij de bal van zijn linker hak snoeihard langs Bassie in het doel ketsen. Beiden stortten met bedroefd gemoed ter aarde. Tot dit moment hadden ze alles meer dan naar behoren gedaan, maar nu deed de ene vriend de andere pijn. Ook dat hoort erbij helaas.
    In extremis kreeg Hatto Heim nog een corner waarvoor de voltallige Hattemse luchtmacht (inclusief Bassie) naar voren toog om toch nog loon naar werken te krijgen. Dat leek nog bijna te lukken, maar de bal werd nog net over de achterlijn gewerkt door een polderjochie en de scheidsrechter was helaas niet van zins om het zevende nog een corner te schenken en blies af voor het einde van de wedstrijd.
    Een triest einde wel te verstaan. Het zevende had zich meer dan kranig geweerd tegen de polderstorm en had op basis daarvan meer verdiend. Maar kreeg helaas geen loon naar werken.
    De derde helft verliep er niet minder om overigens. 
     
    Volgende week heeft Gradus het zevende verrast met een wedstrijd in de namiddag. Om 16.00 uur trappen de mannen af tegen Go Ahead Kampen 7, spektakel verzekerd. Dus kom gerust kijken.