• Op een ijskoude zaterdagmorgen traden we 08.30 aan tegen het beste team uit de competitie Berkum JO-14-1. Zou na twee nederlagen (een in de competitie en een in de beker) driemaal scheepsrecht zijn? Het team sprak voor aanvang van de ‘wedstrijd om het kampioenschap’ en die hebben ze er ook van gemaakt.

    Het begin was uitstekend. Er werd van achteruit goed opgebouwd en Berkum kreeg geen gelegenheid om in zijn spel te komen. Na een minuut of tien scoorde Benjamin na een assist van Djarano de 0-1. Berkum begon hierna wat aan te dringen, maar de verdediging bestaande uit Jente, Viggo, Stijn en Rick stond pal. Toch moesten we enige tijd later de op dat moment wel verdiende 1-1 slikken. Net voor rust had Berkum nog een goede kans maar een schot ging via de lat over. Ruststand 1-1.

    Na rust was het spel in evenwicht. En weer kwamen wij op voorsprong. Benjamin werd vrijgespeeld en scoorde beheerst de 1-2.  Berkum kreeg nauwelijks kansen. Het middenveld bestaande uit Rens, Tom H. en Djarano liep zich de longen uit het lijf om de aanvoer naar de spitsen van Berkum te voorkomen. Het was jammer dat halverwege de tweede helft Tom H. - die veel duels op het middenveld van de nummer 10 van Berkum won - het veld moest verlaten nadat hij een bal hard tegen zijn hoofd had gekregen. Berkum kreeg nu meer grip op het middenveld en de druk op ons doel nam toe. Een schot van de linksbuiten van Berkum ging over Jip – die tegen de laagstaande zon inkeek – in het doel: 2-2. Het team gaf absoluut niet op, al sloot de verdediging door enkele wisselingen achterin niet meer goed aan. Het veld werd daardoor steeds ‘langer’. En toen kwam de waarschijnlijk beslissende minuut. Eerst kapte Benjamin zichzelf mooi vrij, maar hij schoot vervolgens iets te gehaast hard en hoog naast. En vrij snel daarna had Jesse van der Ree de grootste kans van de wedstrijd. Hij creëerde de kans zelf, maar schoot de bal voor open doel helaas naast. Elnathan en Erik hadden het niet meer. En dan geldt de ‘wet van het voetbal’: als je zelf je kansen niet benut, krijg je hem tegen. En dat is precies wat gebeurde. Het was weer een afstandsschot dat Jip vanwege de laagstaande zon niet kon pareren: 3-2. En ook nu gaf het team niet op. Het probeerde nog de gelijkmaker te scoren, maar het mocht niet zo zijn. De vreugde bij Berkum (dat vanwege een dispensatiespeler geen hoofdklasse mag spelen) en de teleurstelling bij ons waren na afloop groot. Die teleurstelling was vanwege het vertoonde spel begrijpelijk. Het team had meer verdiend. Maar voor de schaarse toeschouwers voelde de nederlaag toch als een mentale overwinning. We waren vandaag in een zeer sportieve wedstrijd minimaal gelijkwaardig aan de kampioen. En al zijn we zelf geen kampioen geworden, we zijn deze seizoenshelft – dankzij de technische staf - wel beter geworden 

  • Foto's : Elnathan van Dijk