• Mogelijk heeft u de laatste weken al wel gedacht; “hoe zit dat toch met het zesde”, “ze mogen weer ballen, maar we horen maar niks”.

    Tja, het zit zo. Uw verslaggever stond een beetje in dubio wat te doen. Aan de ene kant stonden de mannen te springen om weer het veld op te gaan om weer lekker een balletje te trappen. Maar aan de andere kant, wat valt er te melden over een paar ‘oudere’ mannen die een potje vier tegen vier spelen.

    Uiteindelijk heeft een niet nader te noemen, maar zeer belangrijke man binnen de club, de knoop voor uw verslaggever doorgehakt met de woorden. “De club kan de zomervakantie niet in zonder een laatste schrijven van het zesde”. Nou daar ben je dan lekker mee. Dus toch de griffel nog maar weer afgestoft, in de inkt gedoopt en het perkament getart.

    De mannen van het zesde zijn naar omstandigheden goed uit de Covid-19 sluiting gekomen. De één had wat beter voor het lijf, de leden en conditie gezorgd dan de ander. Maar één ding hadden ze gemeen. De honger naar de bal was niet te stillen. Vandaar dat bij de eerste de beste mogelijkheid ruim 8 van de 18 (op papier) spelers het veld op stormden om de belangrijkste bijzaak des levens in de praktijk te brengen. Enigszins onwennig werd heel voorzichtig begonnen aan een warming-up, de spelers hadden duidelijk geleerd van de eerste Covid-19 sluiting. De spieren werden zorgvuldig en vakkundig onderworpen aan alles wat nodig was om ze soepel , warm en gangbaar te krijgen. Na een klein uurtje kon dan eindelijk worden afgetrapt voor een klein partijtje. Toen de bal eenmaal rolde was van enige voorzichtigheid geen sprake meer. De drang om te winnen nam direct alweer de macht over.

    De hele kast met trucs werd weer leeggehaald. Uiteindelijk bleek de teamindeling, die een zekere Sjef penseel (lees: Bassie) had gemaakt, zowel op papier als in de praktijk niet helemaal in verhouding te zijn. Dit tot tevredenheid van Bassie uiteraard. Maar dat mocht de pret niet drukken, want de mannen mochten weer en genoten daarvan met volle teugen. Helaas viel ook al weer de eerste (lichte) blessure te betreuren. Die kleine Vlo zette net even iets te fors aan om Bassie de weg te blokkeren en kreeg toen direct een belletje van een onwillige spier in zijn kuit. Afgezien van deze domper was het heerlijk om weer op het veld te staan.

    Ik zal u een inkijkje in de kleedkamer besparen, maar ook daar was na enige voorzichtige schreden voor aanvang van de training de oude situatie al snel weer hersteld. De tranen biggelden weer over de wangen en een ieder kende al snel weer zijn eigen plek in het team.

    Na afloop werd onder het genot van een klein drankje de eerste sessie geëvalueerd en werd er uiteraard ook stil gestaan bij de forse aderlating die het team moet slikken. “Waar gehakt wordt vallen spaanders”, zo luidt het gezegde. Covid-19 heeft erin gehakt en heeft de Plisie nieuwe inzichten gebracht in de besteding van zijn tijd. Helaas is daarin geen plaats meer voor het zesde en zal het zesde vanaf nu verder moeten zonder hem.

    Wij zullen zijn onuitputtelijke inzet, zijn spijkerharde (maar (meestal) faire) tackels, zijn bulderende lach en zijn wonderschone doelpunten verschrikkelijk gaan missen. De Plisie scoorde niet vaak, maar als hij scoorde dingde hij steevast mee voor doelpunt van het jaar. Eenvoudige intikkers daar deed de Plisie niet aan. Om de doelpunten van de Plisie te beschrijven kwam uw verslaggever regelmatig superlatieven tekort. Zelfs het ‘Superlatievenwoordenboek’ bracht vaak maar ternauwernood uitsluitsel. Legendarisch is de hattrick die hij maakte uit bij BeQuick. Het is dat het doel niet drie kruisingen had, anders had hij ze alle drie in een afzonderlijke kruising geschoten. De keeper van BeQuick schijnt er nog steeds weleens badend in het zweet van wakker te worden ’s nachts.

    Helaas moeten we afscheid nemen van deze held en zal het voorgoed anders zijn zonder hem. Maar wij zijn dankbaar voor de vele mooie en memorabele momenten die we met en dankzij hem hebben mogen beleven. Hij heeft voor altijd een plekje verworven in onze “Gang der Roem”. Via deze weg bedanken wij de Plisie met een brok in de keel en de tranen in de ogen hier nogmaals voor!! We hopen af en toe nog een glimp van hem te zien langs de lijn. Het ga je goed Plisie!!

    U zult begrijpen dat deze forse aderlating de nodige sporen heeft nagelaten binnen de selectie. Het zorgde er zelfs voor dat de recuperatietijd wat langer was dan te doen gebruikelijk. Zo kwam het dat er niet op de donderdag maar op een zaterdag een tweede bijeenkomst werd gepland voor een partijtje.

    Het was duidelijk dat het versoepelen van de Covid-19 beperkingen bij steeds meer spelers was doorgedrongen, dus het aantal aanwezigen ging met een flink percentage omhoog van 8 naar 10. De sfeer en het weer waren opperbest. Het fanatisme droop er vanaf. Henkie ging zoals te doen gebruikelijk voorop in de strijd en omdat het zo lekker liep werd besloten om een potje tot de tien te doen. Dat hebben de mannen geweten. Na een uur spelen stond er 9-9 op het scorebord en begon de hitte en de strijd zijn tol te eisen, behalve bij Kolkie en Bobbie (die zijn zo vreselijk fit dat zij wel twee uur plankgas kunnen geven).

    Toch zorgde de wil om te winnen ervoor dat door elke speler elke vorm van energie uit de laatste vezel van het lijf werd geperst. Even leek het erop dat het beste team die middag toch zou krijgen waar het recht op had. De hele partij gespeeld met dominant, aanvallend en zeer vermakelijk voetbal, maar helaas te vaak in een laffe counter gelopen van Bassie en consorten. Paulus werd op magistrale wijze weggestoken door Eitje en zette nog één keer alles op alles. Hij stormde met grote passen af op het vijandelijke doel. Bassie en Klasie (en JP op gepaste afstand), tot de tanden toe bewapend, in zijn kielzog joegen hem net iets te ver naar buiten. De bal toucheerde een polletje en Paulus schoot de bal (met alle technische bagage die hij heeft verzameld in 36 jaar voetballen) net aan de verkeerde kant van de paal. Kans verkeken, weg roem van de dag.

    In de daarop volgende counter was het Bassie die dwars door de porselein kast ging en op onnavolgbare wijze, zoals alleen hij dat kan, de winnende treffer binnen tikte. Alle aanwezigen waren blij met deze onterechte goal, want het verlangen naar de douche en het terras was groot. Onder het genot van een koele versnapering kwamen de mannen bij van een heerlijk maar pittig potje voetbal.

    En afgelopen donderdag was dan alweer de derde training een feit. Dit keer een combi met een aantal mannen van het vierde.

    Die hadden niet voldoende spelers beschikbaar en de mannen van het zesde zijn de beroerdsten niet zoals u weet. Het werd nog een pittig potje, want de eer van de avond stond op het spel. Rakker en co schoten uit het startblok en zelfs Jan L. ging volle bak mee in de vaart der volkeren. Zij dachten wel even een walk over te doen, maar hadden niet gerekend met de leidinggevende capaciteiten van Henkie. Dus binnen de kortste keren trokken de mannen van het zesde, aan de hand genomen door Suiker en Wilfried, de stand weer in evenwicht. De ene aanval nog mooier dan de ander. Alleen Bobbie had wat moeite om aan te haken. Maar daar kon hij niet alles aan doen, want hij had de werkschoenen nog aan. Te weinig tijd na zijn dienst om de juiste kicksen aan te trekken. Er moest nog wel een Verwendy aan te pas komen om zijn gemoed weer in de juiste stand te brengen.

    Uiteindelijk trokken de jochies van het vierde toch aan het langste eind en konden de mannen na een enerverend potje het terras worden opgezocht.

    De griffel was wat roestig en het perkament wat stroef, maar gelukkig heb ik toch wat woorden kunnen richten tot jullie. ik hoop dat het vertrouwen van die zeer belangrijke man binnen de club niet beschaamd is met dit stukje proza.

    Tot slot stellen wij jullie nog in kennis van het volgende. Vanaf heden wordt de voorbereiding op het nieuwe seizoen ingezet en zal het zesde verder gaan als het zevende. De Capitano is tegenwoordig zo makkelijk als wat. “What’s in a name” zei hij tegen zijn strijders. En gelijk heeft ie!

    Rest ons niet jullie een fantastische zomer te wensen. Geniet ervan en tot het volgende seizoen, hopelijk beleven we dan weer de nodige dingen die we aan het papier kunnen toevertrouwen.