• Op de kortste dag van het jaar moest het zesde aantreden tegen het vijfde team van Nieuwleusen.
    Voor het zesde was dit, ondanks voor de meesten al 35 jaar plus voetbal ervaring, een primeur eerste klas. Of het nou uit de koker kwam van de KNVB, of van de tegenstander dat bleef in het midden. Maar in plaats van lekker met het gezin bij de kerstboom zitten, moest afgereisd worden naar Nieuwleusen.
    De KNVB’s wil is wet en dus gingen de heren braaf in de auto naar het noorden.
     
    Op voorhand zou je denken aan een kraker, want de tegenstander stond op een degelijke derde plaats en Hatto Heim had zich de laatste weken opgewerkt naar plaats vier. 
    Maar wie de geschiedenis van Hatto Heim kent weet dat de mannen in het geel en blauw het altijd lastig hebben in Nieuweleusen. Het sportpark is gelegen in een nieuwbouwwijk en zeker bij het weertype van deze middag is het voor de Hattemers een desolate omgeving dat weinig inspiratie oproept. 12 jaar geleden verspeelde het vlaggenschip op ongelukkige wijze (schwalbe van één van de spitsen) de 1e periode titel dankzij een onterecht toegekende strafschop. Uiteindelijk zorgde dat wel voor het extra vuur om kampioen te worden en dus was het spelen daar toen misschien wel een zegen.
     
    Maar goed, als je het Achterveen gewend bent dan is dit sportpark wel één en al treurnis. Al moet gezegd worden dat de nieuwe kantine er fantastisch uitziet en zeker ook geriefelijk warm was. Het had dus heel wat voeten in de aarde om het zesde naar buiten te krijgen, waar de tegenstander, uiteraard weer gemiddelde leeftijd 19, al lang en breed op het hoofdveld stond. Genoten de Hattoheimers achter het glas nog van een heerlijk bakkie troost.
    Probeer dan maar eens de motivatie te vinden, zeker diep in december als de halve selectie van kerstborrels of oliebollentrainingen aan elkaar hangt.
    Maar Otti zou Otti niet zijn als hij daar niet iets op gevonden zou hebben.
    Il Gran Capitano sommeerde de mannen richting kleedkamer, want er waren belangrijke zaken te bespreken.
     
    Zo kende de mannne Otti niet, dus in mum van tijd zaten de mannen braaf in de kleedkamer.
    Il Gran Capitano begon met te melden dat het water de club aan de lippen stond(valt allemaal wel mee, maar is mooie tekst uit de serie ‘Toen was geluk heel gewoon!’) en dat de voltallige selectie aanwezig dient te zijn bij de nieuwjaarsreceptie. De kerels keken elkaar wat verdwaasd aan, want Ottie wist toch ook wel dat die datum al vanaf het begin van het seizoen met dikke letters in de verschillende agenda’s stond.
    Nee, er moest meer aan de hand zijn.
    En de Capitano zou de Capitano niet zijn als hij inderdaad de spanning niet zou opbouwen.
     
    Na deze huishoudelijke mededeling kwam het hoge woord eruit. Il Gran Capitano en zijn Marion zijn in verwachting van Il piccolo Capitano. Hoe treffender kun je het hebben in deze dagen voor kerst. De toekomst van het vlaggenschip lijkt daarmee wel veilig gesteld.
    Meer inspiratie hadden de geelblauwen niet nodig. En dus was het vanaf het eerste fluitsignaal slechts één ploeg dat de klok sloeg.
    Hatto Heim speelde frivool en gedecideerd en al snel volgden de kansen zich in rap tempo op.
    De jochies in oranje wisten niet waar ze het zoeken moesten en liepen compleet achter de feiten aan. Al snel begon de eerste Nieuwleusenaar te roepen om zijn moeder en dat bleef de hele wedstrijd eigenlijk zo door gaan. Ergens was dat al een goede eerste test voor Otti, want deze middag was hij omringd door baby’s in het oranje.
    Otti keek zijn ogen uit, maar kweet zich prima van zijn toekomstige taak als vader. Alleen kalmte kan ons redden was zijn motto, zoals dat eigenlijk het motto is van alle vaders. Niet verder vertellen aub, want dat hoeven ze thuis niet te weten.
     
    Binnen de kortste keren werden de eerste kansen gecreëerd, maar de diverse kerstborrels ijlden nog wat na (nee dit keer worden geen namen genoemd) en dus werden die vakkundig om zeep geholpen.
    Toch kon de treffer voor de geelblauwen niet uit blijven. En na de zoveelste vloeiende aanval was het de Buurman die de bal vol passie in de touwen joeg.
    Hierna was het wachten op een tweede treffer, maar helaas werd één onachtzaam moment keihard afgestraft door de tegenstander. De rechtsbuiten van Nieuwleusen, vroeger waarschijnlijk een huilbaby geweest want hij zeurde om iedere scheet die hem dwars zat, had zijn coup afgestemd op de kleur van zijn shirt, vrij inventief voor de reserve vijfde klasse, daar verwacht je dat niet meer zo gauw, kwam goed door en legde de bal keurig klaar voor zijn  mede speler. Die liet oom in spe merchandiser kansloos en dus stond het totaal onverwacht 1-1 in plaats van 0-3.
    Het zesde ging hierna door waar het gebleven was en creëerde kans op kans. Helaas lukte het niet om voldoende afstand te nemen voor rust.
     
    De tweede helft was van een zelfde laken een pak, al was het zesde wel iets minder alert en zetten de gastheren een iets beter beentje voor dan in de eerste helft. Toch was het wederom het zesde dat op voorsprong kwam. Paulus kwam op rechts door, Bassie had ff rust genomen, en wist met een prima voorzet Klasie te bereiken. Deze vredestichter pur sang wist net voldoende oorlog te maken om Tom Ansmink (noem hem mini Buurman) in staat te stellen om de bal op de pantoffel te nemen. Dit deed hij zo afschuwelijk hard, dat van de week vanuit Dubai een speciaal gediplomeerde lasser moet worden ingevlogen om de triangel weer vast aan het doel te lassen. Likkebaardend stonden de geelblauwen toe te kijken naar zoveel schoonheid.
    Dit was het hoogtepunt van de wedstrijd en alles wat hierna kwam viel in het niet.
    Een benutte strafschop van Wessie, die overigens verrassend veel ballen kreeg op links, en een vreselijk, vanwege vermeend buitenspel (wat het opzeker niet was), onaardig afgevlagd doelpunt van Klasie en drie niet heel handig weggeven doelpunten van Nieuwleusen verder zette uiteindelijk een hele naar en onterecht voelend 4-3 op het scorebord. Behoorlijk gespeeld en te weinig gekregen, nou ja genomen eigenlijk, zo gaat dat soms. Maar het kon nog veel erger, want bij de tegenstander stond een jongmens in het veld dat deze week net een nieuwe hand had gekregen. Daarmee schreeuwde hij veelvuldig en ongeremd om aandacht. En wie zou dat niet doen in zo’n situatie, het zal je maar gebeuren op die leeftijd. Hem wacht ongetwijfeld een hartelijk onthaal op te Achterveen als het zover is. Zo’n jochie wil je toch door zo een moeilijke tijd heen helpen. Zo zijn de mannen van het zesde dan ook wel weer.
     
    Nu is het dan eindelijk tijd voor winterstop na een moeizame eerste seizoenshelft, maar de krokussen lonken alweer en zoals u weet moet met de lente op komst het beste nog komen. 
    Wij doen ons best en u gaat het lezen.
     
    Wij wensen u gezegende feestdagen en alle goeds voor 2020! Wij zijn in blijde verwachting van Il piccolo Capitano en hopen u te zien op de nieuwjaarsreceptie, waar we de omzet weer een flinke boost zullen geven.