• We schrijven 10 oktober 2020, een typische zaterdagmiddag in de buik van de herfst. De regen komt met bakken tegelijk uit de hemel en de wind blaast af en toe een partijtje mee. Het is in deze omstandigheden dat een stel eensgezinde mannen in een aantal bolides is gekropen om een lekker potje te ballen.
    Dit keer vormde Hasselt, pittoresk Hanzestadje aan het Zwartewater, het decor voor het strijdtoneel.
     
    De voorbereiding was zoals de laatste weken. Otti en Paulus zaten alweer op woensdag met de handen in het haar, al was dat voor Otti wat makkelijker te doen dan voor die lange. Maar dat terzijde.
    In plaats van dat de wens van deze kornuiten uitkwam, namelijk een aanzienlijke afname van de bezetting van de ziekenboeg. Zagen zij op het Dashboard een flinke toename van de b-waarde en dus begonnen alle alarm bellen te rinkelen. Een verdubbeling van het aantal patiënten, binnen een week tijd. Dan slaat de schrik wel even flink toe kan ik u melden.
     
    Gelukkig hebben de senioren teams korte lijntjes en kon her en der weer een speler geleend worden.
    Arwin, Joran de YouTuber en Andy v E waren wel bereid om mee te doen.
    Gevolg was wel dat de opstelling nog heel wat hoofdbrekens kostte voor Otti.
    Bassie kwam hier op vrijdag achter en stak hem de helpende hand toe. Kacheltje aan, sigaartje in de mond, klein versnaperingetje (dubbele verkleining, ik hou ervan) in de aanslag en binnen vijf minuten klapte hij de opstelling in de appgroep.
    Er kwam niet of nauwelijks commentaar, dus zo moest het geschieden.
     
    Paulus vond zich hierdoor ineens terug in de punt van de aanval, maar een opmerkelijke zet. Al had oud trainer Drankie Fekker hem daar ook al eens een tijdje gepositioneerd, zij het met wisselende succes.
    Het was gisteren een gevalletje van hij worstelde en kwam boven.
     
    Het zesde startte niet onaardig en probeerde ondanks de vreemde snuiter voorin en het dramatische veld (het veld schijnt ook dienst te doen als overloop van de riolering als er teveel regen valt, zoals gisteren dus). De geelblauwen probeerden het balletje rond te laten gaan en dat lukte soms vrij aardig. Olympia had een jonge ploeg met wel wat voetballende kwaliteiten in de gelederen. Ze waren snel en behendig, eigenlijk precies het tegenovergestelde van van het zesde.
    Dat leidde al snel tot een fikse domper. Het eerste de beste onnodige balverlies binnen Hattemse gelederen werd keihard afgestraft door de gastheren. Een razendsnelle counter leverde al na vijf minuten een achterstand op.
     
    Hatto Heim ging hierna onverstoorbaar verder met voetballen, al bleek het nog best lastig om de bal lekker rond te laten gaan. Het lukte amper om kansen te creëren. Joran de YouTuber kwam een paar keer goed door op rechts, maar vond steeds een verdediger op zijn weg als hij wilde schieten of een voorzet wilde geven. Toch was hij nog een keer dichtbij een doelpunt, maar de bal viel net aan de verkeerde kant van de tweede paal. Op de andere flank stond Arwin geposteerd, ook hij deed er alles aan om via de zijkant door te komen en gevaarlijk te worden en combineerde lekker mee met de ploeg.
    Olympia maakte het de mannen van het zesde ook niet makkelijk, ze zaten er steeds kort op en deelden af en toe een tikkie uit als het nodig was. Zo kwamen de geelblauwen nooit echt lekker in het spel.
     
    Na zo’n twintig minuten kreeg Hatto Heim een vrije bal op een aardige plek. De luchtmacht positioneerde zich op de rand van de zestien met de intentie om vanuit de lucht toe te slaan.
    Helaas belandde de afgeslagen bal na een zeer snelle counter in het andere doel.
    Alle aanwezige Hattoheimers zagen duidelijk dat de supersnelle counter werd afgerond in buitenspelpositie. Maar net de Hattoheimer die bevoegd was om daar iets mee te doen, de grensrechter (JP in dit geval) kon de aanvallers niet bijbenen en had dit dus niet kunnen waarnemen. 2-0, dag zag er weer niet erg rooskleurig uit voor het zesde.
    En het werd nog erger.
    Vijf minuten voor rust vond er een schermutseling plaats in de zestien van Hatto Heim. Na het nodige duw en trekwerk van beide kanten werd Bobbie bestraft voor oneerbaar gedrag. Hij zou zijn tegenstander naar de grond geduwd hebben. Zijn pleidooi dat er toch eerst een overtreding op hem gemaakt werd, vond geen gehoor bij de rechter-commissaris van dienst en dus belandde de bal op de stip en uiteindelijk achter Merchandiser.
     
    Zo stond er bij rust alweer een schier onoverbrugbare achterstand op het bord. Maar het zesde liet de koppies niet hangen uiteraard en gingen met goede moed het veld weer in.
    Andy v E (die uitstekend meedraaide op het middenveld en de voorwaartsen van de nodige aanvoer voorzag) vond het wel mooi geweest en gaf de pijp aan Kolkie. 
     
    Na rust was het spel van het zesde wel wat beter en werd er ook iets meer gecreëerd. Toch kreeg het zesde vlak na rust nog twee dompers te verwerken. Volgens de Buurman kon JP het bij één counter weer niet aanlopen en mistte hij dus weer een buitenspelsituatie. Dat kwam JP toch even op een lichte reprimande te staan, de Buurman is niet altijd makkelijk.
    De Buurman besloot gelijk maar in te grijpen. Paulus werd bedankt voor bewezen diensten, hij had gedaan wat hij kon, maar is nog lang geen Ono.
    Bassie schoof door naar de punt van de aanval en Skuurtie zou de honneurs centraal achterin verder voor zijn rekening nemen.
     
    Door de vechtlust van Bassie en de makkelijke trap van Skuurtie ontstond er ondanks de grote achterstand toch nieuw elan binnen de lijnen.
    De geelblauwen kwamen zowaar weer wat meer in het spel en creëerden ook wat mogelijkheden om te scoren.
    Toch konden de armen pas ten hemel geheven werden na de laatste inbreng van de Buurman deze middag.
    Hij bracht JP binnen de lijnen met de eenvoudige opdracht, “Als je scoort heb je je misser aan de vlag weer rechtgezet.”
    Dat klonk JP als muziek in de oren, want hij zat er toch best wel mee.
     
    En zo geschiedde. Nog geen twee minuten in het veld of het was al raak. Een voorzet van Martin belandde bij de tweede paal en als een volleerd doelpuntenmaker zette JP zijn voorhoofd tegen de bal. Deze verdween keurig diagonaal in het net.
    De gedachten gingen al snel terug naar het doelpunt dat Ruud Gullit maakte in de finale van het gewonnen EK in 1988. De kopbal was van een perfectie dat een enkeling een traantje moest wegpinken van het aanschouwen van zoveel schoonheid.
    De ‘eer’, zijn ‘eer’ was gered.
     
    Zelfs de gastheren waren erg onder de indruk, want zij waren het voor een kleine periode even kwijt.
    Zo kwam het dat er zelfs een tweede doelpunt in het boekje van de prima leidende scheidsrechter belandde. Een strakke bal van Skuurtie penetratie het vijandelijke strafschopgebied en die bal had Eitje wel in de smiezen en met een katachtige sliding wist hij de 5-2 aan te tekenen.
    Zou het dan toch gebeuren? Het wonder van de Hanze?
    Uh nee helaas, een minuut of vijf na de tweede van de Hattoheimers kon merchandiser alweer achter het net vissen. Had hij zijn schepnet toch niet voor niets achterin de auto liggen.
     
    De wedstrijd was gespeeld, maar nog niet afgelopen en dus deed Skuurtie andermaal een duit in het zakje. Ditmaal stond hij zelf aan het eindschot en zo werd het een 6-3 nederlaag. Maar wel eentje met perspectief.
     
    Het was al een tijd geleden dat er drie keer gescoord was door het zesde. Ja, je moet ergens hoop uit Putten. Want hoop doet leven.
     
    We blijven onze gemankeerden goed verzorgen in de hoop dat ze snel weer kunnen aansluiten.
     
    Volgende week speelt het zesde thuis tegen SVI 4. Wij gaan het beleven en u lezen, tenzij ome Mark Rutte nog een konijn uit de hoge hoed tovert natuurlijk.
    .