s.v. Hatto Heim 6 - v.v Oene 5

Op Stille zaterdag mochten de mannen van het zesde aantreden tegen het vijfde elftal van Oene.
Deze wedstrijd had nogal wat voeten in de aarde. Al weken was Kolkie bezig om een passende tijd te vinden waarop deze gespeeld kon worden. In eerste instantie stond de wedstrijd gepland in de winterkou van januari, u weet wel; toen het zo ijzig koud was en de nodige witte vlokken neer dwarrelden. Dat zagen de heren natuurlijk niet zo zitten, omdat zij mooi weer voetballers zijn en wel voorzagen dat er weinig publiek op langs de lijn zou zitten en de aandacht voor hun spel niet echt optimaal zou zijn. Uiteindelijk blijven de mannen van het zesde toch echte ras entertainers en entertainen kan alleen voor publiek.
Dus zocht destijds Steef B. contact met Oene om een nieuwe afspraak te maken. Na veel vijven en zessen werd de wedstrijd vastgesteld op Stille zaterdag om 12 uur, ook al was dit voor Oene een lastige tijd.

Kolkie keek aan het begin van de week eens in Spond en zag dat er nog bijzonder weinig spelers waren aangemeld, maar lopende de week en na een waar charme offensief had hij uiteindelijk toch een volwaardige selectie op papier staan. Kolkie dacht opgelucht adem te kunnen halen, ware het niet dat enkele individuen van het zesde roet in zijn eten dreigden te gooien. Zij zijn gewend dat de wedstrijden om 15.00 uur aanvangen, dus zij kwamen schromelijk te laat. Hierdoor kon Kolkie zijn hele aanvalsplan in de kliko gooien.

Gelukkig waren Eitje en Van Weeghel al wel mooi op tijd aanwezig en die hielpen Kolkie uit de brand met het maken van een nieuwe opstelling.

Björn K. had de poppetjes geteld, de netten en vlaggen gecontroleerd en blies de hoofdact van de middag in gang.
Het massaal aanwezige publiek ging er maar eens goed voor staan en zitten, heerlijk genietend van een fijn lentezonnetje.

Het zesde schoot uit de startblokken en zette Oene meteen onder druk. Tot echte kansen leidde dit echter niet, want de eindpass was steeds erg onnauwkeurig. En na een minuut of twintig begon het spelbeeld wat te kantelen. De gasten namen het initiatief over en probeerden met lange ballen en snelheid op de vleugels het zesde onder druk te zetten. Robin had al snel in de gaten dat dit even iets teveel was zo in het paasweekend en hij liet zich al snel wisselen met de daarbij behorende woorden; “jemig wat is die gast snel, dat is belachelijk.” Op de bank leverde dat de nodige hilariteit op uiteraard.

De druk van Oene deed wel zijn werk en de eerste kansen voor de gasten waren al snel een feit. Waar Bassie eerst nog een bal vakkundig op de paal kon kijken, lag diezelfde bal niet veel later in het net achter hem. En of dat nog niet erg genoeg was, binnen vijf minuten daarna lag die bal er al weer in. Balverlies op het middenveld werd met een razendsnelle counter afgestraft en zo stond het zesde na een half uur spelen tegen een 0-2 achterstand aan te loeren.

Het publiek kon het spel van het zesde in deze fase even wat minder waarderen en ging met de rug naar het veld staan. De mannen van het zesde begrepen deze hint maar al te goed en beseften dat er uit een ander vaatje getapt moest worden. Langzaam namen zij het initiatief weer over en na een paar speldenprikken kregen ze een hoekschop. Deze werd mooi voor gekruld en Schimonski wist zijn hoofd er tegen te krijgen. Helaas raakte hij de bal helemaal verkeerd en de eerste zuchten vanaf de kant waren al weer te horen. Maar om de één of andere onverklaarbare reden wist de bal toch zijn weg te vinden richting het doel. Daar spatte hij op de onderkant van de lat uiteen. Maar het geluk was toch aan de zijde van het zesde, want de keeper van Oene kreeg de bal op zijn rug en zo rolde de bal toch nog over de lijn. Dat het een eigen doelpunt was deerden de spelers, staf en de supporters niet. Er klonk ineens een gejoel uit duizend kelen en Schimonski voelde zich helemaal de man. In de euforie wilde hij zijn ploeggenoten laten denken dat hijzelf het doelpunt had gemaakt, maar zij wisten wel beter.
Dit fortuinlijke moment bracht de mannen wel weer volop in de wedstrijd en ook het publiek ging er weer achter staan.

Helaas lukte het niet om voor rust ook nog de gelijkmaker te fabriceren, maar daar zou een heerlijk bakkie thee van Tante Rikie en Marja vast wel verandering in brengen.

De rust werd meteen aangegrepen om wat verse krachten in te brengen. Dat was wel nodig, want het feit dat er de laatste maanden wat minder getraind kan worden vanwege de erbarmelijke staat van de velden begon de ploeg wel op te breken. De conditie is niet meer wat het geweest was.

Na de rust gingen de mannen met goede moed de wei weer in. Maar binnen vijf minuten moest Bassie alweer in zijn eigen net vissen. Het zesde was weer terug bij af.
Maar het zesde zou het zesde niet zijn als ze het hier bij lieten zitten. Eitje spoorde zijn mannen nog maar weer eens aan en dirigeerde zijn team naar voren. En ook Van Weeghel deed met wat tactische aanwijzingen een flinke duit in het zakje. Het is niet alleen maar vlaggen wat hij doet.

Het zesde voerde de druk op en daardoor werd de keeper van Oene nogal zenuwachtig. Zo zeer zelfs dat hij de bal zomaar uit zijn handen liet vallen. Trabelsi was er als de kippen bij om dit buitenkansje te verzilveren en zo had het zesde dan toch ook zelf nog een doelpunt gemaakt.

Hierna volgde een amusante en gelijk opgaande strijd die alle kanten op kon gaan. Het spel golfde op en neer en aan beide kanten waren goede mogelijkheden om nog een doelpuntje te maken. Voorin bij het zesde was inmiddels een dubbele strijd ontstaan. Eentje om te scoren en de tweede om topscorer te worden. Esmer en Steef B. deden er alles aan om in het boekje van Björn K. genoteerd te worden. Esmer was daar zelfs heel dichtbij, maar dan wel op de verkeerde plek in het boekje. Hij kwam wat al te enthousiast inglijden op zijn tegenstander en mocht van geluk spreken dat Björn K. in een goede bui was anders had hem dat zeker op een gele prent en dus tien minuten strafbank opgeleverd.

Steef B. probeerde ook van alles, maar het bleek lastig om door de roodwitte muur heen te breken.
Toch slaagde hij daar op schitterende wijze in. Hij soleerde de zestien meter binnen en wist met een
prachtige voetbeweging de bal over de keeper in de lange hoek te krullen. Op de bank keken ze elkaar met verbazing aan hoe hij dit voor elkaar had gekregen.

Het publiek ging uit zijn dak en beleefde zo
alsnog een mooie voetbalmiddag. Gedragen door de liederen van de supporters ging het zesde nog op jacht naar de overwinning en kwam daar nog heel dichtbij. Daan ging op snelheid alleen op de keeper af, maar de vermoeidheid sloeg hem op de spieren waardoor hij de bal onvoldoende richting kon geven, zodat die bij de keeper in de handen belandde. Niet veel later kregen de mannen nog een vrije bal op een meter of twintig van het doel.
Er stonden nogal wat specialisten in het team, dus moest er een onvervalste steen-papier-schaar aan te pas komen om te beslissen wie achter de bal mocht gaan staan.
Trabelsi was de gelukkige, al denkt hij daar zelf achteraf toch anders over waarschijnlijk. Want op het moment van het schrijven van het verslag loopt hij nog in het bos op zoek naar de bal. Het is te hopen dat hij beter kan zoeken naar paaseieren, want anders wordt het op een houtje bijten voor hem deze Pasen.

Ook Oene kreeg nog een aantal goede mogelijkheden, maar ook zij wisten niet meer tot scoren te komen en zo kwam er na een aantrekkelijke, niet hoogstaande, wedstrijd een einde aan deze bijzondere voetbalzaterdag. Die begon met stress en frustratie vanwege de late aankomst van sommigen, maar die eindigde met een simpel potje voetbal waarvan een ieder genoot.

De derde helft verliep voor het zesde weer prima, die werd mede dankzij de aanwezigheid van vele Hattoheimers glansrijk gewonnen door het zesde.
Wij wensen u een zalig Pasen en hopen u volgende week weer te treffen op ‘t Achterveen, dan speelt het zesde thuis tegen het vijfde van ‘t Harde.