• Afgelopen zaterdag speelde het zesde een uitwedstrijd in een tegen Staphorst. Ondanks een reeks afwezigen, waaronder Capitano Otti, verzamelde zich toch een heel behoorlijk team in de keurige kleedkamer. 
    Bij interim Capitano Wessie nam de spanning desondanks behoorlijk grote vormen aan. Nee hoor, geen wedstrijdspanning (daar heeft deze rasvoetballer al jaren geen last meer van), opstellingsspanning. Suiker, was verlaat (hij was tevergeefs op zoek naar favoriete scheenbeschermers uit 1978) en moest geschrapt worden uit de beginopstelling.
    Dit zorgde voor de nodig hoofdbrekens bij Wessie, die al vanaf vorige week zaterdag druk was geweest met het fabriceren van een magistrale tactiek en bijbehorende opstelling. Met dank aan Suiker kon dat plan direct verwezen worden naar het land van de fabeltjes. Met een beetje hulp van Paulus en Broens kwam Wessie dan toch tot een goed plan en kon de wedstrijd op tijd aanvangen.
     
    Het zesde begon prima aan de wedstrijd en dat was gezien de staat van het veld nog best wel knap. Het was nogal drassig en daardoor draaiden de spelers pirouettes die in het wereldberoemde Bolsjojballet niet zouden misstaan.
    De eerste vijf minuten ging het balletje lekker rond en zo leek er geen vuiltje aan de lucht. Maar dat één zwaluw nog geen zomer maakt, bleek spoedig op deze druilerige herfstdag. Want het eerste de beste ongelukkige balverlies werd direct keihard afgestraft door de gastheren. Henkie probeerde met een oude truc uit de hoge hoed nog te redden wat er te redden viel, maar er was geen houden meer aan. De lepe linksbuiten trapte niet in de val van de meester en wist uiteindelijk de bal in het net te krijgen. Zoals ze vaak viel een snelle achterstand de geelblauwen ten deel.
     
    Niet getreurd, herpakken en gaan met die banaan. Ze hadden wel voor heter vuren gestaan in het verleden.
    De bal ging weer rond en al snel ontstonden de nodige kansen en binnen de kortste keren stond Hatto Heim met 1-2 voor. De Buurman en Ono stonden aan het einde van goedlopende aanvallen en wisten deze behendig af te ronden.
    Gezien de krachtsverhouding leek het toch nog een betrekkelijk eenvoudige middag te worden.
    Maar niet veel later stond het alweer gelijk. Knullig balverlies werd direct weer afgestraft, Staphorst bleek dodelijk effectief te zijn in de eerste helft.
     
    Dus weer konden de geelblauwen opnieuw beginnen. En weer duurde het niet lang tot de voorsprong weer een feit was. Ditmaal was het Vlo die de bal knap diagonaal inschoot.
     
    Toch lukte het niet om te gaan rusten met een voorsprong. De behendige linksbuiten van Staphorst bleek ook een verraderlijke hoekschop te kunnen trappen. Zeker met wind mee. Hij krulde de bal kiezelhard bij de eerste paal en bezorgde Paddy daarbij flinke kopzorgen. Zijn kopbal in de korte hoek was onhoudbaar voor Henkie en dus stond het 3-3 bij rust en was het publiek de grote winnaar. Alleen qua doelpunten overigens, want over het vertoonde spel was nog niet om over naar huis te schrijven. Daar heb ik dan ook nog maar even mee gewacht.
     
    In de rust werd besloten om de opstelling nog even hetzelfde te houden in de hoop dat net na rust toch een schier onoverbrugbare voorsprong werd bewerkstelligd.
    Maar de Hattoheimers kwamen wat dat betreft van een koude kermis thuis. Want was de eerste helft al niet best, de tweede helft verdiende het eigenlijk helemaal niet om op schrift gezet te worden. Dat was werkelijk niet om aan te gluren.
    Maar omdat u ook recht heeft op vrije nieuwsgaring deel ik toch maar iets met u.
     
    Ondanks het abominabele spel van beide kanten, besloten beide ploegen om va-banque te gaan spelen. Dit leidde aan beide kanten tot hilarische en heroïsche taferelen. Maar wat beide ploegen ook probeerden en doelpunt zou er niet meer vallen. Wat wel viel was Wessie. De arme ziel gaf zich helemaal en bleef maar gaan, af en toe gestuit door een tegenstander, of zijn gevoel voor theater, maar hij vond de scheidsrechter niet aan zijn zijde.
    Eerlijkheid gebiedt mij te schrijven dat de scheids, die een prima pot floot, het steeds bij het rechte eind had. Dit tot frustratie van Wessie zelf. Zijn metgezellen op de bank besloten om hem maar uit zijn leiden te verlossen, maar hoe goed de zalvende woorden aan de zijlijn ook waren. Ze waren aan dovemansoren gericht. De gevallen Capitano kon het niet verkroppen dat hij zijn ploeg niet bij de hand had kunnen nemen en ze aan de overwinning had kunnen helpen.
    Hij verdiend een voetstuk die man!
    Eitje was wellicht nog het dichtst bij een treffer in de tweede helft. Maar een zeker lijkend doelpuntje met het hoofd werd hem ontnomen door Bassie die net voor de bal langs sprong en het Eitje onmogelijk maakte om zijn doelpunt mee te pikken.
     
    Gelukkig begon het al wat te schemeren, zodat het publiek niet alles meekreeg van wat er aan spel op de mat gelegd werd. Want het deed werkelijk pijn aan de ogen.
    3-3 was uiteindelijk een terechte uitslag.
     
    Volgende week gaan de mannen al vroeg op naar Zalk, waar ze An de Steege zullen proberen om het tweede elftal daar te verslaan.