• Op schrikkel zaterdag stond een uitgestelde wedstrijd tegen Nieuwleusen 5 op het programma. Wellicht kunt u zich de uitwedstrijd nog herinneren, die wedstrijd was het zesde de gehele wedstrijd de bovenliggende partij, maar werd al dan niet onterecht verloren.
    Vooral de wijze waarop de jonge honden uit Nieuwleusen zich destijds manifesteerden lag nog vers in het geheugen van de geelblauwen.
    Met name die arme jongen met zijn nieuwe hand had veel (negatieve) indruk gemaakt.
     
    Hij werd extra hartelijk ontvangen door de geelblauwen, zoals u weet gaat het de club doorgaans aan het hart als iemand het moeilijk heeft. En het zesde vormt hierop geen uitzondering.
    Hoe vriendelijk deze jonge man ook werd bejegend, echt ontvankelijk voor het medeleven was hij niet. Sterker nog, hij verzette zich met hand en tand tegen elke vorm van vriendelijkheid van de geelblauwen.
     
    Klaarblijkelijk zat de metamorfose van zijn hand hem nog dusdanig hoog dat hij als een olifant door de porseleinkast ging. Dat hij daarbij menig slachtoffer maakte aan de zijde van de gastheren, die hem juist zo liefdevol ontvingen, zag hij niet in. Hij was een typische puber die zich afzet tegen zijn ouders en die van geen liefde wil weten.
     
    Enfin, uiteindelijk kwam alles wel op zijn pootjes terecht en werd zijn frustratie hem en zijn ploeg fataal. Maar dat later.
     
    Otti kon een beroep doen op een flinke selectie mannen die wel weer eens zin hadden in een potje voetbal. Tenminste, op papier leek dat zo. Want er hadden zich een man of 16 aangemeld voor deze wedstrijd. Otti kon zijn geluk niet op.
    Maar zo een grote selectie vindt Otti ook altijd wel lastig, want dat betekent dat hij wel de nodige spelers moet teleurstellen. Al denken de meeste spelers daar in deze periode van het jaar wel anders over.
    Voor aanvang van de wedstrijd zag de buienradar er namelijk niet al te best uit en dus was de animo voor de bank haast groter dan die voor de basis.
    Maar Otti zou Otti niet zijn als hij zijn natuurlijke gezag niet zou doen laten gelden en dus 11 mannen het veld in zou dirigeren.
    En zo geschiede.
     
    In de eerste helft waren beide teams voetballend redelijk aan elkaar gewaagd, al had  het weer daar ook behoorlijk invloed op. Feitelijk begon het zesde al met een kleine achterstand, want het hoofdveld van Hatto Heim werd het strijdtoneel.
    Ik snap de vragende blik in uw ogen bij het lezen van de vorige zin. Want het hoofdveld is toch prachtig gelegen en het ligt er toch goed bij hoor ik u denken? Dat klopt allemaal, maar de afmetingen van het veld zijn Champions League waardig. Helaas de spieren van de spelers van het zesde niet meer. Tel daarbij op de kou en regen en u weet hoe de vlag erbij hing.
    Maar goed, de mannen van het zesde hebben wel voor heter vuren gestaan en dus na de nodige ‘steen papier schaar’ sessies was duidelijk wie bij de aftrap in het veld zouden staan.
     
    De jochies uit Nieuwleusen stonden volgens de oude rotten op de verkeerde helft, u kent het bijgeloof van Hatto Heim natuurlijk wel. 2e helft naar de kantine (tegenwoordig clubhuis geheten) toe, en dus was de helft aan clubhuiszijde nogal druk bevolkt met spelers. Gelukkig waren Otti en Björn K. scherp en dus begon het zesde op de voor hun gewenste helft.
    Vanwege het weer, de gespierde torso’s van de geelblauwen werden gegeseld door harde wind en slagregens, lukte het de thuisploeg maar moeilijk om aan voetballen toe te komen. En ook enkel gasten maakten het de geelblauwen met hun jeugdige enthousiasme en vervelende gedrag knap lastig. Klaarblijkelijk hadden de jochies het tweeluik tussen Ajax en Getafe ook gezien en dus waren de schwalbes en nare maniertjes niet van de lucht. Gelukkig was Björn K. hiervan niet gediend en trad hij steeds streng doch rechtvaardig op.
    Het mannetje met de hand werd steeds meer obstinaat en begon her en der steeds meer slachtoffers te maken. Het kon niet lang duren of hij zou zijn Waterloo vinden, want u zult het niet geloven maar ook aan de goedheid en vergevingsgezindheid van de mannen van het zesde komt een keer een einde.
    Een vaderlijk tikkie zit in een klein hoekje zullen we maar zeggen.
     
    Het lukte het zesde niet of nauwelijks om kansen te creëren en achterin was het alle hens aan dek om de counters met de wind in de rug van Nieuwleusen het hoofd te bieden.
    Nadat Kolkie zijn wedstrijd moest staken vanwege een onwillige spier, stonden er vier centrale verdedigers op lijn. Dat was voor een enkeling wat zoeken, zo stond Paulus voor het eerst in zijn leven linksback. Hij had wat opstart problemen in het begin.
    Tot twee keer toe werd de buitenspelval ontdoken door de gasten en dat leidde tot een 0-2 ruststand. En het was aan Nick te danken dat het daarbij bleef, want met een katachtige reflex ranselde hij een bal uit de kruising.
    De wedstrijd leek af te stevenen op een nieuwe deceptie voor Hatto Heim, ware het niet dat het jochie met de hand zichzelf en zijn team alsnog te gronde richtte. Gelukkig kwam hier geen geelblauwe hulp aan te pas.
    Zijn obstinate gedrag nam dusdanig grote vormen aan en begon zich te richten op Björn K. En als er iets is waar Björn K. een hekel aan heeft dan is het dat wel. Dus na een wegwerpgebaar met zijn nieuwe hand kreeg hij een gele prent gepresenteerd. Zijn ongenoegen daarover stak het arme jong niet onder stoelen of banken en dus was Björn K., net als de voltallige geelblauwe brigade, helemaal klaar met het jochie. Een tweede gele kaart en dus rood deed de wedstrijd kantelen.
     
    Het zesde kreeg de tweede wat meer ruimte om te voetballen en toen ook de zon begon te schijnen en de eerste krokussen begonnen te ontluiken door de streling van de zon, kwam de machine op gang.
    De oranjehemden wisten niet waar ze het zoeken moesten en liepen veelal als kip zonder kop over het veld. Het zesde begon de eerste kansen te creëren en voelde dat het toch nog allemaal goed kon komen.
    En na tien minuten na rust was daar dan de bevrijdende treffer. Wessie was aan een mooie wandeling begonnen richting vijandelijke linies. Aangekomen bij de frontlinie werd hij hardhandig de loopgraven ingewerkt, de terecht toegekende strafschop werkte hij vakkundig binnen.
    De supporters sprongen blij een gat in het dak van de tribune en de meiden van de HMC mo13-2 begonnen zowaar allerlei ludieke spreekkoren over het veld uit te schreeuwen. Dat gaf de mannen van Otti nog meer moed en motivatie en dus schakelden ze nog maar een tandje bij. Nieuwleusen bezette zich met hand en tand en ging daarbij af en toe over de schreef. De toegekende vrije ballen rand zestien waren prooi voor Ono. Waar hij de eerste op de lat lepelde, leek hij de tweede strak in het kruis te schieten. Ware het niet dat ook de keeper van Nieuwleusen een aardige reflex in huis had en de bal net uit het doel wist te tikken.
    Maar gelukkig was daar Suiker nog, die het kleinood vanuit de rebound wist binnen te tikken.
    De gasten knakten en het zesde wist dat het goed zou komen. Wel was er nog een turbulente wissel nodig die een enkeling was ontgaan. Bobbie kwam in het veld voor de Buurman en Bobbie liet direct van zich spreken. Nadat hij naar huis had getelefoneerd over douchegel en verwendy begaf hij zich in de zestien van Nieuwleusen. Skuurtie had hem daar zien opduiken en legde de bal met een stift die alleen hij kan maken (oud trainer Dekker weet daar alles van) panklaar neer bij de tweede paal. Bobbie pakte dit cadeau graag uit en zorgde zo voor een, op basis van de tweede helft, dikverdiende voorsprong. Deze werd uiteraard niet meer uit handen gegeven, al was daar in de laatste minuut nog wel een fabelachtige redding van Nick voor nodig. En omdat het Bobbie niet lukte en een tweede goal te maken bleef het bij 3-2. 
    Al met al een lekkere overwinning die niet zonder slag of stoot tot stand was gekomen.
    Onze dank gaat uiteraard uit naar het jochie met de hand, voor wie het nog en dure middag werd. Want hij moest vanwege het nekken van zijn ploeg een kist bier in doen. Een wijze les lijkt ons zo, maar of deze jongeman daar wat van leert wagen wij zeer te betwijfelen. Maar gelukkig was hij erbij, anders was het verslag zo kort geweest en dat vind Henri van Beek altijd zo vervelend.
     
    Volgende week gaan de mannen op bezoek bij Wijthmen 2, altijd lastig.