• Afgelopen zaterdag speelde het zesde eindelijk weer eens thuis. De tegenstander van de laatste wedstrijd was ook nu weer de opponent. Zoals u wellicht nog weet hadden de mannen van het zesde een wrange nasmaak overgehouden aan die laatste wedstrijd.
    Met de ploeg was niks mis, dat was bijna allemaal peis en vree (ook zij hebben een soort van Wessie in de gelederen, dus dat botste nog weleens naar u zult begrijpen), maar die scheids hè? Die was verschrikkelijk. Maar genoeg over de OS, die is achtergebleven in Oldebroek en deze dag stond er een nieuwe man in het zwart aan de start van de wedstrijd.
    En die deed het prima, van enige partijdigheid was hij niet te betichten. Al kan het maar zo zijn dat de tegenstander daar op enig moment anders over dacht. Maar dat volgt later.
    Otti had voor de verandering eindelijk weer eens een luxe probleem, er hadden zich 16 spelers ingeschreven voor deze missie.
    De wedstrijd verliep voor het zesde zoals het weer van deze middag.
    Bij aanvang scheen de zon, de bal (een pracht exemplaar, Wessie had bij het verlaten van zijn werkgever nog één keer een duik in de knakenbak gedaan en daar een heuse eredivisiebal opgedoken. Kost wat, maar dan heb je ook wat) ging lekker rond en de aanvallen volgden elkaar in rap tempo op. OWIOS werd teruggedrongen en kwam in deze fase niet verder dan met man en macht verdedigen en hopen dat het doel schoon bleef. Dat bleek ijdele hoop te zijn. Jordy had het flink op zijn heupen en was vast van plan om deze middag weer te scoren met zijn nieuwe schoentjes (dit keer toch maar gekozen voor de veilige zwarte kleur, dit tot verdriet van zijn medespelers. Want waar moeten ze hem dan mee stangen). Toch wachtte hij nog wel netjes tot zijn vader was gearriveerd. Die zat nog maar net comfortabel op het bankje of het was al raak. Met een fraaie actie creëerde hij ruimte voor zichzelf en schoot hij de bal onberispelijk achter de keeper.
    Hierna ging Jordy door en leverde hij de ene na de andere goeie voorzet af. Helaas lukte het zijn collega aanvallers niet om deze voorzetten te promoveren tot assists. De geelblauwen vergaten zichzelf te belonen voor het prima spel.
    Uiteindelijk lukte het toch om de voorsprong te vergroten. Eitje maakte een mooie actie op rechts en vond met een leep balletje Ono vrij voor de goal. Ono wist wel raad met deze buitenkans en legde de keeper in de luren. 2-0, niks aan het handje hoor ik u denken. Eindelijk weer eens een winstpartij.
    Maar zoals ik eerder al aangaf liep het spel van de Hattoheimers synchroon met het weer. Toen donkere wolken zich samenpakten boven het Achterveen en de hagel de lichamen begon te geselen zakte het spel van de geelblauwen als een kaartenhuis in elkaar.
    Niks maar dan ook niks wilde nog lukken en de kansen die gecreëerd werden, konden niet afgemaakt worden. En zo geschiede dat in plaats van een vier vijf nul voorsprong OWIOS op dat moment tegen de verhouding in de aansluitingstreffer kon maken.
    De tegengoal was er eentje die perfect past bij de vorm waarin het zesde de laatste tijd verkeert. Zelf een corner krijgen, die niet benutten en dan na een halve minuut zelf aan de aftrap kunnen gaan staan omdat de tegenstander gescoord heeft.
    Eerlijk is eerlijk, het was een counter uit het boekje.
    Hierna brak ineens de zon weer door op het sportpark en dus leefde het zesde weer op. Ondanks de kansjes lukte het Hatto Heim niet om nog een keer te scoren voor rust.
    Op naar de thee met een voorsprong, ook dat was al weer een tijdje geleden.
    Net na rust deed koning winter weer van zich spreken en stortte weer de nodige winterse buien naar beneden.
    U raadt het al, het spel van de geelblauwen zakte weer weg. Het was zelfs zo erg dat het zesde wel tot drie niveaus onder de ondergrens zakte.
    OWIOS had dat goed in het snotje en rook zijn kansen. Voetballend was het van de groenen ook een stuk beter dan twee weken terug en dus kreeg het zesde het weer serieus moeilijk.
    Paulus vond het nodig om aan de noodrem te trekken en de uitmuntend leidende scheids besloot terecht om een vrije trap toe te kennen. Helaas voor Paulus en zijn kompanen wist OWIOS deze te verzilveren. De bal werd vanaf links van de zestien in de vijf meter gelepeld en belandde op het hoofd van die kale. Deze knikte de bal gedecideerd binnen. Henkie, doelman van dienst, was volkomen machteloos bij deze inzet en dus stond het ineens 2-2.
    Het spel van de Hattoheimers was inmiddels echt niet meer om aan te gluren en dus was het een wonder dat het wederom in grote getale aanwezige publiek niet de warmte opzocht van ons knusse clubhuis. Via deze weg dank voor de onvoorwaardelijke steun en excuus voor hetgeen wij u hebben aangedaan.
    Omdat het zesde toch wilde proberen om de wedstrijd alsnog naar zich toe te trekken en omdat het zonnetje weer begon te schijnen toog Paulus naar voren om Ono te ondersteunen bij zijn ‘oorlog’.
    Koud aangekomen voorin werd en weer een corner afgeslagen en legde OWIOS andermaal de zweep over de geelblauwen. Werden ze niet gegeseld door koning winter, of door zichzelf (het vertoonde spel deed sterk denken een vorm van zelfkastijding), dan waren het dus de gasten die ze pijn deden.
    De afgeslagen bal werd niet best verdedigd en zo voltrok zich eenzelfde scenario als twee weken eerder. In plaats van toch nog voorkomen en winnen stonden ze weer achter en op het punt om weer te verliezen.
    De kopjes gingen heel even hangen, maar daarna kwam al snel het besef dat het zo niet langer kon en dat ze nu toch eindelijk eens de knop moesten omzetten naar het positieve.
    Vanuit de tenen kwam het op dat moment in de wedstrijd, maar het lukte de Hattoheimers zowaar nog om de druk weer op te voeren en kansjes te creëeren. De klok werd nu de volgende tegenstander, want de uitmuntend leidende scheids (heerlijk dat onpartijdigheid toch nog bestaat onder dat keurcorps, al zal OWIOS daar wellicht anders over denken. Ieder zijn roze bril zal ik maar zeggen) had net afgekondigd dat er nog vier minuten te spelen waren.
    Ondanks enkele hachelijke momenten voor de keeper van de groenen, leek het lot het zesde toch niet helemaal goed gezind.
    Er werden van allerlei vuurpijlen afgevuurd, maar steeds stond er een tegenstander in de weg en ging het leder niet over de lijn.
    In de allerlaatste minuut kreeg het zesde nog maar weer eens een corner en weer werd de bal van de doellijn gehaald. Om moedeloos van te worden, maar een laatste poging van Eitje om een goal te scoren werd met de arm gekeerd en aangezien deze arm niet van de keeper was belandde de bal op de stip. Goed gezien in de ogen van de geelblauwen, want arm naar bal. Belachelijke beslissing in de ogen van de groenen, want je kan je arm er niet f laten vallen.
    Voor beide interpretaties was wel wat te vinden. Maar de uitmuntend leidende scheids (in de ogen van OWIOS was dat vanaf dat moment niet meer het geval en droop de frustratie eraf, net zoals dat het twee weken eerder het geval was bij de geelblauwen. Boontje komt om zijn loontje zullen we dan maar zeggen) bleef bij zijn beslissing en legde de bal op de stip.
    De groenen probeerden Wessie nog uit zijn concentratie te halen, maar die jongens is mentaal net zo sterk al CR7 (ook net zo vervelend bovendien (voor de tegenstander welteverstaan), en dus knalde hij de bal strak in de hoek.
    Dit betekende meteen het einde van de wedstrijd en dus weer twee punten verloren, al zou je qua scoreverloop misschien ook kunnen spreken van één punt gewonnen. Zo voelde het in ieder geval niet. Maar het is hoe het is en we gaan vrolijk verder.
    Volgende week starten we zoals we gisteren geëindigd zijn. Met een strafschop voor de geelblauwen. De wedstrijd tegen SVI dient uitgespeeld te worden en zoals u wellicht nog weet is die wedstrijd gestaakt op het moment dat het zesde een penalty had toegekend gekregen.
    U bent weer van harte uitgenodigd om te komen kijken, slechter dan gisteren kan het niet worden.