• Op een lenteachtige dag in februari mochten de mannen van het zesde thuis aantreden tegen de kanaries uit Oosterwolde. De heenwedstrijd was teleurstellend in een 2-2 gelijkspel geëindigd en dus was de geelblauwen er alles aan gelegen om deze middag een beter resultaat te behalen.

    Otti had een dertiental kerels bereid gevonden om hem te vergezellen in deze strijd. Nadat het strijdplan was doorgenomen gingen de mannen onder het genot van een heerlijk zonnetje het veld op. Dat viel ze overigens nog behoorlijk tegen, want de baancommissaris van dienst had besloten dat het zesde op het hoofdveld mochten spelen. En hoewel ze gevleid waren met deze eer, zagen ze er toch tegenop om op die eindeloze groene vlakte aan de bak te moeten. De onmetelijke extra kilometers die ze moesten maken, de enorme afstanden die afgelegd moesten worden, om dan nog maar niet te spreken over de extra hitte die het rubbergranulaat genereert op een zonnige dag als deze.
    Van de eerste schrik bekomen werd toch een aanvang genomen met de wedstrijd, die weer onder de bezielende leiding van Björn K. stond. Ook Björn K. oogde wat nerveus deze middag, nader onderzoek wees uit dat er een rapporteur langs de lijn stond die de handelingen van Björn K. extra onder de loep zou nemen.

    Anders dan te doen gebruikelijk kwamen de geelblauwen verschrikkelijk slecht uit de startblokken. Zelfs ballen over vijf meter gingen nog mis en de duels die er waren, werden steeds in het voordeel van de kanaries beslist. De veldbezetting verkeerde in deplorabele toestand en ondanks dat de wil er wel was, was de inzet ver beneden de maat. Het aanwezige publiek werd verre van getrakteerd op een spektakelstuk. Het vertoonde spel was niet om aan te gluren.
    De afkeurende blikken waren dan ook niet van de lucht. Een gerenomeerd lid van de kritiekbult die de wedstrijd gadesloeg werd zelfs afgevoerd naar de huisartsenpost. Naar verluidt had hij kramp in zijn nek gekregen van het aanhoudende hoofdschudden als gevolg van hetgeen hij moest gadeslaan. Vanaf de kant werden zelfs al opmerkingen gemaakt over het schoeisel van deze en gene binnen de lijnen. Dan weet u wel hoe laat het was.
    De kanaries hadden het beter voor elkaar, die leverden volop strijd en gingen als de brandweer. Toch leidde dit niet tot grote problemen voor het doel van Hatto Heim. En als die toch dreigden te ontstaan was daar dan altijd nog Henkie van G. die er altijd alles aan doet om zijn doel schoon te houden. In de eerste helft moest hij een aantal keer handelend optreden en wist hij het team te behoeden voor een achterstand.
    De geelblauwen probeerden het tij wel te keren, maar het zat er gewoon niet in deze eerste helft. Toch zagen ze kans om enkele mogelijkheden te creëren. Ono leek de score te openen, maar hij stuitte op de prima sluitpost van de kanaries. Het enige dat wel werkte was de buitenspelval, deze ging een keer of acht succesvol dicht. Van Weeghel was hier minder blij mee, want hij vlagde zich een ongeluk. Hij had het zweet blank voor de kop staan.
    Enigszins gefrustreerd vanwege het vertoonde spel werd de kleedkamer opgezocht.
    Paddy gaf de pijp aan Maarten en dus moest er het nodige gesleuteld worden aan de opstelling. Bassie mocht de oversteek maken van linksachter naar rechtshalf en JP kwam als vervanger van Paddy binnen de lijnen. Otti hield zijn joker voor deze middag nog even achter de hand, zijn tijd zou nog wel komen zo was de gedachte.
    Na rust werd het spel beetje bij beetje wat beter om aan te gluren, maar groots werd het nooit. De omzettingen hadden een positief effect op de spelintensiteit van het zesde. Bassie voelde zich zichtbaar beter aan zijn geliefde rechterkant en hij zorgde voor de nodige druk naar voren. Dat was blijkbaar de crux, want de geelblauwen kregen nu toch de overhand. Er werden zelfs weer fatsoenlijke aanvallen gecreëerd. Wessie kwam veelvuldig op via de linkerkant en bracht de bal meermalen goed voor het doel. Helaas hadden de spitsen het vizier nog niet op scherp. Ono was nog het dichtstbij een treffer, maar helaas mikte hij de bal net een centimeter of twintig te ver naar links. Ook enkele schoten van Klasie en de Buurman scheerden langs de verkeerde kant van het aluminium en zo leek de wedstrijd lange tijd op een bloedeloze 0-0 af te stevenen.
    Otti had daar niet zoveel trek in en dus trok hij zijn joker uit de mouw. De Buurman kreeg loon naar werken en mocht zijn verdiende shaggie opsteken en Bobbie werd opgetrommeld als diens vervanger.
    Bobbie had enorm veel zin om weer te ballen en zijn enthousiasme stookte het vuurtje nog maar eens verder op. Binnen een minuut na zijn entree binnen de lijnen had hij de bal al bijna in het netje liggen. Hij zette dusdanig druk op een tegenstander dat deze een voorzet van Wessie in blinde paniek op de paal schoot. Bobbie reageerde zeer attent en zou de bal zowat met een sliding in het doel werken. De keeper van de kanaries verhinderde dit helaas.
    Toch was dit de opmaat voor een ommekeer in het gemoed van de Hattoheimers, het geloof in een goede afloop kwam weer een beetje terug. De druk werd nog iets verder opgevoerd en de ene na de andere corner werd verdiend. En net toen het publiek ontevreden de aftocht zou blazen sloeg Bobbie toe. Een strakke corner van rechts werkte hij op onnavolgbare wijze achter zijn standbeen langs in de touwen. Zijn vreugdeexplosie na zijn treffer deed het verkoelde hart van menig supporter smelten en dus kwamen ze in grote getale weer uit de kantine.
    Deze late treffer, uw verslaggever schat zo in dat we schrijven de 83e minuut, deed de kanaries de das om. Lang hadden ze gestreden om een kleine stunt te behalen tegen de koploper, maar Bobbie deed alle hoop daarop verstommen.
    Met het besef dat ze het publiek nogal tekort hadden gedaan deze middag bleven de geelblauwen aanzetten om de score te vergroten. En na weer een serie corners was het weer raak. Ditmaal was het Paulus die het doel wist te treffen. Een hoge boogbal kwam tergend langzaam zijn kant op, dus hij had alle tijd om te bedenken wat hij zou doen. Ono, die al in de gaten had wat Paulus zijn plan was en die ook weet van de beperkte techniek van kan ploegmaat, schreeuwde zo hard hij kon WZMD. En weer WZMD. Ik hoor u denken, waar gaat dit nu weer over, maar er even geduld want het is toch echt wel functioneel. Ono’s woorden leken aan dovemansoren gericht. Maar Paulus, die dus alle tijd had, liet deze tekst even op zich inwerken. Maar al snel begreep hij de ingeving van Ono. Wat Zou Messi Doen was het wat Ono riep. En dus nam Paulus de bal beheerst op zijn rechter (ski)schoen (alleen het gerenommeerde lid van de kritiekbult zal dit laatste stukje begrijpen, maar dat zij zo) en schoot de bal binnenkant voet diagonaal in de lange hoek. Bobbie zou zowaar nog het laatste zetje geven, maar bedacht zich op het laatst toch nog maar. 2-0, wat een weelde in zo’n slechte wedstrijd.
    En de koek was nog niet op ook, want in de laatste minuut werd er toch nog een goede aanval op de mat gelegd, speciaal voor de hondstrouwe fans.
    De aanval begon bij Henkie en over de schijf van vijf belandde de bal bij Bobbie, die aantekende voor zijn tweede van de middag. Hij was als een kind zo blij. Vanwege de goals natuurlijk, maar zeker ook vanwege het feit dat hij ongeschonden van het veld kon afstappen en hij dus met gerust hart Wendy onder ogen kon komen.
    Na dit wapenfeit van Bobbie vond ook Björn K. het welletjes geweest en blies hij de aftocht. De rapporteur was uitermate tevreden, evenals de spelers overigens. Met een uiteindelijk verdiende 3-0 overwinning konden de mannen eindelijk gaan genieten van het mooie lenteweer.
    Het zesde maakt zich nu op voor een kleine tweede winterstop, waarin ze eerst nog even oliebollen gaan verkopen voor de club en een week later eens een kijkje gaan nemen in de Bundesliga.
    9 maart a.s. spelen de mannen dan een lastige uitwedstrijd in de polder tegen het 8e van ASVD.