Op de laatste zaterdag van november stond voor de mannen de laatste uitwedstrijd van het kalenderjaar op de planning. De KNVB had in al hun wijsheid besloten dat in de herfst, richting de winter, het ideale tijdstip is om uitwedstrijden in de polder in te plannen. Dus de mannen mochten zich opmaken voor een reis naar Swifterbant.
Eitje had er een hard hoofd in dat hij voldoende manschappen zou hebben na de afstraffing van vorige week. Echter bleek hij op vrijdagavond volgens de aanwezigheidsmeter te kunnen beschikken over 15 voetballers en een vlagger. Wel voelde hij zich na het doornemen van de namen een soort van hopman bij de padvinders. De selectie bestond eigenlijk voornamelijk uit jonge honden. De oude garde moest om diverse redenen deze zaterdag aan zich voorbij laten gaan. Eitje besloot daarom de vertrektijd maar wat vroeger op de middag te leggen. Wel wetende dat met zo’n jonge selectie er nog wel eens wat mis wil gaan. Dus verzamelden de mannen zich al tegen 13:00 bij de kantine op het eigen sportpark. Maar hoe Eitje ook telde, hij kwam maar niet aan 16 man.
Minibuurman maakte het hem makkelijk want die meldde dat hij rondjes op de parkeerplaats aan het rijden was op zoek naar een plek om zijn auto kwijt te kunnen. Maar dat hij daar een hard hoofd in had dus hij zou daar wel wachten. De volgende die zich melde was JP. Hij gaf aan met de JO-11 op de TV te zijn. Even werd gedacht dat ze het Sinterklaasjournaal aan het kijken waren of het terugkijken van hun gespeelde wedstrijd maar dat bleek niet het geval te zijn. JP bedoelde met TV het trainingsveld waarop JO-11 zijn wedstrijd aan het spelen was. De partij was echter bijna klaar en daarna zou hij zich bij de mannen voegen. Misten nu alleen nog Dylan en Quinten.
Quinten bleek via de groepsapp zich al gemeld te hebben. Hij had in de grote bosatlas gekeken en gezien dat de route naar Swifterbant vlak langs zijn huis liep. De N50 ligt praktisch in zijn achtertuin. Dus in plaats van naar het sportpark te komen verzocht hij de mannen om hem op de reis naar Swifterbant thuis op te pikken. Hierbij echter een klein puntje over het hoofd ziend. De N50 is een autoweg die geen directe afslag heeft naar Huize Quinten. En iemand oppikken op de vluchtstrook wordt door de wegbeheerders niet gewaardeerd. Dus het even thuis oppikken zou een flinke omweg inhouden. Gelukkig werd dit probleem opgelost door Dylan. Want die bleek, nadat Marnix hem aan de telefoon kreeg nog lekker thuis voor de kachel te zitten. Op zijn vraag waar Dylan bleef, gaf deze aan dat het toch nog geen 13:30 was. Bij het aanmelden had hij de tijd van vertrek niet goed onthouden. Marnix verzocht hem daarop om als de wiedeweerga in zijn auto te springen en naar Swifterbant te vertrekken. En op zijn reis daarheen ook Quinten op te pikken.
Zo kon dan toch, na enig oponthoud de reis naar Swifterbant gemaakt worden. En hoewel er zich donkere wolken boven het polderlandschap bevonden bleef het droog. Dat is voor de mannen bij uitwedstrijden in de polder ook een unicum.
Aangekomen in Swifterbant bleek dat ze er alles aan hadden gedaan om de mannen zich thuis te laten voelen. Het parkeren is net zo’n feest als in Hattem. De parkeerplaats is veel te klein. Dus uiteindelijk werd de aanliggende woonwijk opgezocht om de auto’s te parkeren. Na een flinke wandeling terug naar het sportpark bleek dat Swift 6 had besloten dat de wedstrijd op het hoofdveld gespeeld zou worden. Waar je normaal gesproken zou verwachten dat dit een kunstgrasveld, dan wel een biljartlaken is, bleek dit veld zeer veel overeenkomsten te vertonen met de velden 2 en 3 uit Hattem. Dus waar de mannen hadden gehoopt eindelijk weer eens op een normaal veld te kunnen voetballen, bleken ze weer op een zwaar, zompig veld te moeten spelen.
De kleedkamer werd opgezocht zodat Eitje de opstelling kon presenteren. Deze had hij in de lange rit naar Swifterbant samen met Van Weeghel en Minibuurman in elkaar gedraaid. Voordat hij echter kon beginnen, kwamen Dylan en Quinten nog binnen. En Dylan bracht Eitje direct op de hoogte van het heugelijk feit dat hij er dan wel was, maar dat zijn voetbaltas nog in Hattem stond. Hij was zo hals over kop in zijn auto gesprongen dat hij zijn tas vergeten was mee te nemen. Dus hij kon voorlopig nog niet voetballen. Gelukkig had hij nog een zeer hulpvaardige hulplijn bereid gevonden om zijn tas te komen brengen. Langs deze weg wil uw verslaggever deze hulpvaardige bezorger nog hartelijk bedanken hiervoor.
Eitje schudde zijn hoofd en vroeg zich af hoe Dylan het toch voor elkaar kreeg. Maar omdat de tijd richting 14:30 kroop gooide hij nu toch snel de opstelling erin.
Martin mocht het doel verdedigen met voor hem als viermansverdediging JP, Koen, Trabelsi en Nick.
Op het middenveld posteerde hij Eitje, Schimonski en Quinten en in de voorhoede Minibuurman, Steef B en Luca Toni. De uitleg waarom Steef naar Steef B is gepromoveerd wordt u aan het einde van het verslag wel duidelijk.
Van Weeghel mocht vlaggen en op de bank namen plaats Robin, Marnix, Dylan en Esmer.
Terwijl de mannen hun warming up deden stond Van Weeghel in de dug-out rustig te wachten totdat de scheidsrechter zijn opwachting zou maken. Hij werd uit zijn beslommeringen gehaald door een rinkelende telefoon. Hij probeerde dit te negeren maar de beller bleek zeer hardnekkig. Na enig gegraaf in de tas met waardevolle spullen viste hij de juiste mobiel eruit. Een blik op het scherm leerde hem dat Boerrinie contact zocht met Eitje. Hij nam daarop maar op en vroeg Boerriene wat er aan de hand was. Boerrinie bleek met een prangende vraag te zitten want hij vroeg zich af wat voor ballen de mannen hadden meegenomen. Van Weeghel antwoorde daarop naar eer en geweten dat ze 4 ronde ballen hadden meegepakt. Boerrinie was even stil van dit antwoord maar gaf toen aan dat dit niet was wat hij bedoelde. Blijkbaar was er iemand met de ballen van het 4e vandoor gegaan en hij vroeg zich af of de mannen dat misschien waren. Helaas voor hem bleek dat niet het geval en moest hij verder zoeken.
Nadat de scheidrechter veld 1 ook had gevonden konden de wekelijke plichtplegingen uitgevoerd worden. Eitje won de toss en besloot dat de huidige veldbezetting wel prima was en dat Swift mocht aftrappen. En zo kon dan niet veel later de wedstrijd beginnen.
En hoewel je zou verwachten dat de mannen ondertussen wel gewend zouden zijn aan het spelen op een zompig, zwaar veld, bleek dat toch niet het geval te zijn. De glijpartijen waren weer niet van de lucht en ook Swift deed hier vrolijk aan mee. Als gevolg hiervan golfde het spel heen en weer maar geen van beide ploegen kon de ander pijn doen. Ballen werden te hard of te zacht ingespeeld, aannames gingen niet goed waardoor de bal van voeten afsprong. Het was soms pijnlijk om naar te kijken. Maar gelukkig zijn de mannen in deze tijd van het jaar altijd in een zeer vrijgevige bui. En ook nu speelde dat euvel ze weer parten. Na een minuut of 20 werd de bal verspeeld door een misverstand in de voorhoede. Swift kwam er razendsnel uit en zag dat de rechterkant helemaal open lag. JP had zich naar binnen laten lokken en was uit positie. De bal werd op maat gegeven voor een opstomende middenvelder en deze mocht, hoewel JP hem nog probeerde te onderscheppen, de bal voor het doel gooien. Daar stond de rechtsbuiten nu helemaal vrij aangezien JP was uitgestapt om de voorzet eruit te halen en hij schampte de bal meer dan dat hij hem kopte. Maar dit was precies voldoende om de bal bij de 2e paal te laten binnenvallen. Zo keken de mannen uit het niets tegen een 1-0 achterstand aan. Steef en Minibuurman werden daarop niet veel later gewisseld voor Dylan en Esmer maar ook zij konden niet zorgen voor extra aanvallende impulsen. Ook al omdat de vlagger uit Swift blijkbaar zijn opleiding bij OWIOS had gevolgd. In de eerste helft vlagde hij elke bal die ook maar een beetje gevaarlijk leek te worden af voor buitenspel. Vooral Dylan werd er stapelgek van. Zelfs als hij 2 meter voor de verdediger bleef staan (gezien vanaf de Hatto-Heim kant), vlagde de man nog voor buitenspel. Toch was de grootste kans in de eerste helft nog wel voor Dylan. Hij draaide naar binnen en besloot vol uit te halen. De bal zeilde echter net over de verkeerde kant van de lat.
Na 45 minuten floot de scheidsrechter voor de rust. Het kan ook zijn dat hij de kluts redelijk kwijt was van al die vlagsignalen van de Swifter vaandelzwaaier en dat hij toe was aan een bakje thee. Blijkbaar heeft er in de rust wel enig overleg plaatsgevonden want in de tweede helft kon er wel normaal gevlagd worden.
Eitje besloot in de rust om Nick te wisselen voor Robin en Marnix voor Quinten. Verder werd er gehamerd op rust houden en samenspel. Er waren nog 45 minuten om de achterstand ongedaan te maken en hoewel het spel niet super was, zag hij dat niet als onmogelijk.
Zo werd na 15 minuten pauze veld 1 weer opgezocht en kon de scheidsrechter de tweede helft in gang fluiten. De mannen probeerden de wijze woorden van Eitje om te zetten in daden. En inderdaad werd met iets meer verzorgd spel geprobeerd het doel van Swift te bereiken. Het bleef echter vooral veel bij proberen want echt gevaarlijk konden de mannen niet worden. En aan de andere kant moesten de verdedigers goed blijven opletten want Swift kwam er diverse malen gevaarlijk uit. Voorin liepen een paar handige voetballers en daar hadden ze hun handen aan vol. Robin werd er helemaal dol van en hij besloot dan ook de strijd alweer snel te staken. Hij is toe aan de winterstop zodat zijn dolgedraaide enkels kunnen herstellen. Nick was hier niet zo blij mee want die zat net lekker uit te blazen op de bank maar moest nu ineens weer het veld in. Ook Luca Toni en de leeg gespeelde Schimonski werden niet veel later gewisseld voor Steef en Minibuurman. Op de vraag hoe het toch kon dat Schimonksi de pijp na 65 minuten al leeg had gaf hij zelf aan dat dat kwam omdat hij ziek was geweest maar het gerucht gaat dat de het ook te maken kon hebben met de uitslag van een Europese wedstrijd in Rotterdam en dat hij daar nog ziek van was. Hoe dan ook, met hernieuwde inzet probeerden de mannen de gelijkmaker te zoeken.
Steef kreeg een goede kans maar in plaats van naar binnen te snijden besloot hij van grote afstand een schot te wagen. En een vrije trap van Minibuurman raakte wel de lat maar dan die van het vangnet achter het doel. En zo verstreek de tijd. Na 75 minuten vond ook Eitje het wel mooi geweest en mocht Quinten de rest van de wedstrijd volmaken. Quinten kreeg bij de wissel ook de aanvoerdersband om zijn arm geschoven en dat gaf hem even vleugels. Bij zijn eerste actie draaide hij een aantal man dol maar helaas kon hij dit niveau niet volhouden.
En zoals dat dat gaat in voetbal, krijg je in dit geval dan de deksel op de neus. Terwijl de klok richting minuut 80 kroop, kwam Swift er razendsnel uit. En hoewel Martin zijn best deed was hij in de 2 tegen 1 situatie kansloos. Beheerst werd de situatie uitgespeeld en schoof de linksbuiten de 2-0 in de touwen. Was de gifbeker dan leeg hoor ik u denken. Nee, helaas voor de mannen niet. Een minuut of 5 later volgde er weer een uitbraak van Swift over rechts en werd de bal voorgegeven. Deze voorzet leek ongevaarlijk maar Quinten kreeg de bal zo ongelukkig op zijn knie dat de bal met een boog over Martin heen binnen vloog. Zo stonden de mannen binnen een paar minuten ineens tegen een 3-0 achterstand aan te kijken.
Dit zorgde bij Esmer voor enige kortsluiting en bij een eerstvolgende actie schoffelde hij een middenvelder van Swift onreglementair ondersteboven. Deze was daar uiteraard niet van gediend en besloot daarop boven op Esmer te duiken om hem dit goed duidelijk te maken. En omdat dit ongeveer voor de dug-outs gebeurde stonden er ineens heel veel spelers op een kluitje tegen elkaar te duwen en schreeuwen. Uiteindelijk bedaarden de gemoederen weer en besloot de scheidsrechter dat beide heren met geel het veld mochten verlaten voor een afkoelingsperiode. En omdat het toch al richting de 90 minuten liep, floot hij niet veel later maar direct voor de laatste keer.
Zo konden de mannen wederom geen punten bijschrijven en zakken zij in de stand steeds verder weg. Gelukkig is de sinterklaastijd bijna afgelopen en kunnen zij dan weer stoppen met het uitdelen van cadeautjes. Na een lekkere warme douche zochten de mannen de kantine van Swift op om de wedstrijd met wat gerstenat weg te spoelen. En voor de chauffeurs een alcoholvrije versnapering uiteraard.
Nu komen we bij het deel waarom Steef nu ook wel Steef B wordt genoemd. Steef had namelijk wel zin in wat eten. Een aantal andere mannen besloot met hem mee te doen. Terwijl zij al een bestelling deden, was Steef nog de menukaart aan het doornemen. En ineens zag hij het, 10 bitterballen voor een paar euro. Dat zag onze prijzenpakker wel zitten. En aangezien hij reuzehonger had en de overige mannen ook wel wat gunde plaatse hij een mega order van wel 50 bitterballen. Het keukenpersoneel wist niet wat ze meemaakten. Gelukkig hadden ze net genoeg ruimte in de frituur om deze order te kunnen uitvoeren. Vandaar de promotie van Steef naar Steef B(itterbal).
Nadat deze bitterballenstapel was weggewerkt konden de mannen dan de terugreis naar Hattem maken.
Volgende week staat de laatste wedstrijd van het jaar 2025 op de rol. De mannen mogen dan om 16:45 thuis aantreden tegen Oene 5.
U bent van harte welkom om de mannen te komen aanmoedigen. Houdt u echter ook de website in de gaten voor de laatste ontwikkelingen want het animo van de mannen voor dit tijdstip is begrijpelijkerwijs niet heel hoog.
