• Op de laatste zaterdag van mei mochten de mannen van het zesde voor de laatste keer dit seizoen de wei in. Er stond een uitwedstrijd op het programma in het prachtige Vierhouten. Het veld is idyllisch gelegen in het bos en omkleden gebeurt bij het dorpshuis. Veel mooier wordt het niet.

    Voor zowel het zesde als Vierhouten stond er niets meer op het spel, dus de verwachting was dat de beide teams er een mooie middag van zouden maken.

    Voor het zesde was het toch een wat bijzondere wedstrijd, want deze stond in het teken van afscheid nemen. Kolkie, Klasie, Paddy en Paulus hadden namelijk aangegeven dat zij gaan stoppen met voetballen in de senioren. Ze hangen de schoenen evenwel niet in de wilgen, want ze gaan rustig verder bij de 35+.
    Toch is het een forse aderlating voor het team, want ineens stopt meer dan 150 jaar aan voetbalervaring.

    Omdat iedereen hierbij wilde zijn stroomden de aanmeldingen binnen. En zo ging een groep van 18 spelers op weg naar Vierhouten.
    Daar aangekomen bleken de mannen van het zesde flink te hebben uitgepakt voor de afscheidswedstrijd. Er stonden verkeersregelaars om de boel in goede banen te leiden, er waren springkussens tevoorschijn gehaald, er was een Italiaan opgetrommeld in m gelati te verkopen en er stond een heuse feesttent. Dit had het drietal (Paddy moest helaas werken en had zijn laatste pot al gespeeld) niet verwacht. Zichtbaar geraakt zochten ze het kleedlokaal op.

    Na een gloedvol en vermakelijk betoog van Eitje zochten de mannen het veld op. Dat lag er fantastisch bij. Waren de velden in Hattem maar van die kwaliteit.
    Eitje had de mannen nog op het hart gedrukt rekening te houden met het moderne ‘Kick & Rush’ systeem van de tegenstander. Dat hadden ze in Hattem ook gespeeld en dat hield in dat de keeper of de achterwaartsen de bal diep speelden en dat er dan drie of vier ziedend snelle aanvallers achteraan renden.
    En zoals Ei had voorspeld geschiedde. De scheidsrechter had amper op zijn fluit geblazen of de ellende begon al.
    De mannen van het zesde wisten niet waar ze het zoeken moesten. Steeds weer die lange bal en steeds weer die snelle gasten. Herald, JP, Trabelsi en Paulus werden er horendol van. En in mum van tijd stonden de geelblauwen tegen een 3-0 achterstand aan te kijken.

    Paulus keek eens om zich heen en schudde het hoofd. Dit was toch niet de manier waarop het drietal afscheid wilde nemen. En dus volgde er even kort beraad met Klasie en Kolkie. Besloten werd om, tegen hun natuur in, wat meer in te zakken zodat er niet zoveel ruimte achter de verdediging lag. En Thomas zou nog iets verder naar voren gaan staan om de verloren ballen achter de verdediging onschadelijk te maken. De hoop was dat de bal hierdoor meer in het bezit van Hatto Heim zo komen en zij zodoende ook eens aan aanvallen toe zouden komen.

    Het aangepaste plan werkte goed en zowaar kregen de geelblauwen de overhand. Via Morne, Mini Buurman en Steef werd steevast de aanval gezocht en Vierhouten werd steeds verder teruggedrongen.
    Steef was nadrukkelijk aanwezig en ging op jacht naar doelpunten. Schimonski had een week of twee geleden de goudenschoen al omhoog gehouden in de veronderstelling dat hij topscorer zou zijn aan het einde van de rit. Dit had Steef tot op het bot toe gekrenkt, want er was immers nog een wedstrijd te spelen en hij stond maar één doelpunt achter op Schimonski.
    Schimonski is wel vaker wat jeugdig overmoedig en dus was Steef vast besloten om zijn slag te slaan deze middag.

    Na een snelle aanval leek hij toe te slaan in zijn weg naar de goudenschoen, maar de keeper van Vierhouten kreeg er nog net zijn teen tegen en dus moest het juichen nog even wachten.

    Niet veel later maakte JP een aanval van de tegenstander onschadelijk en stuurde direct Tom diep. Die zag op zin beurt Steef vertrekken en met een wonderschone steekbal zette hij hem alleen voor de keeper. Ditmaal was Steef de keeper wel de baas en zo zorgde hij voor de aansluitingstreffer. Dit smaakte natuurlijk naar meer en hij rook dan ook bloed.
    En niet veel later, na weer een mooie aanval via Tom en Kolkie leek een verdediger van Vierhouten een eigen doelpunt te maken. Maar hij had geluk want de bal belandde op de paal. Steef had dat klaarblijkelijk al aan zien komen, want hij was er als de kippen bij om het kleinood een laatste zetje te geven over de doellijn. Daarmee vervolmaakte hij zijn doel van de middag en mocht hij zich kronen tot topscorer van het zesde dit seizoen. Schimonski heeft dus weer een wijze les geleerd en kan de goudenschoen dus weer inleveren.

    Niet veel later floot de scheids voor de rust en konden de mannen even bijkomen van de verzengende hitte.

    Eitje bracht wat verse krachten sprak de mannen moed in dat er nog zeker wat te halen viel na rust.
    Hij haalde Dylan uit zijn middagslaapje en bracht ook Robin, Nick en Koen. Op het midden bleven Klasie en Scooter de lakens uitdelen en achterin zetten Thomas en Paulus de lijntjes uit.

    Ook in de tweede helft was het zesde gelijkwaardig aan de nummer twee van de ranglijst en ontspon zich een boeiende strijd om de punten. Het zesde probeerde met verzorgd combinatie voetbal de gelijkmaker te forceren en Vierhouten bleef inzetten op snelle uitbraken.
    Halverwege de tweede helft lastte de scheidsrechter een drinkpauze in en dat gaf Eitje de gelegenheid om nog even met de ‘oudjes’ te overleggen over het laatste strijdplan. Mikten de mannen op een publiekswissel als afscheid, of wilden ze toch nog gaan voor resultaat. Het drietal hoefde hier geen seconde over na te denken en kozen uiteraard voor het resultaat.
    Het plan was om in de laatste fase Paulus door te schuiven naar de spits en klasie naar linksbuiten en va-banque te gaan spelen.

    Zo gezegd zo gedaan en dus toog Paulus niet veel later richting de punt van de aanval. En het zou bijna het ultieme afscheid worden voor de mannen. Kolkie
    zag Klasie vrijstaan op links en speelde hem in. Paulus anticipeerde hier al op en sprintte richting de zestien meter. Klasie had dat natuurlijk al gezien en hij passte de bal in de richting van Paulus. De parel van een voorzet was precies op maat en Paulus bedacht zich geen moment. Hij nam de bal vol op de slof en schoot die richting de lange hoek. De keeper was kansloos, maar helaas voor de geelblauwen ging de bal rakelings langs de verkeerde kant van de paal. Niet alle sprookjes eindigen positief, maar het publiek stond alsnog op de banken.

    Niet veel later maakte de uitstekend fluitende scheidsrechter een einde aan de zaterdagmiddag voetbal carrière van Kolkie, Klasie en Paulus. Ze vielen elkaar in de armen en zagen dat het goed was.
    Skuurtie en Tim kwamen tot slot ook nog aan op de fiets en maakten het plaatje compleet. Een mooiere laatste pot hadden de mannen zich niet kunnen wensen. Familie en vrienden langs de lijn die hen toejuichten en via een erehaag van spelers zochten ze de feesttent op. Zo kwam er een einde aan een bewogen seizoen waarin weer van alles gebeurd is.

    Onze dank gaat uit naar om supporters die soms in weer en wind langs de lijn stonden om ons te steunen.

    Het zesde wenst u een mooie zomer en hoopt volgend seizoen ook weer op steun.

    Rest mij niets dan u nog te bedanken voor het lezen van al die ellenlange verhalen van onze wedstrijden en de (meestal leuke) feedback. Ik heb de stukkies altijd met veel plezier en een dikke knipoog geschreven.

    De dop gaat nu op mij pen.
    Maar niet getreurd er blijft een zeer bekwame reporter achter die u zal blijven vermaken met het wel en wee van het team.
    Het ga u goed!