• Afgelopen zaterdag speelde het zesde een wedstrijd uit in Heerde tegen het nieuwbakken tweede zaterdag elftal van de club.

    Het was een wedstrijd met een lange aanloop, die eigenlijk al op donderdag rond het middaguur begon.
     
    Otti en Paulus hadden op dat moment de aanmeldingen eens bekeken en waren er allerminst gerust op dat er voldoende spelers aan de start zouden kunnen verschijnen. Dus werden de troepen bestookt met berichten om nog eens in de agenda’s te kijken of er niet nog een wedstrijd in te passen viel en om nog eens vaker over de spieren te wrijven om te voelen of het toch niet zou gaan. Uiteindelijk bleef de teller steken op 10 man. Dat was bij lange na niet voldoende, want de afgelopen wedstrijden hadden geleerd dat er zomaar wat pijntjes de kop op kunnen steken. Waardoor alle plannen weer in de prullenbak kunnen verdwijnen.
     
    Door het gebrek aan spelers was het noodzaak om aan te kloppen bij de andere teams die onze club rijk is en gelukkig konden er vanuit het 5e en 7e in totaal vier spelers vrijgespeeld worden, waardoor het eerste obstakel werd geslecht.
    Hiermee was de kous echter nog niet af, want op de late vrijdagavond kwam er een verontrustend telefoontje binnen bij de Capitano dat één van zijn pupillen voor onrust had gezorgd in het stadje.
    We zullen verder geen namen noemen, hij komt niet uit het oosten. De laatste wedstrijden worstelde hij al met zijn vorm en naar het schijnt wilde hij alle aanwezigen op het terras laten zien dat hij het nog steeds kan en begon hij aan een fantastische solo. De laatste bloempot bleek er helaas eentje teveel en daar vond hij zijn Waterloo. Bloempot en ego liepen onherstelbare schade op. Omdat hij daarmee al voldoende gestraft was, wreef Otti met de hand over het hart en bleven verdere disciplinaire sancties uit. Het leek Otti goed om hem maar even rust te geven, zodat hij de scherven bij elkaar kon rapen.
    We hopen dat hij volgende week weer is opgeknapt en ons team weer kan versterken.
     
    Zaterdagmiddag verzamelde zich een soort van vreemdelingen legioen op te Achterveen. De meesten met de fiets, omdat het Broens een goed idee had geleken om het stukje naar Heerde co2-neutraal af te leggen. Aangezien het prima weer was, leek dat een goed idee. De verbazing was echter groot toen het bericht binnenkwam dat Broens met de Plisie mee zou rijden naar Heerde. Met de auto welteverstaan. Hier moest uiteraard wel tegen opgetreden worden en dus starte Broens in de basis, dit tot genoegen van Skuurtie die nu dus even rustig aan kon doen.
    Nadat het team met verschillende vervoermiddelen allemaal waren aangekomen bleek dat de Buurman een verassing in petto had. Hij was onderweg mini-koetse tegengekomen en had die ervan overtuigd om het team uit de brand te helpen. Want evenals vorige week moest het team het stellen zonder van Weeghel, die kampt met een vervelende knieblessure.
    Als laatste kwam ook JP aangelopen op sportpark de Molenbeek. De mannen wisten niet wat ze zagen, hij zag lijkbleek en keek wat gedesillusioneerd uit de ogen. Nadat hij wat tot rust was gekomen bleek dat hij op de parkeerplaats bij ‘t Achterveen een beetje schade had opgelopen aan de voorkant van zijn auto. Op zich vervelend natuurlijk, maar het is maar blik. En zo dacht hij er zelf ook over, dus dat was het probleem niet. Maar hij moest zijn vrouw hiervan telefonisch nog op de hoogte stellen en daar zag hij natuurlijk nogal tegenop. Interim Capitano Paulus had nogal te doen met hem en gaf hem dus maar even rust, zodat hij kon bijkomen van dit alles en in alle rust zijn ega te woord kon staan. Uiteindelijk kwam het allemaal goed met hem.
     
    Zo, u ziet er komt nog heel wat kijken bij een team voordat ze eindelijk aan de aftrap van de wedstrijd staan.
     
    Het werd een wedstrijd van vaders tegen zonen. De selectie van Heerde was zo jong, dat ze in theorie met gemak allemaal zonen van de spelers van het zesde konden zijn.
    Deze jonge honden gingen vanaf minuut één dan ook als een wervelstorm over het veld. Ze waren niet te houden. Maar goed, het zesde bergt natuurlijk de nodige ervaring en dus bleven de mannen rustig hun ding doen, omdat ze wisten dat de storm als vanzelf wel een beetje zou gaan liggen. En zo gebeurde. De storm had slechts een paar kleine mogelijkheden opgeleverd voor Heerde en daar was interim keeper Bassie niet van onder de indruk geraakt.
    Hierna vond het zesde het wel tijd worden om het heft in handen te nemen. En dat deden ze dus ook. Vanuit achteren werd rustig opgebouwd en rechtsachter CR2 ging als de brandweer op en neer langs de flank. Broens, Martin en Paulus deden het iets rustiger aan en lieten de bal lekker het werk doen. Maar de aanvalsdrift van CR2 dwong de tegenstander wel naar achteren. Op het midden konden Vlo, Eitje en Andy naar hartelust combineren en voorin deden Buurman, Rick en Timon er alles aan om een goaltje mee te pikken. Op basis van het gekantelde spelbeeld was het wachten op een doelpunt.
    Die kwam er ook, zij het in het verkeerde net.
    Een spaarzame tegenaanval werd niet afdoende afgestopt en Bassie stond net ff naast zijn goal met zijn vrouw te praten, die vanwege de bijzonderheid dat hij op goal stond ook was afgereisd naar Heerde. Hij kwam er net te laat achter dat er een tegenstander op zijn doel afkwam en ondanks zijn magistrale duik lukte het hem niet meer om het tij te keren.
    Aan het spelbeeld veranderde niets de eerste helft en vaak was het zesde dichtbij de gelijkmaker. Timon kwam nog wel het dichtst bij een treffer, maar hij kon net niet genoeg kracht zetten.
    En helaas vloog Bassie nog een bal om de oren. Met een kleine achterstand werd de kleedkamer opgezocht. De tevredenheid over het vertoonde spel was zeer terecht. Wat een verschil met vorige week en wat bijzonder dat de helpers ogenschijnlijk zonder moeite mee konden in het systeem van het zesde. Dan moet je wel heel wat in je mars hebben natuurlijk en dat is niet iedereen gegeven.
     
    De ranja, blijkbaar een plaatselijke lekkernij, ging er goed in. Want de dorst was bij kans niet te lessen.
    Inmiddels was Suikert ook gearriveerd en stond JP ook weer te popelen om mee te doen. De Plisie moest helaas toch verstek laten gaan, de autorit met Broens was hem blijkbaar toch niet in de koude kleren gaan zitten. Skuurtie keek het allemaal tevreden aan en nam weer op zijn gemakje plaats ons de dugout.
     
    Vlak na rust bleek toch geheel onverwacht dat het vertoonde spel het nodige fysieke vermogen had gekost. Het zesde kwam maar moeizaam uit de startblokken en binnen mum van tijd had Bassie weer twee ballen uit het net gevist.
    De ruimtes waren ineens niet meer te belopen en dit zorgde voor de nodige defensieve problemen. Het was tijd om in te grijpen zo dacht Skuurtie.
    JP en Suiker werden ingebracht in de hoop het tij te keren.
    Heel even leek dat te lukken, maar al gauw bleek dat er een verloren strijd gestreden werd.
    En hoewel Bassie nog de nodige professionele reddingen verrichtte en de Koetse in de typische Koetse-stijl de vlag liet wapperen was een dikke nederlaag niet meer te voorkomen.
    Toen het hek echt van de dam was, kwam Broens met paniek in de ogen bij de bank of Skuurtie niet ook nog even zijn opwachting wilde maken. Dit in de hoop dat de orde dan weer hersteld zou kunnen worden. Dit
    Lukte slechts ten dele, met als gevolg dat er uiteindelijk een smadelijke 9-0 nederlaag geleden werd.
    Gelukkig maakte de derde helft en de fietstocht naar Hattem veel goed en was de pijnlijke oorwassing alweer snel vergeten.
     
    Wij danken Andy, Timon, CR2, Rick en Koetse voor hun tomeloze inzet en klasse.
     
    Volgende week speelt het zesde thuis tegen IJVV 7, dan zal het qua score vast en zeker een stuk beter gaan.