• Afgelopen zaterdag speelden de mannen van het zevende op sportpark Mulderssingel tegen het vijfde wezeperteam.

    Al op dinsdag leek de selectie compleet en dus kon met een gerust gemoed richting de wedstrijd worden gewerkt.
    Op de donderdag werd nog een goeie generale afgewerkt, dus alle ingrediënten voor een mooie pot waren aanwezig.
    Op de zaterdag bleek uiteindelijk dat Max en Steef van Erven helaas niet mee konden doen. Dat was uiteraard een forse aderlating, want daardoor schoot de gemiddelde leeftijd van het team met een aan de inflatie gerelateerde stijging omhoog.
    Gelukkig heeft Eitje goede connecties met de andere lagere senioren en dus werd op het allerlaatste moment Kuntien ingevlogen om de vacante plaats in te nemen.
    Aangekomen in Wezep bleek dat er op het hoofdveld gespeeld moest worden. Dat zorgde uiteraard voor de nodige gefronste wenkbrauwen, want dat veld heeft afmetingen waar de oude mannen van het zevende bang van worden.
    Toen ze eenmaal het veld betraden, was het nog erger dan gedacht. Want dit veld mocht de naam voetbalveld eigenlijk niet dragen. Van Weeghel sr. zou hierop zijn veel nog niet laten grazen, dat zou ook geen succes worden. Want veel gras was er niet te bekennen.
    Vanaf de start van de wedstrijd speelde het zevende goed geconcentreerd en zeer verzorgd. Maar van meet af aan was wel duidelijk dat de gastenheren er alles aan was gelegen om het de Hattemers erg lastig te maken. Dat lukte de twintigers goed, want na een minuut of vijf vloog een schot van een meter of twintig pardoes in de kruising. Merchandiser strekte zich tot zijn uiterste, maar de Wezeper had het geluk van de wind aan zijn zijde en dus wapperde de bal net over de vingertoppen van Merchandiser heen.
    De zoveelste flinke domper van het seizoen was een feit. Maar de geelblauwen gingen niet bij de pakken neerzitten en pikten hun eigen spelletje weer op. De bal ging goed rond en de nodige mogelijkheden werden gecreëerd en even leken de Hattoheimers op gelijke hoogte te komen toen Thijmen zich los wurmde van zijn directe tegenstander en de bal strak en onhoudbaar in de korte benedenhoek schoot. De geelblauwe armen gingen massaal in de hoogte, maar de vlag van de grensrechter helaas ook. Hoewel het er alle schijn van had dat het vlagsignaal niet geheel volgens de regels verliep, nam de scheidsrechter het verdict van de grensrechter over en bleven de geelblauwen met een drup aan de neus achter.
    Het sterkte ze wel in de gedachte dat ze op de goede weg waren en dus gingen ze op de ingeslagen weg verder.
    Aan strijd en inzet geen gebrek deze middag, dat had een gelijk opgaande wedstrijd tot gevolg. Kansen en mogelijkheden ontstonden over en weer, voor het massaal ontbrekende publiek was het smullen geblazen. En ondanks dat Hatto Heim het initiatief wat naar zich toe leek te trekken kwamen ze toch bedrogen uit. Zo’n tien minuten voor rust waren de mannen bezig met een zeer zorgvuldige opbouw en net op het moment dat de gang naar het vijandelijke doel ingezet zou gaan worden werd de bal verspeeld en viel de bal bij de tweede paal op de voet van een vrijstaande Wezeper. Deze wist wel raad met dat buitenkansje en zo werd het zevende gestraft voor het krasje in het zeer verzorgde spel.
    Met een twee nul achterstand werd de thee opgezocht dat ranja bleek te zijn. Dit was klaarblijkelijk nog overgebleven van de verschillende jeugdsessies in de ochtend. De krasse knarren voelden zich weer even heel jeugdig en blikten terug op hun jeugdwedstrijden.
    Toen de sentimentele bespiegelingen waren afgerond werden na de nodige discussies toch wat wisselingen doorgevoerd.
    Bobbie kwam erin voor JP, poolmaster Bassie verving de Buurman en Kuntien werd ingebracht voor de gekwetste Suikert.
    Na rust was het zevende heer en meester, vanaf het beginsignaal dicteerden de manschappen van Otti het spel. De jonge gastheren waren zichtbaar verrast van de frisheid van de geelblauwen en wisten zich bij vlagen geen raad met de druk op de defensie. Toch wisten zij enkele keren gevaarlijk snel te counteren, maar die counters werden steeds onschadelijk gemaakt door Merchandiser en zijn kompanen in de verdediging.
    Hatto Heim bleef de druk opvoeren en na een goede voorzet van Bassie legde Klasie de bal terug op Thijmen. Hij maakte zijn tweede van de middag, maar helaas gingen de armen weer voor niets omhoog. De uitstekend leidende leidsman had gezien dat Klasie zijn arm onreglementair had gebruikt bij het spelen van de bal en dus ging het feest voor Thijmen andermaal niet door.
    Toch beklijfde het gevoel bij de Hattemers dat hier nog wel wat te halen viel.
    En niet veel later was het lot Thijmen dan toch eindelijk gunstig gezind. Na een goede aanval pegelde hij de bal strak onderin de hoek en liet hij de keeper kansloos. Geen grens- of scheidsrechter die daar nog een speld tussen kon krijgen en dus was het zevende weer terug in de wedstrijd.
    Waar de oudjes het vandaan haalden is nog steeds een raadsel, maar toch vonden zij nog een extra procentje kracht om de druk nog verder op te voeren. kuntien was in deze fase de drijvende kracht achter de aanvalsdrift van het zevende en dus werden op het veld de onderhandelingen voor het nieuwe seizoen al gestart, maar dat terzijde.
    Het leek een kwestie van tijd dat de gelijkmaker zou vallen, maar helaas bleek tijd deze middag de grootste tegenstander. Want net op het moment dat de geelblauwen de duimschroeven nog iets verder aandraaiden blies de scheidsrechter voor de laatste maal en was de wedstrijd ineens klaar.
    Een zoveelste verlies partij was het gevolg. Maar vergeleken bij de vorige wedstrijd konden de mannen nu wel met opgeheven hoofd het veld verlaten. Al koop je daar weinig voor als je met lege handen het veld verlaat.
    De gastheren waren dusdanig onder de indruk van de gasten dat zij hun uitnodigden voor een hapje en drankje in de Wezeper businesslounge. Dat bleek een goede pleister op de wond en zo konden de mannen toch met een goed gemoed verder gaan genieten van het weekend.
     
    Volgende week een thuiswedstrijd, hopelijk met beter weer en meer publiek.