• Op de eerste zaterdag van de meteorologische lente kwam er weer een leuk clubje mannen bijeen om te doen wat ze eigenlijk hun hele leven al doen. Lekker een potje ballen op de zaterdag. Dit clubje mannen kent u inmiddels en betreft het zesde team van de sv Hatto Heim. Iedere week is het maar weer afwachten hoe groot het clubje is en wie er allemaal zin hebben, maar toch lukt het meestal vrij goed, al dan niet ondersteund door bevriende teams, zo deed deze dag oud pupil van het team Koen mee, om een voor de reserve 5e klasse meer dan waardig team op de been te brengen.
    Zo ook deze zaterdag.
     
    In het pittoreske Whijtmen werd onder de geur van braadworst en hamburgers afgetrapt op een drassig glad veld. De glijpartijen waren niet van de lucht. De geelblauwen hadden het hier nog al moeilijk mee en dat zorgde ervoor dat het gebruikelijke tiki taka spel maar moeilijk van de grond kwam. Veelvuldig werd naar de lange bal gegrepen, maar even zo vaak leken deze te lang of niet haalbaar voor de voorwaartsen. Een enkele keer lukte het toch om al combinerend oog in oog met de keeper van de tegenstander te komen te staan.
    Helaas ontbrak op de momenten soms net de scherpte die nodig was om de score te openen, Ono, de Buurman, Klasie en Wessie waren er steeds dichtbij, maar het beslissende zetje ontbrak steeds net. Ook Bobbie, die zijn dienderpet iets eerder had overgedragen aan een collega om zo toch te kunnen ballen, creëerde met zijn tomeloze inzet de nodige mogelijkheden. Maar ook hem lukte het niet.
     
    De Buurman oogde steeds wat onrustig, hij leek met andere dingen bezig dan voetballen. Hij keek steeds angstvallig naar de dugout. Daar zat Kolkie en Kolkie is in de ogen van de Buurman altijd zijn scherprechter. Lees: “de man die hem altijd wisselt.” Als een luipaard die zijn prooi besluipt, sloop hij steeds stilletjes voor de dugout langs. Alles om maar niet op te vallen voor het oog van Kolkie, want dan zat hij zo weer met de pakken neer op het bankje en daar had hij geen trek in.
    In de dugout hadden ze inmiddels de grootste lol om dit tafereel en werden de eerste plannen alweer gesmeed.
     
    Enfin, het spel kabbelde voort en hoewel de geelblauwen de bovenliggende partij waren, viel er nog niet bijster veel te genieten langs de kant. Maar goed het zonnetje scheen en de kannetjes stonden te blinken in het clubhuis, dus het leven was goed.
    Zo’n tien minuten voor rust viel er dan eindelijk wat te juichen voor Hatto Heim. Een voorzet vanaf links belandde bij Klasie op de voet en met een fabelachtige voetbeweging lepelde hij de bal over de keeper heen in de verre hoek. De oh’s en de ah’s vanwege dit wonderschone doelpunt waren niet van de lucht. En terecht.
     
    In de rust ging Ono eraf, die moest nog naar een viswedstrijd en dus kwam Eitje binnen de lijnen. Dit gaf wat meer rust in het spel en zorgde ervoor dat de gastheren voornamelijk achter de geelblauwe armada aan konden lopen.
    Otti en Skuurtie konden de bal wat makkelijker kwijt en hoefden niet meer de hele tijd met lange passes te strooien. De kansen regen zich in deze aan één, maar het duurde nog even voordat de score verder werd uitgebreid.
    Met name Wessie had moeite met het veld en de bal. Zijn pumaatjes leken vandaag niet thuis te geven, zijn worsteling deed bij vlagen zeer aan de ogen. Met plaatsvervangend verdriet zagen zijn kompanen hem tegen de tranen vechten. Gelukkig hielp een opbeurend praatje van Skuurtie hem er weer bovenop.
     
    Op de bank was er inmiddels ook een strijd uitgebroken, wie was de Sjaak om er als eerste in te komen na rust. Paddy trok het langste rietje en dus hij was de Sjaak. Maar ja, wie haal je er dan af hè? Dat was de grote vraag.
    Kolkie was eruit en stiefelde met grote kordate passen richting de zijlijn en vroeg een wissel aan bij de zeer goed leidende scheidsrechter. Deze honoreerde dit verzoek en maakte het daarbij behorende gebaar.
    Kolkie schraapte de keel nog maar eens en hief zijn stem aan. De Buurman keek zeer gespannen naar de kant en voelde de bui alweer hangen. De spanning was te snijden en het wachten was op het verlossende woord.
     
    Kolkie riep: “Buurman”. Deze liep rood aan en zou net in woede ontsteken, maar nog voordat de Buurman een woord kon uitbrengen zei Kolkie “jij mag blijven staan”. Dit tot grote hilariteit van de geelblauwen.
    Maar goed, Paddy kwam in het veld en Otti ging eraf.
    JP werd interim capitano en vervulde zijn taak met verve, met zijn nummer 14 op de rug deed hij in vele opzichten denken aan El Salvador. Alleen de bijnaam van JC, ‘El Flaco’ ging enigszins mank. Voor de rest was het allemaal heel treffend.
    Paddy zorgde voor een extra impuls en bij de Buurman was een last van de schouders gevallen. Hij ging als de brandweer langs zijn tegenstander en legde de bal panklaar neer voor Klasie. Die wist wel raad met dit buitenkansje en liet de keeper van Wijthmen kansloos.
     
    De wedstrijd leek beslist, want de thuisploeg wist afgezien van enkele plaagstootjes niet echt gevaarlijk te worden. Bovendien stond Henkie onder de lat en die laat zich niet zomaar passeren. Die was erop gebrand om zijn doel schoon te houden.
    Helaas voor Henkie was Wessie nog steeds druk in de weer met zijn Puma’s en vergat hij een corner van Wijthmen weg te koppen en zo kon het gebeuren dat het toch nog spannend werd deze middag.
    Vlo stond inmiddels aan de vlag en Van Weeghel stond op het punt om in te vallen. En net toen Kolkie zijn wissel bekend wilde maken, kwam de Buurman met gezwinde spoed aanlopen. Hij had op onverklaarbare wijze last gekregen van zijn enkel en besloot zichzelf te wisselen. 
    En niet veel later kwam Bobbie aangestrompeld. Hij moest zijn noeste arbeid bekopen met kramp in beide kuiten, maar gelukkig heeft Wendy een zachte hand van masseren dus dat zou dan ‘s avonds op de pijnbank wel goedkomen volgens Bobbie.
    Dit zorgde ervoor dat Vlo toch nog binnen de lijnen moest verschijnen.
    El Salvador zette Wessie nog een keer op zijn plek en nadat Paulus een opmerking over zijn Puma’s had gemaakt kwam hij er volgens eigen zeggen weer helemaal bovenop.
     
    Zijn trefzekerheid stak de kop weer op en met twee fantastisch geraakte ballen zette hij de eindstand op het bord. Kwam alles toch nog goed.
     
    De kannetjes smaakten weer mooi volgens de Buurman en na wat gezellig onderhoud met de plaatselijke bevolking reisden de geelblauwen met goed gemoed weer af naar Hattem.
     
    De volgende wedstrijd staat op 21 maart op het programma. Dan is koploper Olympia de tegenstander op te Achterveen.