Op de derde zaterdag van april stond voor de mannen hun favoriete uitwedstrijd op het programma.
Ze mochten namelijk afreizen naar Doornspijk om daar aan te treden tegen het plaatselijk 5 e elftal. En
iedereen die de afgelopen jaren de verslagen heeft gevolgd, weet dat de mannen altijd de grootste
moeite hebben met deze tegenstander. Waar het aan ligt is niet duidelijk maar DSV krijgt de
(doel)punten altijd heel makkelijk cadeau van de mannen. De thuiswedstrijd eerder dit seizoen was
ook volledig volgens dit stramien verlopen dus de verwachtingen waren niet heel hooggespannen. Dat
bleek ook wel uit de aanmeldingen voor deze wedstrijd. Waar in de voorgaande weken de
aanmeldingen binnenstroomden, bleef de aanwezigheidsbarometer nu angstvallig laag. Wat vooral
opviel was dat de, met alle respect, oudere mannen het massaal lieten afweten. En dit had zijn invloed
op de jongere garde. Want waar zij zich normaal optrekken aan hun grote voorbeelden, kregen ze nu
een onverwachte kant te zien die ze niet gewend waren. Het ging zelfs zover dat er werd geopperd
om dan maar niet te gaan. Dan zou de nederlaag beperkt blijven. Want met 11 mannen die kant op
gaan, zoveel waren er inmiddels op vrijdag toch aangemeld, was toch vragen om weer een grote
veegpartij. Zelfs de opmerking van Van Weeghel dat iedereen dan een basisplaats had, er geen
problemen met wissels waren en ze in een ver verleden ook wel eens met 9 man naar een wedstrijd
waren afgereisd, bracht niet de gewenste positieve wending. En toen daarna ook nog eens bleek dat
Esmer niet meekon omdat hij zijn kunsten elders mocht vertonen, werd het er niet beter op. Moesten
de mannen hun topscoorder in deze wedstrijd ook nog eens missen. Gelukkig kon de technische staf
meedelen dat ze flink hadden onderhandeld over deze late transfer en dat als genoegdoening er 3
oproepkrachten beschikbaar werden gesteld voor het zesde. Jorian, Lars en Sil, ook wel mini Wessie
genoemd, zouden met de mannen afreizen naar Doornspijk.
Uw verslaggever heeft wel gehoord dat Esmer zich van zijn beste kant heeft laten zien en voor veel
reuring heeft gezorgd. Toch valt te hopen dat de mannen de komende weken toch zelf weer over hem
kunnen beschikken. Ook al omdat Schimonski steeds dichterbij komt in de topscoorderslijst en Esmer
toch graag zelf de gouden voetbalschoen wil winnen.
Kolkie wilde vervolgens de personele wisselingen vastleggen in de administratie en tevens de
vertrektijd nog iets vervroegen. Er zijn wat mannen, we zullen geen namen noemen, die nog wel eens
wat moeite hebben om op tijd te komen. Echter in zijn ijver wiste hij echter alles en zo waren alle
aanmelding ineens verdwenen. Gelukkig had Van Weeghel net daarvoor nog even de aanmeldingen
bekeken dus binnen een korte periode was dat euvel weer verholpen. De commotie zorgde er wel
voor dat Quinten besloot dat hij dan toch ook nog wel mee wilde doen. Hij had zich in eerste instantie
afgemeld aangezien hij nog aan het herstellen was van de 42 km die hij de week ervoor in Rotterdam
gelopen had. Maar hij wilde de mannen niet laten zitten en besloot dat hij wel voldoende herstelt was
om mee te kunnen doen.
Zo bleek er vrijdagavond dan toch ineens een selectie van 15 man beschikbaar te zijn. Dat leverde
dan wel direct het volgende probleem op want hoe krijg je de allemaal naar Doornspijk. De auto van
Van Weeghel is niet zodanig groot dat daar iedereen in kan. Een aantal mannen gaven daarop aan
dat ze rechtstreeks zouden gaan maar er bleken toch ook nog een paar andere chauffeurs
beschikbaar te zijn zodat de reis comfortabel door iedereen gemaakt kon gaan worden.
Zo verzamelden op zaterdagmiddag de mannen zich om 13:15 op het eigen sportpark. En het was
maar goed dat Kolkie de tijd iets had vervroegd want hoe Van Weeghel ook telde, hij miste één speler.
Na een telefonisch consult werd meegedeeld dat deze op de parkeerplaats wachtte op de mannen.
Volgens hem stond hij er al een poos maar het vermoeden bestaat dat hij net aan was komen rijden.
Maar goed, iedereen die er moest zijn was aanwezig en daarop werd de reis naar Sportpark De Haere
gemaakt.
Bij gebrek aan de vaste technische staf, hadden deze besloten dat Van Weeghel dan maar als ad
interim moest optreden. Hij had een opstelling doorgekregen en een speech van Eitje ter motivatie.
Nadat hij deze speech van 4 A4-tjes had doorgenomen, besloot hij dat deel maar te laten zitten. Eitje
is qua dat betreft niet te evenaren, en zich alleen op de opstelling te richten.
Op doel mocht Martin plaatsnemen met voor zich in de verdediging Jorian, Lars, Trabelsi en JP. Op
het middenveld was plek ingeruimd voor Schimonski, Scooter en Mini-Wessie. De voorhoede bestond
uit Daan, Mini-Buurman en Koen. Van Weeghel mocht gaan vlaggen en op de bank namen plaats
Dylan, Nick, Morne en Quinten.
Op basis van senioriteit werd JP uitverkoren om als aanvoerder te beginnen. Voor allen die er niet bij
waren werd dit heugelijk feit met een foto in de groepsapp gedeeld. Er was echter niet bij verteld dat
er een aantal fouten in de foto zaten dus tot grote hilariteit in de kleedkamer volgde er bijna direct een
reactie uit Hattem dat dit toch zo niet kon. Nog grinnikend zochten de mannen vervolgens het veld op.De wedstrijd werd gespeeld op veld 3. Dit veld ligt een stukje van het sportpark verwijderd en het
bleek direct dat een aantal mannen nog niet helemaal wakker waren. Je komt op dit veld door een vrij
onopvallend grindpaadje. Deze werd door een aantal spelkers echter gemist waardoor zij ineens
achter de hekken stonden te roepen hoe ze toch in vredesnaam op het veld moesten komen. Nadat
ze waren verzocht hun tomtom opnieuw in te stellen, terug te lopen en het welbekende paadje te
nemen, wisten zij ook het veld te bereiken.
De scheidsrechter arriveerde niet veel later en omdat die beste man wel zin had in de derde helft
besloot hij dat langer wachten niet nodig was. Hij besloot direct de wedstrijd te laten beginnen. JP won
de toss en besloot dat de mannen de wedstrijd dan wel wilden aftrappen. En zo begon niet veel later
de wedstrijd dus al minuten eerder dan zou moeten. Daar hadden de trouwe supporters uit Hattem,
die ook deze zaterdag weer hun weg naar het sportpark hadden gevonden, niet op gerekend. Zij
hebben de eerste paar minuten gemist maar gelukkig voor hen gebeurde er in de openingsfase nog
niet heel veel. Hatto Heim probeerde met verzorgd spel bij het doel van DSV te komen. Dat viel echter
nog niet mee. Het veld leek qua ondergrond namelijk heel erg op de velden in Hattem. Enige verschil
was dat op dit veld er wel gras stond. Echter ook hier maakte de bal soms de meest onverwachte
stuiters. Dat levert als je langs de kant staat te kijken best vermakelijk situaties op maar maakt het
spel dat de mannen spelen er niet handiger op. DSV loste dit anders op. Zij hebben voorin een spits
lopen met een ingebouwde V8 cilinder. En daarbij is hij ook nog een knap handig aan de bal. Dus veel
ballen werden diep geschoten en dan brommerde hij er wel achter aan. Jorian en Lars hadden hun
handen vol aan de beste man.
De eerste doelpoging was echter niet van DSV maar kwam van de voet van Schimonski. Zijn schot
vloog echter over het doel. Daarna golfde het spel heen en weer. Martin wist een doelpoging van de
Doornspijker brommer te pareren. Aan de andere kant dacht Schimonski te gaan scoren. Op het
laatste moment besloot de vlagger van DSV echter toch nog om te gaan vlaggen. Niet dat het veel
had uitgemaakt want Schimonksi kreeg de bal niet in het net maar schoot vol op de lat. Dit dan wel
weer in lijn met de voorgaande weken want afronden blijft een moeilijk onderdeel van het spel. Mini-
Buurman probeerde de vlagger daarna nog even de spelregels uit te leggen qua buitenspel maar daar
was de scheidrechter niet van gediend. Nadat mini-buurman daar een korte preek over kreeg kon het
spel weer hervat worden. DSV probeerde de mannen onder druk te zetten maar ze slaagden er niet in
om goed in hun spel te komen. Dat bleek ook wel uit hun onderlinge communicatie. Waar ze gedacht
hadden op een makkelijke middag, verdedigden de mannen zich met hand en tand. En ineens leek
daar de mogelijkheid om zelfs op voorsprong te komen. Een voorzet viel voor de voeten van Jorian
maar zijn schot werd gekeerd door de keeper. De rebound viel voor de voeten van Koen maar die
schrok daar zo van, hij is tenslotte ook geen echte spits, dat hij de bal niet over de doellijn wist te
krijgen. En zoals dat dan gaat, krijg je het deksel dan op de neus. Jorian dacht een diepe bal over de
achterlijn te laten stuiteren. Door het veld schoot de bal echter niet door maar stuiterde deze over hem
heen terug het veld in. Daar stond de Doornspijker brommer als startklaar en met een slalom baande
hij zich een weg naar het doel van Martin. Toen hij echter zag wat voor woud van spelers, van zowel
DSV als Hatto-Heim daar stonden, besloot hij maar tot een voorzet. En deze viel precies op de hak
van een inlopende middenvelder van DSV en zonder dat deze er erg in had vloog de bal met een
boog het doel binnen. Zo stonden de mannen na ruim een half uur goed voetbal toch ineens met 1-0
achter. Quinten werd daarop ingebracht voor Koen om toch te kijken of er voor rust nog iets
geforceerd kon worden. Helaas konden de mannen, hoe ze het ook probeerden, geen gaten in de
Doornspijker defensie vinden. Dylan, die was ingevallen voor Mini-Buurman, kreeg nog een goede
kans. Echter was zijn gevoel van richting na een zware nacht niet helemaal wat het moest zijn. Want
hoe hij ook probeerde om naar binnen te snijden, hij bleef maar bij de zijlijn uitkomen. Omdat het bij de
mannen achterin verder ook als een huis stond floot de scheidsrechter na 45 minuten voor de rust met
nog steeds de 1-0 achterstand.
De mannen besloten de rust maar op het veld te blijven. Anders bleven ze maar heen en weer lopen.
Over het spel was verder niet veel te zeggen. Het ging goed en dit moesten de mannen zien vast te
houden. Als ze achterin de boel dicht konden houden dan was het hopen op de kans die nog zou
komen en dan was er misschien nog wel een puntje te halen. Daan werd vervangen door Morne. Nick
wilde nog wel even blijven zitten maar zou er na een minuut of 15 dan wel inkomen voor JP.
Zo gezegd zo gedaan en zo begon na 15 minuten pauze, waarin de scheidsrechter en Doornspijkers
de wandeling heen en weer naar het veld wel gemaakt hadden de 2 e helft. En hoewel de mannen het
probeerden werd het wel steeds duidelijker dan DSV de betere ploeg was in de helft. Hoe de mannen
het ook probeerden, met kort positiespel of met langer ballen, ze kwamen er niet meer zo lekker uit alsvoor de rust. De Doornspijker brommer bleef maar door gaan en Jorian en Lars kregen steeds meer
moeite met de beste man. Martin wilde echter van geen wijken weten en wist de ene na de andere bal
tegen te houden.
Maar op een gegeven moment is het geluk dan toch op. Verlies op het middenveld leidde tot een
vlijmscherpe counter. Met een mooie steekbal werd de Doorspijker brommer diep gestuurd en 1-op-1
tegenover Martin maakte hij het koelbloedig af. Zo kwam de stand op 2-0. Niet veel later mocht de
beste man alweer alleen op Martin af. Nick probeerde een bal weg te koppen maar in plaats van deze
bij een medespeler in de voeten t koppen, legde hij deze perfect voor de Doornspijer spits neer. Deze
wist wel raad met dit cadeautje en schoot zeer beheers de 3-0 binnen.
Was de gifbeker dan leeg hoor ik u denken. Het antwoord is nee, nog niet helemaal. De mannen
hadden er een corner uitgesleept maar deze werd niet goed voorgegooid. De bal werd weggewerkt en
direct diep gegooid op de Doornspijker brommer. Deze vertrok weer vol gas richting het doel van
Martin. Jorian wist hem echter bij te halen en naar buiten te dringen maar hij had gezien dat op de
penaltystip er ondertussen versterking was aangekomen. Zijn voorzet was precies op maat en hoewel
Martin zich er nog voor probeerde te gooien was hij net te laat. Zo stond het binnen een tijdsbestek
van hooguit een kwartier 4-0. En er was nog een minuut of 15 te spelen. Zo er dan toch nog weer een
oorwassing uitrollen voor de mannen. Dat wilden ze zich toch niet laten gebeuren. Ze hadden niet
voor niets er zo hard voor gevochten. De mouwen werden nog eens opgestroopt en vol energie werd
getracht om verdere tegengoals te voorkomen en om toch nog de eretreffer te maken. Maar helaas
voor de mannen zat deze eretreffer er niet in. Quinten slalomde langs een man of 5 maar hij kreeg de
bal maar niet goed voor zijn voeten om uit te halen. Schimonski wurmde zich op de voor hem
kenmerkende wijze langs verdedigers maar daarna was zijn energie op om er een doeltreffend vervolg
aan te geven. Morne kwam een teenlengte te kort om een voorzet binnen te werken. En een vrije trap
van Lars van ruim 35 meter werd door de keeper uit de benedenhoek getikt.
Aan de andere kant wist Martin een aantal zekere doelpunten toch nog te keren en zo verdere
tegendoelpunten te voorkomen.
Na 90 minuten vond de scheidsrechter het wel mooi geweest en floot hij voor de laatste keer.
Hoewel de mannen niet hadden gewonnen, voelde deze kleine nederlaag toch als een goed resultaat.
Na de nodige goudgele rakkers en alcoholvrije drankjes voor de chauffeurs werd het eigen sportpark
opgezocht. De enige die tijdens de terugreis peentjes zat te zweten was Koen. En dat lag niet aan de
rijstijl van de chauffeur. Koen had namelijk toegezegd dat hij op tijd thuis zou zijn in verband met een
verjaardag. Maar hij zat bij Van Weeghel in de auto en die had iets over een grote verloting bij DSV
gehoord en wilde dus maar niet vertrekken. Pas doen duidelijk werd dat de grote verloting pas zou
plaatsvinden tijdens de feestavond besloot hij daar niet op te gaan wachten en toch dan maar voor de
verloting naar hus te gaan. Uw verslaggever hoopt dat Koen niet al te veel problemen heeft gekregen
met zijn te late aankomst op de verjaardag.
Komende zaterdag mogen de mannen thuis aantreden tegen BAS 4. De wedstrijd begint om 14:30 en
u bent allen van harte welkom. De mannen kunnen uw steun goed gebruiken.
